Jeszcze na nieco ponad 9 minut przed końcem, Jazz prowadzili różnicą 16 punktów. Przez całe spotkanie utrzymywali pewne prowadzanie i wydawało się, że w tym meczu już nic nadzwyczajnego się nie wydarzy. Do tego, Kevin Love i Ricky Rubio spisywali się słabo, tak więc nie byli w stanie odmienić losów spotkania. Na szczęście dla Wolves, mogli oni liczyć na swoich zawodników drugiego planu. Na początku do ataku ruszyli JJ Barea i Luke Ridnour, a później dołączył do nich Derrick Williams. I to właśnie dzięki tej trójce, gospodarze zdołali odrobić straty. W sumie, w czwartej kwarcie zdobyli oni aż 32 z 35 punktów całej drużyny, o 11 więcej niż cały zespół Jazz.

Do remisu doprowadzili na 56 sekund przed końcem, po akcji and1 Williamsa. Chwilę później ponownie stanął on na linii rzutów wolnych i wyprowadził Wolves na prowadzenie. Kiedy na zegarze pozostawało już tylko 7 sekund, Al Jefferson trafił rzut nad Love’m i doprowadził do remisu. Ostatnie słowo należało jednak do Wolves. Trener Adelman rozrysował akcję, którą miał kończyć Barea. Obrońcy Jazz jednak skutecznie go zatrzymali, dlatego też Barea znalazł wolnego Ridnoura, który wszedł pod kosz, rzucił nad Jeffersonem i…

Wygrali mecz, przegrywając na początku czwartej kwarty 16 punktami. To był największy comeback w wykonaniu Wolves od 1997 roku.

Barea miał ostatecznie 22 punkty, co jest jego rekordem sezonu. Wyrównał też swój rekord kariery pod względem liczby celnych rzutów za trzy, których miał 5. W czwartej kwarcie zdobył 12 punktów trafiając 3/3 za trzy. Ridnour zanotował 17 punktów, z czego 11 w ostatniej kwarcie. Natomiast Williams w czwartej kwarcie miał  9 punktów i 6 zbiórek, a w sumie odpowiednio 13 i 9.

Dla Wolves to był ostatni mecz przed przerwą na All-Star Game. I po raz pierwszy od sezonu 2004/05 udają się na tą przerwę nie mając ujemnego bilansu. Mają na swoim koncie 17 zwycięstw i 17 porażek. Warto przypomnieć, że 17 wygranych zanotowali w całym poprzednim sezonie.

Tymczasem Love ostatecznie zaliczył double-double, ale było one minimalne, 10 punktów i tyle samo zbiórek. Do tego, spudłował 11 z 14 rzutów. Rubio też nie miał udanego meczu, 6 asyst i 6 strat.

W drużynie z Salt Lake City najlepiej zaprezentował się Paul Millsap, który miał 25 punktów i 9 zbiórek. Chociaż w czwartej kwarcie nie był w stanie uchronić Jazz przed porażką i zdobył tylko 4 punkty.

Trzeba przyznać, że ten game-winner był naprawdę niesamowity, Hill zmusił Ellisa do trudnego rzutu, a on i tak trafił

Suns przegrali przede wszystkim przez fatalny początek. Po pierwszej kwarcie było 39-22 dla drużyny gości. Suns pozwolili swoim rywalom w tym czasie trafić aż 60% rzutów z gry. Przez to, później już przez resztę spotkania musieli gonić Warriors. Ostatecznie ich dogonili, ale już nie byli w stanie zapewnić sobie zwycięstwa. Alvin Gentry był bardzo niezadowolony z postawy swoich zawodników na początku tego spotkania:

„I’m disgusted with the way we played and I’m disgusted with the fact that we got a chance to enter the break on something upbeat and positive and instead we just walk through the first 10 minutes of the game.”

Suns tak naprawdę zaczęli grać dopiero po przerwie i wtedy też rozpoczęło się odrabianie strat. W tym comebacku swój znaczący udział miał Marcin Gortat. Na boisku spędził całą druga połowę, przez te 24 minuty zdobył 17 punktów (7/9 z gry) i zebrał 12 piłek. W czwartej kwarcie miał 8 punktów i był bezbłędny trafiając wszystkie swoje 4 rzuty. W sumie, trafił 6 ostatnich swoich rzutów w tym meczu. Bardzo dobrze grał wtedy również Fyre, który po przerwie zdobył 20 ze swoich 22 punktów. Niestety jego ostatni rzut nie wpadł do kosza (zresztą zza łuku wczoraj nie szło mu przez cały mecz i ostatecznie trafił tylko 2 trójki na 8 prób).

