Czwarta-Kwarta.com: Steve Blake

Przed NBA
Blake spędził cztery lata na uniwersytecie Maryland. Już w pierwszym sezonie był wyróżniającym się zawodnikiem odnotowując średnio 7 punktów i 6.2 asyst. Jego dobra gra została doceniona wyborem do najlepszej piątki pierwszoroczniaków konferencji ACC. Natomiast w kolejnym roku był najlepszym asystującym swojej konferencji z średnią 6.9 (zdobywał również tyle sam punktów). Tym samym, został pierwszym zawodnikiem Maryland od 1974, który tego dokonał. W trzecim roku kariery uniwersyteckiej Blake nadal się rozwijał i stawał się coraz lepszym rozgrywającym. W sezonie 2001/02 był drugim najlepszym asystującym NCAA z średnią na poziomie 7.9. Poprawił także zdobycze punktowe, przeciętnie miał ich 8. Swoje umiejętności kreowania gry potwierdził także w meczu Final Four z Kansas, w którym miał 11 asyst. Natomiast już po kolejnym spotkaniu świętował ze swoją drużyną zdobycie mistrzostwa NCAA. Warto dodać, że w Maryland grali wtedy również występujący obecnie w NBA, Juan Dixon i Chris Wilcox. Statystyki Blake'a w turnieju wynosiły 8.3 punktów i 8.2 asyst. Po tym sukcesie, Dixon i Wilcox zdecydowali się przystąpić do draftu, natomiast Blake został w Maryland na jeszcze jeden sezon. W ostatnim roku na uniwersytecie Blake był siódmy w NCAA pod względem asyst odnotowując ich 7.1. Znacząco poprawił swoje statystyki punktów, średnio miał ich 11.6 i został wybrany do najlepszej piątki konferencji. Z Maryland odchodził mając największą liczbę asyst w historii drużyny (972). Poza tym, został pierwszym zawodnikiem w historii konferencji ACC, który zaliczył tysiąc punktów, 800 asyst, 400 zbiórek i 200 przechwytów.

Draft
Mimo dobrej gry na uniwersytecie i tytułu mistrzowskiego na koncie, Blake nie był wysoko notowany przed draftem 2003. Jednak nie można zapomnieć, że podczas tego naboru było bardzo dużo wybitnych zawodników, tak więc nie imponujący umiejętnościami strzeleckim Blake nie miał szans na wysoki numer. Ostatecznie zdecydowali się na niego Wizards, którzy wybierali w drugiej rundzie z numerem dziewiątym (w sumie 38). Warto w tym miejscu przypomnieć, że tuż przed nimi zostali wybrani Lampe i Szewczyk.

NBA

2003/04
W Waszyngtonie Blake spotkał się ze swoimi kolegami, z którymi zdobywał mistrzostwo z Maryland, z Dixonem i Lonny'm Baxterem. W Wizards pierwszym rozgrywającym był oczywiście Arenas. Poza tym, na jedynkę w składzie drużyny byli jeszcze weterani Brevin Knight i Chris Whitney, a także wspomniany już młody Dixon. W takiej sytuacji zawodnik z drugiej rundy draftu raczej nie mógłby liczyć na znaczącą ilość minut gry. Jednak Blake'owi pomogły problemy zdrowotne podstawowych zawodników z pozycji jeden/ dwa. Arenas w tym sezonie opuścił 27 spotkań, Hughes 21, a Stackhouse wystąpił zaledwie w 17 meczach. Z kontuzjami borykał się również Whitney (zagrał tylko w 16 meczach), natomiast Knight został wytransferowany tuż przed trade deadline. W rezultacie, Blake miał sporo okazji do zaprezentowania swoich możliwości. Wystąpił w 75 spotkaniach, z czego 14 razy w pierwszej piątce. Na parkiecie przebywał średnio 18.6 minut, w tym czasie odnotowywał 5.9 punktów, 1.6 zbiórek i 2.8 asyst. Pod względem skuteczności rzutów za trzy był jednym z najlepszych w Wizards, trafiając 37.1%. Znacznie gorzej wyglądała jednak jego skuteczność rzutów z gry, zaledwie 38.6%. W sumie 16 razy udało mu się zdobyć przynajmniej 10 punktów, a w jedynym meczu, zbierając równocześnie 10 piłek, zaliczył double-double.

