Czwarta-Kwarta.com: Sebastian Telfair

Przed NBA
Grając w barwach szkoły średniej Abrahama Lincolna, Telfair był nie tylko gwiazdą Nowego Jorku, ale także jednym z najlepiej zapowiadających się młodych zawodników w USA. W pierwszym roku występów w szkole średniej odnotowywał średnio 17 punktów i 7 asyst. Jednak dopiero w kolejnym sezonie pokazał swój prawdziwy potencjał mając średnie wynoszące 27 punktów, 6 asyst i 4 przechwyty. W następnych rozgrywkach prezentował się jeszcze lepiej, zdobywając 28.7 punktów i 8.6 asyst poprowadził swoją szkołę do mistrzostwa stanowego. Szkolną karierę zakończył odnotowując w czwartym sezonie 33.2 punktów i 9.2 asyst. Przez cztery lata poprowadził swoją drużynę do trzech mistrzostw ligi szkół publicznych (PSAL), stając się pierwszym zawodnikiem w historii, który zdobył trzy tytuły PSAL. Został również najlepszym strzelcem w historii stanu Nowy Jork wyprzedzając Kenny'ego Andersona. W meczu najlepszych zawodników szkół średnich McDonald's High School All-America także się wyróżniał zaliczając 11 asyst.

Po tak imponującej karierze w szkole średniej Telfair początkowo skłaniał się do gry na uniwersytecie Louisville. Jednak ostatecznie tak jak inne młode gwiazdy (Dwight Howard, Shaun Livingston czy Josh i JR Smith) zdecydował się przystąpić od razu do draftu'

Draft
Jego niesamowite statystki w szkole nie dały mu miejsca na czołowych pozycjach draftu 2004. Tak samo jak wobec większości graczy przechodzących do NBA z pominięciem uczelni, także wobec Telfaira było wiele niewiadomych. Zdecydowali się na niego Blazers, mający numer 13, którzy szukali przyszłościowego zmiennika dla coraz starszego Stoudamire'a.

NBA

2004/05
Początek sezonu debiutanckiego nie był dla niego udany. W składzie drużyny z Portland było dwóch weteranów na pozycję rozgrywającego (Stoudamire i Van Exel), dlatego Telfair był trzeci w kolejce. Tym samym nie zbyt często miał okazję dłużej pograć. Dopiero pod koniec rozgrywek, gdy kontuzji doznał Van Exel, trener postawił na debiutanta i dał mu miejsce w pierwszej piątce na ostatnie 26 spotkań. W tym czasie aż 16 razy zdobywał co najmniej 10 punktów, a w sumie całym sezonie miał 21 takich występów. W tych ostatnich meczach po raz pierwszy w karierze zaliczył przynajmniej 10 asyst (3 razy), odnotowując równocześnie 3 double-doubles. Przez całe rozgrywki Telfair wystąpił w 68 spotkaniach. Grając średnio 19.6 minut odnotowywał 6.8 punktów, 3,3 asyst i 1.5 zbiórek.

Najlepsza osiągnięcia:
PTS: 23 REB: 5 AST: 13 BLK: 1 STL: 6

2005/06
Drugi rok profesjonalnej gry rozpoczął się dla Telfaira znacznie lepiej. W zespole nie było już doświadczonych rozgrywających i trener McMillan od początku wystawiał go w wyjściowym składzie. Przez 21 spotkań Telfair miał 11 razy dwucyfrowy dorobek punktowy, ale grał nierówno i aż w 7 meczach nie przekroczył bariery 5 punktów. Poza tym, nie imponował pod względem kreowania gry zespołu (średnio 4.3 asyst), a Blazers seryjnie przegrywali. To spowodowało, że stracił miejsce w pierwszej piątce i przez resztę sezonu był liczącym się rezerwowym. Ostatecznie zagrał w 68 meczach, z czego 30 razy w wyjściowej piątce. Na parkiecie przebywał średnio 24.1 minut, co pomogło mu poprawić indywidualne statystyki. Najbardziej widoczny postęp poczynił w zdobyczach punktowych. Odnotowywał ich średnio 9.5, w 31 meczach miał przynajmniej 10 punktów, w tym 7 razy co najmniej 20. Pozostałe statystyki były już tylko minimalnie lepsze: 3.6 asyst i 1.8 zbiórek. Jednak pomimo, że asyst miał przeciętnie więcej to ani razu nie udało mu się zaliczyć dwucyfrowego dorobku w tym elemencie.