Gortat zakończył mecz mając na swoim koncie 21 punktów (69.2% z gry), 15 zbiórek (5 w ataku), asystę, przechwyt i blok. Przedłużył swoją najdłuższą w karierze serię meczów z dorobkiem co najmniej 20 punktów do 4. Natomiast po raz 3 z rzędu miał skuteczność na poziomie co najmniej 60%. Poza tym, już po raz 3 w ciągu ostatnich 4 spotkań zanotował statystyki na poziomie 20-15. W ostatnim czasie gra naprawdę rewelacyjnie. Szkoda, że tylko 2 z tych 4 jego świetnych występów przełożył się na zwycięstwa.

Wczoraj słabsze spotkanie rozegrał Steve Nash. Zdobył tylko 7 punktów, miał 9 asyst i 5 strat. Tym samym, zakończył serię 10 kolejnych spotkań, w których zaliczył co najmniej 10 asyst.

Dla Warriors była to druga wygrana z rzędu i druga, którą zapewnili sobie na samym finiszu. Po raz kolejnych ich najlepszym zawodnikiem był Ellis. Nie tylko trafił game-winnera, ale też był ich najlepszym strzelcem i podającym. Miał 26 punktów i 6 asyst. 17 ze swoich punktów zdobył w drugiej połowie, kiedy musiał wziąć na siebie ciężar prowadzenia zespołu pod nieobecność Stephena Curry’ego.

Curry po raz kolejny doznał kontuzji i został wykluczony z gry po zaledwie 10 minutach. Była to znacząca strata dla gości, bo to w dużej mierze dzięki niemu, tak dobrze rozpoczęli to spotkanie (zdobył 9 punktów).

Na szczęście dla Warriors, poza Ellisem bardzo dobrze spisali się także David Lee (22 punkty) i Dorrell Wright (23 punkty). Warto dodać, że Wright trafił wczoraj 7 z 11 rzutów, podczas gdy w dwóch poprzednich meczach zanotował 0/13 z gry.

Oczywiście chodzi przede wszystkim o spekulacje transferowe związane z Lakers, a zwłaszcza te dotyczące Pau Gasola. Rozpoczęły się one już przed sezonem, kiedy NBA zablokowała wymianę Chrisa Paula, w ramach której Gasol miał trafić do Houston. Od tamtego momentu nieustannie jego nazwisko wymieniane jest w różnych plotkach transferowych, a jako że zbliża się trade deadline, spekulacje się nasilają. Gasol zdaje sobie sprawę, że w każdym momencie może zostać oddany do innego klubu i przyznaje, że ma to na niego wpływ. Jak na razie na szczęście nie wpływa to negatywnego na jego grę, ale psychicznie Gasol coraz bardziej to odczuwa. Stara się tym nie przejmować, ale jest to trudne, gdy co chwilę słyszy o jakimś nowym scenariuszu możliwej wymiany. Tym bardziej, że nie ma kontaktu z generalnym managerem i nie wie tak naprawdę, jakie są plany władz drużyny.

Za Gasolem wstawił się ostatnio Bryant, który powiedział, że władze klubu powinny jak najszybciej podjąć decyzję w sprawie przyszłości Hiszpana. Kobe uważa, że ta przedłużająca się niepewność źle wpływa na zespół. Dodał też, że chciałby, żeby Pau został w LA, ale w tej sprawie nie zamierza naciskać na GM’a, to on podejmuje decyzję. Kobe naciska tylko na to, żeby jak najszybciej ta sytuacja została wyjaśniona.

Lakers jednak nie spełnią oczekiwań swojego lidera i prawdopodobnie do samego trade deadline nie podejmą żadnych decyzji. Dlatego też możemy przygotować się na jeszcze ponad 3 tygodnie spekulacji transferowych.

Ta obecna sytuacja, niepewność i brak informacji, wynika przede wszystkim z bałaganu jaki panuje we władzach klubu. Odkąd w LA rządzi Jim Buss, syn właściciela, Lakers nie są już jedną z najlepiej zarządzanych drużyn w lidze. Wręcz przeciwnie. Sytuację w LA opisał ostatnio Ken Berger z CBSSports.

Jim Buss przed tym sezonem przede wszystkim pozbył się z klubu ludzi związanych z Philem Jacksonem. Dlatego też chociażby nowym trenerem Lakers nie miał szans zostać Brian Show, były asystent Jacksona, którego Kobe widział na stanowisku head coacha. Obecne władze Lakers chcą zupełnie odciąć się od wszystkiego, co było związane z Philem. Nawet Jeanie Buss (partnerka życiowa Jacksona), która w klubie pełni bardzo ważną funkcję Executive Vice President of Business Operations, w tym sezonie bardzo rzadko pojawia się na trybunach Staples Center. Sama przyznaje, że w drużynie wiele się zmieniło i jest to dla niej trudna sytuacja, do której stara się dostosować.