Najlepsze osiągnięcia:
PTS: 21 REB: 10 AST: 8 BLK: 1 STL: 4

2004/05
Po udanym sezonie debiutanckim, drugi rok gry Blake'a w NBA był dla niego znacznie gorszy. W trakcie offseason przeszedł operację kostki, a rehabilitacja zmusiła go do opuszczenia pierwszych 8 spotkań sezonu. W grudniu nie zagrał jeszcze w kilkunastu spotkaniach z powodu urazu stopy, natomiast w styczniu skręcił kostkę i ponownie musiał przesiedzieć sporo meczów na ławce. W efekcie, w całych rozgrywkach wystąpił tylko w 44 meczach, raz w wyjściowym składzie. Jego czas gry skrócił się w porównaniu do wcześniejszego sezonu o 4 minuty (14.7), co przełożyło się na niższe statystyki - 4.3 punktów, 1.6 zbiórek i 1.6 asyst. Poza tym, miał fatalną, najgorszą w drużynie, skuteczność rzutów z gry wynoszącą 32.8%. Tylko 3 spotkania zakończył z dwucyfrowym dorobkiem punktowym.

Pierwszy w karierze występ Blake'a w playoffs nie był dla niego udany. Na parkiecie pojawił się tylko w 4 meczach, w których grał średnio 4.3 minuty. W sumie zaliczył 2 punkty, 2 asysty i 3 zbiórki.

Najlepsze osiągnięcia:
PTS: 17 REB: 8 AST: 6 BLK: 0 STL: 3

2005/06
Po poprzednich rozgrywkach Blake stał się zastrzeżonym wolnym agentem. Kontrakt zaoferowali mu Blazers, którzy szukali dobrego wsparcia z ławki dla Telfaira. Wizards nie zdecydowali się na wyrównanie ich oferty i Blake przeszedł do Portland, podpisując dwuletnią umowę za nieco ponad $2 miliony. Warto dodać, że w trakcie offseason do Blazers dołączył również Dixon. W pierwszych meczach w nowej drużynie Blake nie odgrywał znaczącej roli. Z powodu decyzji trenerskiej nie zagrał w 12 z 18 pierwszych spotkań. Przełomowym momentem okazała się kontuzja Telfaira w połowie grudnia. W pierwszej piątce zastąpił go właśnie Blake, który na tyle skutecznie wykorzystał tą sytuację, że już do końca rozgrywek pozostał podstawowym rozgrywającym. W całym sezonie wystąpił w 68 meczach, w tym aż 57 razy w wyjściowym składzie. Po raz pierwszy w karierze przebywał na parkiecie średnio ponad 20 minut (26.2). To pomogło mu odnotować bardzo dobry sezon, na swoim koncie miał przeciętnie 8.2 punktów, 2.1 zbiórek i 4.5 asyst. Natomiast jego skuteczność z gry wynosząca 43.8%, jest jak na razie najwyższą w jego sześcioletniej karierze. Poza tym, trafiał 41.3% rzutów za trzy będąc najlepszym zawodnikiem Blazers w tym elemencie. Po raz pierwszy w karierze udało mu się zaliczyć co najmniej 10 asyst w jednym meczu (w sumie 4 razy). W 24 spotkaniach miał na swoim koncie przynajmniej 10 punktów, a 3 razy mógł pochwalić się double-double.