Najlepsza osiągnięcia:
PTS: 27 REB: 6 AST: 8 BLK: 1 STL: 4

2006/07
W ramach jednego z transferów, które miały miejsce podczas draftu 2006, Telfair trafił do Bostonu. Blazers dość szybko zrezygnowali z niego, uznając, że nie jest on rozgrywającym wokół którego chcą budować przyszłość drużyny. Celtics byli natomiast młodym zespołem i wydawało się, że tutaj Telfair będzie miał wreszcie okazję udowodnić swój talent. W składzie ekipy z Bostonu na jedynkę byli jeszcze młody West i debiutant Rondo. Na początku sezonu trener postawił na Telfaira i to on był podstawowych rozgrywającym przez 25 spotkań otwierających rozgrywki. Jednak tak samo jak w poprzednim roku, także teraz grał bardzo nierówno i przeplatał dobre występy, słabymi. To spowodowało, że Rivers zdecydował się na zmianę pierwszej piątki i ponownie Telfair został zmiennikiem. Z czasem jego pozycja była jeszcze słabsza, a tracił ją na rzecz coraz lepiej radzącego sobie Rondo. Ostatecznie wystąpił w 78 meczach, w 30 grał w wyjściowym składzie. Jego czas na boisku trochę się skrócił w porównaniu z wcześniejszym sezonem i wyniósł 20.2 minut, ale znacznie bardziej spadły jego statystyki. Odnotowywał najniższe średnie w karierze: 6.1 punktów, 2.8 asyst i 1.4 zbiórek. Poza tym, miał fatalną skuteczność z gry. W pierwszych dwóch latach także nie była ona najlepsza, ale w tym sezonie wyniosła zaledwie 37.1%. W całym sezonie 16 razy zdobył przynajmniej 10 punktów i ponownie ani razy nie osiągnął granicy 10 asyst.

Najlepsza osiągnięcia:
PTS: 24 REB: 6 AST: 8 BLK: 2 STL: 3

2007/08
Kolejny sezon, to kolejna nowa szansa dla Telfaira. W Bostonie nie było dla niego miejsca, dlatego bardzo dobrą wiadomością okazał się transfer do Minnesoty w ramach wymiany za Garnetta. W przebudowywanym zespole Wolves dostał okazję dłuższej gry i przez większość rozgrywek był zawodnikiem pierwszej piątki. Z powodu kontuzji stracił końcówkę sezonu i zagrał w sumie w 60 meczach, z czego tylko 9 razy rozpoczynał spotkanie na ławce. Wreszcie dostawał dużą ilość minut gry i średnio przebywał na parkiecie 32.2 minuty. Dzięki temu jego indywidualne osiągnięcia także były lepsze. Zdobywał średnio 9.3 punktów, najwyższe w karierze 5.9 asyst i 2.3 zbiórek. Zwłaszcza pod względem kreowania partnerów był to dla niego udany sezon, wreszcie pokazał, że potrafi skutecznie podawać. W całym sezonie w 6 meczach miał przynajmniej 10 asyst, 27 razy zaliczył dwucyfrową zdobycz punktową i 2 razy miał double-double.

Najlepsza osiągnięcia:
PTS: 27 REB: 7 AST: 12 BLK: 4 STL: 3

Perspektywy na przyszłość
Mimo, że ma on dopiero 23 lata to już wiadomo, że w NBA nigdy nie będzie chociaż w części taką gwiazdą jaką był w swoich szkolnych latach. Można też być prawie pewnym, że nie będzie on zawodnikiem odrywającym czołową rolę w żadnej drużynie. Telfair fantastycznie grał w szkole średniej, ale w NBA nie potrafił już tego powtórzyć. W profesjonalnej koszykówce trzeba bardziej współpracować z partnerami, dostosowywać się do schematów trenera, a to mu nie wychodzi. W szkole był gwiazdą, mógł robić co chciał, piłka przez większość czasu była w jego rękach i znacznie łatwiej zdobywało się punkty spod kosza. W NBA nie jest ani dobrym strzelcem, ani skutecznym rozgrywającym. Jak na zawodnika zdobywającego punkty słabo rzuca z dystansu, a jak na jedynkę gra zbyt samolubnie. W kolejnych sezonach nie można oczekiwać od Telfaira znacznie więcej od tego co pokazał dotychczas. Może za kilka lat, gdy bardziej pogodzi się z rolą zawodnika zespołowego, odegra istotną rolę w jakimś zespole. Najwięcej na co go stać to pozycja solidnego zawodnika pierwszej piątki lub dobrego rezerwowego. To jest chyba rodzinne, on tak samo jak Marbury ma ogromny talent, ale nie potrafi go wykorzystać, głównie przez swoje zbyt samolubne podejście do gry.

Silne strony
fantastyczne panowanie nad piłką

Słabe strony
często gra zbyt samolubnie, skuteczność rzutów z gry

Życie prywatne
Jego kuzynem jest Stephon Marbury, a przyrodnim bratem Jamel Thomas mający za sobą bardzo krótki epizod w NBA, grający obecnie we Włoszech
Film dokumentalny "Through the Fire" pokazuje jego karierę w szkole średniej i moment przejścia do NBA

MIN	PTS	FG%	3P%	FT%	REB	AST	STL
23.3	7.7	38.6	30.5	77.3	1.7	3.8	0.8