Ale też przy okazji Jim pozbył się wielu zasłużonych dla Lakers specjalistów, którzy pracowali w klubie od wielu lat. Pracę stracił między innymi asystent generalnego managera, equipment manager i właściwie wszyscy skauci. Tymczasem ich miejsca zajęli członkowie rodziny Buss i  koledzy Jima. Niektórzy nawet nigdy wcześniej nie mieli do czynienia z profesjonalnym sportem. Jednym z nowych skautów jest między innymi Charles Osborne, były barman, który od wielu lat przyjaźni się z Jimem. Wygląda na to, że teraz bardziej we władzach Lakers liczą się znajomości niż umiejętności.

Generalny manager Mitch Kupchak musiał mocno walczyć o zachowanie swojej autonomii, ale według źródeł z klubu, jest w tym momencie osamotniony i nie ma dużego zaplecza. Pracuje teraz w bardzo trudnych warunkach, nie tylko nie ma swoich ludzi, ale też nie do końca wiadomo, kto w klubie za co odpowiada. Poza tym nie może działać samodzielnie, bo wszystkie decyzje kadrowe musi konsultować z Jimem.

Mówiąc w skrócie, we władzach Lakers panuje teraz duży burdel i to właśnie ta sytuacja zmusiła Bryanta do ostatnich wypowiedzi. Według osoby z jego otoczenia, jeśli Kobe decyduje się wypowiedzieć publicznie w takiej sprawie, jak ewentualny transfer Gasola, to znaczy, że dzieje się źle. Oznacza to, że Bryanta nikt z władz klubu nie informuje co się dzieje, jakie Lakers mają plany. Nikt z nim nie rozmawia, dlatego zamiast załatwiać takie sprawy za kulisami, Kobe i Kupchak kontaktują się przez media.

Ale już przy okazji transferu Lamara Odoma było widać, że władze klubu nie funkcjonują jak należy. Odom był bardzo niezadowolony, że Lakers chcieli go wysłać do Nowego Orleanu za Paula i zarządza wymiany. Zabrakło wtedy komunikacji na linii władze klubu – zawodnik i również teraz jej brakuje. W rezultacie, Lakers bardzo szybko oddali Odoma do Mavs. Pozbyli się jednego ze swoich czołowych zawodników i nie dostali nic w zamian. Trener Mike Brown dowiedział się o tej wymianie dopiero po fakcie. Natomiast później nikt nie wyjaśnił Brownowi i Bryantowi dlaczego zdecydowali się na taką wymianę i jakie są ich dalsze plany. Może trener i lider zespołu nie powinni się mieszać w kompetencje managera, ale gdy dokonuje się tak kluczowej zamiany w składzie, chyba dobrze byłoby się skonsultować, albo chociaż poinformować ich, jakie ruchy zamierza podjąć GM, aby drużyna nadal liczyła się w walce o tytuł.

Dlatego też zrozumiałe jest niezadowolenie Braynta z obecnej sytuacji. Jest liderem tej drużyny od wielu lat i powinien wiedzieć jakie są plany władz klubu. Ma już 33 lata i coraz mniej czasu na zdobycie upragnionego 6 tytułu. Teraz nie może już sobie pozwolić na stracenie sezonu, w każdym musi chociaż mieć szansę na walkę o mistrzostwo. Tymczasem władze drużyny wcale nie ułatwiają mu zadania. Lakers w tym momencie są drużyną znacznie słabszą niż w ostatnich latach i do trade deadlinie mają czas, aby to zmienić i wzmocnić skład.

Na ten moment nie wygląda to dobrze, ale może Kupchak ponownie nas zaskoczy (o ile Jim Buss mu nie przeszkodzi) i tak jak w 2008 dokona transferu, który spowoduje, że Lakers znowu staną potęgą. I może ponownie będzie to wymiana z udziałem Gasola, tyle tylko, że teraz powędruje on w odwrotnym kierunku.

♦ Blazers wykorzystali osłabienie Spurs i zniszczyli ich różnicą 40 punktów.