Najlepsze osiągnięcia:
PTS: 23 REB: 6 AST: 13 BLK: 2 STL: 3

2006/07
Mimo bardzo udanego poprzedniego sezonu w wykonaniu Blake'a, Blazers wytransferowali go w trakcie wakacji. W swoim składzie mieli kilku obwodowych zawodników, w tym rozpoczynającego swój drugi rok gry w NBA Jacka. Znacznie bardziej potrzebowali wsparcia pod koszem, dlatego dokonali wymiany z Bucks, w ramach której pozyskali Magloire'a. Natomiast w drugą stronę powędrował między innymi Blake. W Milwaukee jednak nie mógł on liczyć na tak znaczącą pozycję jaką miał w Portland. Musiał ponownie pogodzić się z rolą drugiego rozgrywającego, za Williamsem. W barwach Bucks wystąpił w 33 meczach (2 razy w pierwszej piątce) grając średnio 17.7 minut. Na szczęście dla niego, w styczniu Bucks zdecydowali się na wymianę z Nuggets, w efekcie której pozyskali Boykinsa, a Blake trafił do Denver. W Nuggets od niedawna grał Iverson, a po oddaniu Andre Millera, brakowało im zawodnika mogącego poprowadzić grę zespołu. W takiej sytuacji Blake stał się ich podstawowym playmakerem. Na boisku przebywał najdłużej w swojej karierze (33.5 minut), co bardzo dobrze wykorzystał, by pokazać się z jak najlepszej strony. W 49 meczach jako gracz Nuggets, 40 razy był w pierwszej piątce. Jego statystyki w tym czasie wyniosły 8.3 punktów, 2.5 zbiórek i 6.6 asyst. Łącznie w całym sezonie wystąpił w 82 meczach, 22 razy zdobył przynajmniej 10 punktów (w tym 18 razy w barwach Nuggets), 9 spotkań zakończył mając przynajmniej 10 asyst i zaliczył 3 double-doubles.

Jako podstawowy zawodnik, w tych playoffs Blake mógł pograć znacznie więcej niż za pierwszym razem, kiedy był w Wizards. Jednak spisywał się trochę gorzej niż w części zasadniczej, a jego drużyna łatwo uległa Spurs. W 5 meczach grał średnio 35.8 minut, odnotowując 7.2 punktów, 2.4 zbiórek i 4.6 asyst.

Najlepsze osiągnięcia:
PTS: 25 REB: 6 AST: 18 BLK: 1 STL: 5

2007/08
Bardzo dobra druga połowa poprzednich rozgrywek sprawiała, że stając się wolnym agentem Blake mógł liczyć na spore zainteresowanie. Ostatecznie zdecydował się wrócić do Portland, gdzie rozegrał do tego czasu najlepszy sezon w swojej karierze. Z Blazers podpisał 3-letni kontrakt za prawie $14 milionów. Po oddaniu Blake'a do Bucks, w Portland podstawowym rozgrywającym w sezonie 06/07 był Jack. Jednak nie utrzymał on swojej pozycji. Po trzech meczach, które Blake rozpoczynał z ławki, trener McMillan wstawił go do pierwszej piątki i już do końca sezonu pozostał on podstawowym zawodnikiem. Powrót do Portland okazał się dla niego świetnym rozwiązaniem i ponownie grał on bardzo dobrze. Co prawda statystyk nie miał tak dobrych jak w Denver, ale poprawił się w porównaniu z tym, co odnotowywał w pierwszym sezonie w Blazers. Na swoim koncie miał średnio 8.5 punktów, 2.4 zbiórek i 5.1 asyst przez 29.9 minut gry. W sumie wystąpił w 81 meczach, z czego aż 78 razy w wyjściowym składzie. 34 razy miał dwucyfrowy dorobek punktowy (najwięcej takich spotkań w karierze w jednym sezonie), 4 razy przynajmniej 10 asyst i po raz trzeci z rzędu również 3 double-doubles.

Najlepsze osiągnięcia:
PTS: 24 REB: 7 AST: 11 BLK: 2 STL: 4

Podsumowanie
Blake ciągle się rozwija i z każdym sezonem jest coraz lepszym zawodnikiem (obecny sezon jest jego najlepszym pod względem strzeleckim - 10.7 punktów). Nie jest on wybitnym rozgrywającym i nigdy takim się nie stanie. Jednak jako podstawy playmaker spisuje się bardzo dobrze i jest ważnym elementem swojej, coraz silniejszej, drużyny. Jest to typowy zawodnik zadaniowy, który nie imponuje statystykami, ale świetnie kieruje grą zespołu, ma dobre widzenie parkietu i skutecznie potrafi kreować swoich partnerów.

Silne strony
świetne widzenie parkietu, dobry playmaker

Słabe strony
warunki fizyczne - jest dosyć słaby jak na warunki NBA

Ciekawostki
Na uniwersytecie Maryland ukończył kryminologię (criminology and criminal justice)

MIN	PTS	FG%	3P%	FT%	REB	AST	STL
25	7.4	40.7	39	78.4	2	4.1	0.7