♦ Heat wygrali po raz 7 z rzędu pewnie pokonując u siebie Kings. Teraz to oni mają najdłuższą serię zwycięstw w lidze. Dwyane Wade zdobył 30 punktów (68.8%) i zaliczył 10 asyst. Po raz 11 z rzędu miał skuteczność na poziomie co najmniej 50% i tym samym wyrównał najdłuższą taką serię w swojej karierze. Tymczasem Chris Bosh zakończył swoją najdłuższą w karierze serię meczów ze skutecznością nie wyższą niż 40%, która trwałą 5 spotkań. Wczoraj trafił połowę swoich rzutów i zdobył 20 punktów, a do tego dołożył 10 zbiórek. 20 punktów miał również Mario Chalmers, natomiast LeBron James zaliczył ich 18 i 8 asyst.

W drużynie z Sacramento trzech zawodników miało ostatecznie ponad 20 punktów, a najwięcej zdobył Isaiah Thomas, który z meczu na mecz coraz bardziej się rozkręca.

♦ Roy Hibbert rozegrał jeden ze swoich najlepszych meczów w karierze i pomógł Pacers pokonać Hornets po dogrywce. Center gospodarzy zdobył 30 punktów (64.7% z gry), co jest jego nowym rekordem kariery. Warto dodać, że wcześniej w tym sezonie tylko dwa razy udało mu się osiągnąć poziom 20. Na swoim koncie miał jeszcze 13 zbiórek, z czego aż 7 na atakowanej tablicy (tyle samo co cała drużyna Hornets), a także 3 bloki. Ostatecznie każdy z zawodników pierwszej piątki Pacers zanotował co najmniej 14 punktów.

Do dogrywki doprowadził Trevor Ariza trafiając na 5 sekund przed końcem czwartej kwarty. Ale już w doliczonym czasie gry Pacers nie dali szans swoim rywalom. Dogrywkę rozpoczęli serią 13-2 i przesądzili o swojej wygranej. Była to dopiero ich pierwsza wygrana w meczu, w którym stracili ponad 100 punktów.

♦ Grizzlies świetnie rozpoczęli mecz z Sixers i już po pierwszej kwarcie prowadzili różnicą 20 punktów. Ale podobnie jak wcześniej w spotkaniach z Nuggets i Warriors, pozwolili rywalom odrobić większość strat. To ostatnio typowy przebieg meczów Grizzlies. Już pod koniec drugiej kwarty Sixers tracili tylko 3 punkty. Jednak wczoraj na tym się skończyło i po przerwie gospodarze kontrolowali już przebieg spotkania, zapewniając sobie pewną wygraną. Bardzo dobry mecz rozegrał Marc Gasol, któremu tylko 3 asyst zabrakło do triple-double: 15 punktów, 14 zbiórek, 7 asyst i 5 przechwytów.

Ta zmiana przyniosła  niesamowite efekty. W Los Angeles po pierwszych 15 minutach mieli tylko 7 punktów, natomiast w spotkaniu ze Spurs już w pierwszej kwarcie zdobyli aż 41. Crawford w tym czasie trafił wszystkie swoje 4 rzuty za trzy, zanotował 15 punktów, a do tego dołożył jeszcze  5 asyst i 4 zbiórki. Blazers byli zupełnie inną drużyną niż dzień wcześniej i absolutnie zdominowali swoich rywali, przerywając ich imponującą serię 11 zwycięstw…

No dobra, pięknie to wygląda, ale prawda jest taka, że Blazers rozegrali tak imponujące spotkanie ponieważ grali z rezerwami Spurs. Trener Popovich postanowił dać odpocząć swoim gwiazdom, dlatego Tim Duncan i Tony Parker przesiedzieli całe spotkanie na ławce. Poza tym, nie grali też kontuzjowani Manu Ginobili i Tiago Splitter, a Matt Bonner, który w poprzednim meczu miał 20 punktów, spędził na parkiecie tylko 6 minut. Nic więc dziwnego, że gospodarze w Rose Garden tak ich roznieśli.

W efekcie, Spurs zakończyli swoją serię 11 zwycięstw z rzędu 40-punktową porażką. Jest to ich najwyższa porażka w erze Duncana, ostatni raz przegrali tak wysoko w Chicago w marcu 1997, kiedy było 111-69 dla Bulls.

Przeważnie gdy drużyna ma tak imponującą serię zwycięstw, jaką ostatnio zanotowali Spurs, stara się ją utrzymać jak najdłużej i mało który trener zdecydowałby się w tej sytuacji posadzić swoich dwóch najważniejszych zawodników na ławce. To mógł zrobić tylko Popovich. Dla niego najważniejsze było, aby dać swoim zawodnikom odpocząć. Spurs rozgrywali 3 mecz w ciągu 4 dni, to było ich drugie spotkanie back-to-back i trener nie chciał narażać zdrowia swoich gwiazd.

A przecież Popovich mógł przejść do historii. Gdyby Spurs wygrali po raz 12 z rzędu, byłaby to już jego piąta taka seria w karierze. Zostałby dopiero trzecim trenerem w historii NBA (pozostali dwaj to Phil Jackson i Red Auerbach), który zaliczył 5 oddzielnych co najmniej 12-meczowych serii zwycięstw. Ale to nie miało znaczenia dla Gregga. W końcu nie długość jednej serii zwycięstw decyduje o ostatecznej pozycji w tabeli i późniejszym sukcesie w playoffs. Jeśli można, lepiej oszczędzać swoich zawodników.

Ale w związku z tym Spurs musieli pogodzić się z dotkliwą porażką. Blazers chcieli sobie poprawić nastroje po ostatnich słabszych występach i wykorzystali osłabienie rywali. Byli dla nich bezlitośni i prowadzili już nawet różnicą 48 punktów, aż siedzący na ławce Duncan i Parker już mogli patrzeć na to, co dzieje się na boisku.

Ostatecznie gospodarze zdobyli 137 punktów ze skutecznością 59.3%, z czego za trzy trafili 53.6% swoich rzutów. Tymczasem goście zakończyli spotkanie z dorobkiem 97 punktów, które zanotowali ze skutecznością 38.1%.

W drużynie Blazers właściwie każdy rozegrał wczoraj dobre spotkanie. Najlepszym strzelcem był LaMarcus Aldridge, zdobył 21 punktów, a do tego dołożył 7 zbiórek. Crawford miał 20 punktów i 8 asyst. Po 19 punktów zanotowali Batum i Gerald Wallace. Wallace miał też 10 zbiórek i 6 asyst. Nawet Felton zaprezentował się nadzwyczaj dobrze. Wchodząc z ławki grał przez 21 minut, w tym czasie zdobył 16 punktów trafiając między innymi 4 z 8 trójek i zaliczył 4 asyst. Tymczasem głęboki rezerwowy Elliot Williams ustanowił swój rekord kariery mając 17 punktów.

Aż 6 zawodników Blazers miało co najmniej 16 punktów, po raz pierwszy od 1992 roku.

W drużynie gości najlepiej zaprezentował się Kawhi Leonard. Wykorzystał nieobecność gwiazd i rozegrał swój najlepszy mecz w karierze – 24 punkty (64% z gry), 10 zbiórek i 5 przechwytów.

Kings grają słabo, ale w ich szeregach coraz bardziej wyróżnia się debiutant Isaiah Thomas. Na początku lutego pisałem już o Thomasie, o tym, że jest wyjątkowym przypadkiem zawodnika wybranego z ostatnim numerem w drafcie. Natomiast w ostatnim czasie jego kariera nabrała jeszcze większego rozpędu (zupełnie inaczej niż w przypadku Jimmera Fredette, który wczoraj cały mecz przesiedział na ławce, a w poprzednim grał tylko 5 minut). Od 4 spotkań za każdym razem zdobywa ponad 10 punktów i zalicza co najmniej 4 asysty, a ostatnio nawet jest graczem pierwszej piątki.

Tydzień temu w Nowym Jorku był nieustannie wygwizdywany, kiedy tylko miał piłkę w rękach. Dostało mu się od kibiców w MSG tylko za to, że imię i nazwisko ma prawie takie samo jak Isiah Thomas, który przez kilka lat niszczył koszykówkę w Nowym Jorku. Kibice nie chcieli zaważyć, że różni ich jedno ‘a’, a do tego, młody rozgrywający Kings nie ma nic wspólnego z byłbym trenerem i GM’em Knicksów. Ale Thomasowi za bardzo to nie przeszkadzało. Zrobił swoje, zdobył 14 punktów i zaliczył 4 asyst. W kolejny meczu w Detroit, gdzie akurat jego nazwisko kojarzy się kibicom bardzo dobrze, po raz pierwszy w karierze rozpoczął mecz w pierwszej piątce. Tym razem miał 13 punktów i 4 asysty. Natomiast w niedzielę czekał go pojedynek w Cleveland z Kyrie’m Irvingiem. Rywalizacja z pierwszym zawodnikiem ostatniego draftu bardzo go zmobilizowała, w końcu on w tamtym naborze został wybrany jako ostatni. Thomas rozegrał najlepszy mecz w swojej krótkiej karierze i ustanowił swoje rekordy pod względem punktów, asyst i zbiórek. Zdobył 23 punkty (50% z gry), zaliczył 11 asyst, zebrał 8 piłek i dołożył do tego jeden blok. I był nawet bliski zapewnienia Kings zwycięstwa, ale na finiszu musiał jednak uznać wyższość Irvinga. Ostatecznie to numer jeden był górą, ale Thomas też może być bardzo zadowolony ze swojego występu. W dzień draftu byli po na dwóch przeciwległych biegunach, a teraz toczyli bardzo wyrównaną walkę.

Wczoraj w Miami, Thomas ponownie był wyróżniającym się zawodnikiem i ponownie był też najlepszym strzelcem Kings. W drugim meczu z rzędu osiągnął 20 punktów i poprawił swój rekord kariery zdobywając ich 24 (50% z gry). Ale najbardziej imponujące jest to, że aż 20 z nich zanotował w trzeciej kwarcie. Przez te 12 minut trafił 5 z 6 rzutów za trzy i wszystkie 5 wolnych. W tym czasie miał tylko punkt mniej niż Wielka Trójka Heat. Poza tym, całe spotkanie zakończył mając jeszcze 5 asyst i 3 zbiórki.

W tych ostatnich 4 meczach średnie Thomasa wyglądają naprawdę bardzo dobrze: 18.5 punktów, 51% z gry, 6 asyst i 4.5 zbiórek. Nie jest o nim tak głośno jak o Jeremy’m Linie, ale on też jest objawieniem tego sezonu. Jest to kolejny zawodnik, który spisuje zaskakująco dobrze, mimo że przed sezonem wydawało się, że raczej nic nie wniesie do gry swojej drużyny i jeśli już dostanie się do NBA, to większość czasu spędzi siedząc na końcu ławki rezerwowej. A będąc już przy Linie, warto dodać, że w porównaniu z nim, Thomas popełnia znacznie mniej strat. W ostatnich 5 meczach miał w sumie tylko 7 strat, czyli tyle co Lin w jednym.

Już po 27 jego występach na parkietach NBA nie ma wątpliwości, że Irving jest clutch playerem.

W niedzielę w spotkaniu z Knigs trafił dwa decydujące wolne na 0.4 sekundy przed końcem i zapewnił Cavs zwycięstwo. Wcześniej trafiał już game-winnera w starciu z Celtics i kluczowy rzut na finiszu przeciwko obrońcom tytułu. Tymczasem wczoraj rozegrał fantastyczną czwartą kwartę przeciwko Pistons, pomógł Cavs odrobić straty i poprowadził ich do kolejnego zwycięstwa.

Po pierwszych trzech kwartach Irving miał na swoim koncie mało imponujące statystyki – 8 punktów, 2/6 z gry i aż 6 strat. Wydawało się, że będzie to jeden z niego najgorszych występów w tym sezonie, jednak w czwartej kwarcie wszystko się zmieniło.

W trzeciej kwarcie Cavs tracili do Pistons 15 punktów, ale jeszcze przed zakończeniem tej części spotkania udało im się odrobić kilka punktów i na ostatnie 12 minut wychodzili mając 11 mniej niż goście z Detroit. Natomiast w czwartej kwarcie sprawy w swoje ręce wziął Irving. Dał swojej drużynie sygnał do ataku trafiając już na samym początku dwa razy za trzy. Na niespełna 6 minut przed końcem po jego podaniu Antawn Jamison dał gospodarzom prowadzenie. Chwilę później Irving ponownie trafił zza łuku, w kolejnej akcji rzucił spod kosza, a w następnej asystował przy punktach Alonzo Gee i Cavs uzyskali 6-punktową przewagę. Pistons później jeszcze doprowadzili do remisu, ale gospodarze już nie pozwolili sobie wyrwać tego zwycięstwa.

W całej czwartej kwarcie Irving zdobył aż 17 punktów trafiając 6 z 9 rzutów z gry, w tym 3/3 za trzy. Do tego dołożył 2 asysty, 3 zbiórki i nie popełnił ani jednej straty. Zagrał fantastycznie, ale trzeba też od razu dodać, że miał świetnie wsparcie od Gee. W dwójkę zdobyli aż 30 z 35 punktów Cavs w czwartej kwarcie (Pistons mieli wtedy 23).

Ostatecznie Irving zanotował 25 punktów, 8 asyst, 5 zbiórek, 2 przechwyty i 2 bloki. Wchodzący z ławki Gee miał 16 punktów i 11 zbiórek (6 w czwartej kwarcie), a najlepszym strzelcem gospodarzy był Jamison z dorobkiem 32 punktów.

4 ze swoich ostatnich 6 zwycięstw, Cavs zawdzięczają Irvingowi i jego fantastycznej grze na finiszu. A przecież to dopiero rookie, który nawet nie skończył jeszcze 20 lat. Niesamowite.

Pistons przez większość meczu prowadzili i wydawało się, że są na najlepszej drodze do wygrania swojego 4 spotkania z rzędu. Ostatecznie musieli jednak uznać wyższość Cavs i ich debiutanta, chociaż w ekipie z Detroit rookie też zaprezentował się bardzo dobrze. Brandon Knight przez większość spotkania wygrywał rywalizację pomiędzy rozgrywającymi z draftu 2011, a zakończył je mając 24 punkty (66.7% z gry) i 3 asysty.

Pierwszoroczniak Pistons nie jest takim finiszerem jak Irving, ale też spisuje się bardzo dobrze i zdarzają mu się imponujące występy. Niedawno w meczu z Kings poprowadził Pistons do zwycięstwa zaliczając 23 punkty i 10 asyst. Do tego, nie popełnił żadnej straty przez 39 minut gry. Tym samym jest pierwszym debiutantem od 1999 roku, który miał 20 punktów, 10 asyst i 0 strat. 13 lat temu takim osiągnięciem mógł pochwalić się Steve Francis.

W Slam Dunk Contest zastąpić ma go Jeremy Evans z Jazz.

Tymczasem Tiago Splittera kontuzja wyeliminowała z gry w meczu Rising Stars Challenge i jego miejsce zajmie Derrick Favors.

Jak widać, na problemy z kontuzjami, najlepsi zawodnicy Jazz.

Nieobecność Shumperta w SDC oznacza, że również Jeremy Lin, który miał mu pomagać, nie będzie w uczestniczył w konkursie.

Zanim jednak przejdę do spraw czysto sportowych to nie mogę nie wspomnieć już o samym początku mojej kolejnej podróży za ocean. Od wielu lat Polska stara się otrzymać od USA przywilej w postaci zniesienia dla naszych rodaków przymusu posiadania wizy podczas podróży do USA. Kto kiedykolwiek zetknął się z tym zjawiskiem na własnej skórze może potwierdzić, że nie jest to proces w żadnym stopniu przyjemny. Zaczynając od samego starania się o pierwszą wizę wjazdową do USA, a na przekonywaniu urzędnika na lotnisku już za oceanem kończąc. Pomimo, że tegoroczna wizyta nie była jak najbardziej moją pierwszą to nie zmienia to faktu, że po raz kolejny byłem zadziwiony tym jakie zasady panują w tym kraju. Mam tu na myśli obsługę pasażerów przylatujących do tego kraju. Moim miejscem docelowym było Chicago czyli potocznie nazywane „jednym z trzech największych polskich miast na świecie”. Zaraz po Londynie oraz Warszawie. Sam lot do tego miejsca trwa niewiele ponad 10 godzin, choć teraz zdarzyło się, że potrzeba było prawie 11 godzin ponieważ zanim wystartowaliśmy już mieliśmy opóźnienie z powodu zamarźniętych skrzydeł i zalegającego na nich śniegu. Po usunięciu go i doprowadzeniu samolotu do stanu używalności wystartowaliśmy. Jeśli ktoś nigdy nie leciał dużym samolotem odrzutowym to szczerze polecam. Moment w którym ta wielka maszyna przyspiesza, wzbija się do góry, a przy okazji Ciebie wgniata w fotel jest niesamowity. To uczucie można to tylko chyba porównać do orgazmu. Ale ja nie o tym chciałem. Chciałem o tym co się dzieje na lotnisku O’Hare, a właściwie jak są traktowani przybysze. Żeby podróż do USA można było uznać za zakończoną, trzeba za każdym razem postarać się o wizę właściwą, która jest ostatecznym pozwoleniem na pobyt w tym kraju. Do tego celu przygotowanych jest kilkanaście stanowisk gdzie odpowiedni urzędnicy sprawdzają wiarygodność każdego z przyjeżdżających. I tak, też i było tym razem tylko niestety komuś zabrakło w pewnym stopniu wyobraźni i w pewnej chwili przylatujące w krótkich odstępach czasu samoloty z Polski, Azji i chyba Ameryki południowej obsługiwał 1 (słownie: jeden!) urzędnik. Mówiąc krótko zanim wyszedłem z lotniska minęły mi 3 upojne godziny w oczekiwaniu w kolejce na swoją kolej. Z tej strony nie polecam.

Na szczęście USA oprócz tego typu wad posiada też i wiele różnych zalet dla których warto to wszystko przejść. Dla człowieka wychowanego w Europie na w dużej mierze koszykówce zza oceanu jest tym choćby fakt, że nareszcie mecze NBA można oglądać o normalnej i to czasami aż do bólu porze. Bo jak inaczej wytłumaczyć niedzielne spotkania na żywo o 12 w dzień lub też na przykład poniedziałkowe starcie Bulls z Hawks wczesnym popołudniem? Wierzcie lub nie ale to na prawdę może wydawać się dziwne kiedy nie trzeba siedzieć pół nocy żeby obejrzeć jakiś mecz. Oczywiście wspomniane spotkanie Bulls nie byłoby możliwe o takiej porze gdyby nie fakt, że wczoraj w USA obchodzony był Dzień Prezydentów. Dzięki temu zapracowani amerykanie mogli w ogóle na to spotkanie dotrzeć do United Center. Fan basketu w USA ma też kilka innych udogodnień, które pozwalają mu się cieszyć tym sportem. Jednym z nich jest mnogość kanałów telewizyjnych na których serwowany jest basket w różnym wydaniu, zarówno tym najbardziej profesjonalnym jak NBA czy też w formie akademickiej czyli NCAA. Sprawia to, że gdyby się człowiek uparł to mógłby oglądać koszykówkę 24 godziny na dobę. I to nie tylko same mecze ale i różnej maści programy poświęcone tej tematyce gdzie wszystkie mecze oraz rozgrywki rozkładane są na czynniki pierwsze. Co ciekawe ta mnogość tych kanałów mnie na swój sposób uratowała ponieważ przyzwyczajony do używania w Polsce League Pass tu jestem pozbawiony tej możliwości. Dzieje się to za sprawą tego, że League Pass aktywowany w naszym kraju nie działa za oceanem. Jest to trochę dziwna polityka ale nic na to się nie poradzi. Zresztą po kilku już dniach zaczynam się przyzwyczajać do oglądania kosza na dużym ponad 40-calowym ekranie. Całkiem fajna odmiana.

Czy mieliście kiedyś tak, że chcieliście pograć sobie w kosza samemu lub z kolegami w jeszcze zimowe dni? Na pewno wielu z czytających ten tekst oczywiście tak. W Chicago, a przynajmniej w miejscu gdzie się zatrzymałem, rozwiązano ten problem w bardzo fajny sposób. Otóż w niejakim Franklin Park każdego dnia udostępniona jest dla młodzieży oraz dorosłych sala gimnastyczna wraz z siłownią gdzie każdy chętny może przyjść i po prostu z tego skorzystać. Młodzież do 17 roku życia wchodzi na salę beż żadnych opłat w godzinach od 13:30 do 17:00. Wszyscy starsi zaś wchodzą w tych samych godzinach i płacą za to… 1 dolara za każdorazowe wejście. Jedynym ograniczeniem też jest to, że gdy jest dzień wolny od szkoły to jeśli jest przepełnienie sali osoby starsze niż 17 lat proszone są o nie granie w tym czasie. Wszystko po to aby główna grupa docelowa w postaci do 17 roku życia mogła swobodnie korzystać z tego obiektu.

Kto przychodzi na taką salę? Można by powiedzieć, że wszyscy ponieważ są tam różne narodowości, różne kolory skóry czy też różne miejsce zamieszkania. Nie przeszkadza to jednak w tym żeby spędzać aktywnie czas w przystosowanym do tego miejscu. W „godzinach szczytu” wszystkie 6 koszy na sali było zajęte przez rozgrywających tam mniej lub bardziej poważne mecze chłopaków. Na pozostałych koszach każdy kto chciał mógł sobie po prostu porzucać. Zresztą zobaczcie sami.

Siedząc i obserwując z boku różnych chłopaków mogłem zobaczyć, że jest tam kilku z prawdziwym talentem, a część przychodzi po prostu po to aby się poruszać i pobyć z kolegami. I dla każdego w takim układzie było tam miejsce co dla mnie osobiście bardzo się podobało. Moim ulubieńcem był kilkuletni chłopczyk, który w koszulce ze specyficznym napisem ganiał od kosza do kosza i starał się dorzucić piłkę do obręczy.

Jego niezłomność i wytrwałość po każdej kolejnej nieudanej próbie była na prawdę godna podziwu. Miał on w sobie więcej zawziętości i naturalnej chęci gry niż nie jeden znacznie starszy chłopak. Aż się miło na to patrzyło.

I tak w sumie w ciągu 2 dni pobytu za oceanem wyglądały moje zetknięcia z basketem. Jeśli w dalszych dniach mojej prawie 6-tygodniowej wyprawy napotkam kolejne równie ciekawe to nie zawaham się je dla was przybliżyć. Tak więc zapraszam was zarówno tutaj na stronę jak i na mojego Twittera gdzie także dzielę się swoimi spostrzeżeniami na temat mojego wypadu do USA.