Tuż przed Selection Sunday i NCAA Tournament wracam z ostatnią i chyba najważniejszą częścią mojego poradnika „NCAA od podstaw”. Wprawdzie sporo się spóźniłem, bo tekst miał się ukazać przed sezonem, ale bądźmy szczerzy… wtedy interesowało to niewiele osób. Przy okazji odsyłam do wcześniejszych części:

I. Konferencje
II. Terminarz
III. Przepisy gry

Jak zakwalifikować się do Turnieju

Od roku 2011 do Turnieju NCAA kwalifikuje się 68 drużyn, z czego 31 dzięki wygraniu turniejów swoich konferencji (Automatic bids), natomiast pozostała 37 wybierana jest przez specjalną komisje (At-large bids). Wprawdzie obecnie w NCAA mamy 32 konferencje, ale niedawno powstała Great West nie uzyskała jeszcze takiego przywileju i zwycięzca turnieju Great West nie uzyskuje automatycznego miejsca w Big Dance. Konferencja Ivy League nie rozgrywa natomiast swojego turnieju, a do NCAA Tournament kwalifikuje się najlepsza drużyna po sezonie zasadniczym. W przypadku identycznego bilansu dwóch ekip rozgrywany jest jeden dodatkowy mecz decydujący o awansie.

W zależności od konferencji i liczby drużyn turnieje rozgrywane są w różnej formie. Nie wchodząc specjalnie w szczegóły w niektórych drabinka wygląda jak w typowych playoffach, w innych są rundy wstępne i dopiero potem zaczynają się ćwierćfinały itd. Różny jest także czas rozgrywania tych turniejów. Pierwsze startują już pod koniec lutego, a ostatnie kończą się dopiero 11 marca. Na tej podstawie poznajemy 31 drużyn, które nie muszą o nic się martwić i mogą zacząć przygotowywać się do NCAA Tournament.

Główny Turniej trzeba jednak jeszcze zapełnić 37 innymi ekipami i tu wkracza komitet składająca się z 10 członków oraz przewodniczącego. W składzie znajdują się między innymi komisarze konferencji, ale nie może też zabraknąć kobiet i przedstawicieli mniejszych uczelni. W trakcie obrad, salę musi opuścić członek komisji, który pochodzi z collegu który właśnie jest dyskutowany. Wyjątkiem jest tu konieczność odpowiedzenia na jakieś ważne pytanie. W przypadku dyskutowania nad drużynami ze swojej konferencji dana osoba nie może odpowiadać na konkretne pytanie – odpowiedzi mogą udzielać przedstawiciele, którzy pochodzą z collegów należących do innej konferencji. Podczas głosowania nie można oddawać głosu na college w którym się pracuje.

Zespoły wybieranie są na podstawie bardzo wielu czynników. Między innymi w grę wchodzi bilans w sezonie, stopień trudności rywali, miejsce rozgrywania spotkań, kontuzje, wykluczenia i znacznie więcej. Oznacza to mniej więcej, że drużyna ze słabej konferencji która wygrała więcej spotkań może mieć mniejsze szanse na awans niż zespól z najlepszej konferencji NCAA, który tych zwycięstw zaliczył mniej. Coraz większą role w selekcji odgrywa tzw. wskaźnik RPI (The Ratings Percentage Index), czyli matematyczny wzór stworzony w 1981 roku. W skład tego wzoru wchodzi procent zwycięstw danego zespołu, jego rywali, oraz rywali jego rywali (a dokładniej: 25 % procentu zwycięstw drużyny, 50 % średniego procentu zwycięstw przeciwników i 25 % średniego procentu zwycięstw przeciwników ich przeciwników). NCAA wprowadza jednak swoje modyfikacje, np. bonusy za pokonanie czołowych drużyn i kary za porażki z zespołami z miejsc poniżej 100 z rankingu RPI.

Zazwyczaj tydzień przed Selection Sunday, komitet przygotowuje tzw. „Initial Ballot”. To alfabetyczny spis wszystkich dopuszczonych do gry w NCAA Tournament zespołów, z przygotowanymi obok dwiema kolumnami. W pierwszej każdy z członków wybiera nie więcej niż 37 drużyn, które jego zdaniem zasługują na to by znaleźć się w Tournamencie. Lista może zawierać drużyny, które maja szanse na kwalifikacje automatyczną, poprzez wygranie turnieju swojej konferencji. W drugiej wybiera się kolejną grupę drużyn, które powinny wejść do Turnieju (nie uwzględnia się już drużyn, które uzyskały automatyczną kwalifikacje). Tutaj nie ma ograniczeń, co do liczby drużyn, ale zaleca się wybieranie tylko poważnych kandydatur.

W tym momencie tworzy się dwa zestawienia: drużyn, które są wybierane do Tournamentu (at-large selection) oraz drużyn nominowanych do tego (under consideration board). Drużyny, które uzyskały znaczną większość głosów (maksymalnie może brakować nie więcej niż dwóch głosów) otrzymują miejsce w zestawieniu At-large. Lista nominowanych składa się natomiast z pozostałych wytypowanych drużyn oraz mistrzów regularnego sezonu poszczególnych konferencji. W tym momencie zazwyczaj większość zespołów ma już miejsce w NCAA Tournament. Reszta wybierana jest z zestawiania nominowanych i następuje kolejne głosowanie. Każdy z członków komisji wybiera z tej drugiej listy 8 drużyn. Zespoły, które otrzymały po co najmniej 7 głosów awansują do zestawiania At-large (a więc drużyn, które będą grać w Turnieju). Z pozostałych drużyn głosowania, czołowe 4 przechodzą na następne głosowanie, a pozostałe wracają do listy nominowanych. Następnie znowu wybiera się 8 drużyn (gdy pozostało w liście nominowanych 20 zespołów), 6 (gdy zostało 14-19) lub 4 (gdy zostało 13 lub mniej zespołów). Czołowe 4 drużyny z tego głosowania dołączają do poprzednich czterech, które zostały. W tym momencie każdy z głosujących przydziela punkty od 8 do 1. Po podliczeniu wszystkich głosów, cztery najlepsze drużyny awansują do NCAA Tournament. Proces ten powtarza się tak długo, aż zostanie wybranych 37 drużyn. Gdy w trakcie głosowań, rozstrzygnie się jakiś turniej konferencji, a zwycięska drużyna zapewnia sobie automatyczny awans, jest wyrzucany z zestawienia At-large zwalniając miejsce dla innego zespołu.

Rozstawienie i bracket

Po wyłonieniu finałowej 68 komitet przystępuje do rozstawienia wszystkich drużyn od 1 do 68. Cztery najlepsze drużyny otrzymują #1 seed, cztery kolejne #2, cztery następne #3 itd. Sytuacje nieco utrudniło powiększenie w 2011 roku liczby drużyn do 68.  W rezultacie powstała więc runda wstępna, w której bierze udział osiem zespołów. W „First Four” grają drużyny z miejsc 65-68 oraz cztery zespoły, które jako ostatnie zakwalifikowały się do NCAA Tournament na zasadach At-large. Cztery pierwsze ekipy rozstawione są z #16 seedem, cztery kolejne w zależności od wcześniejszego rozstawienia otrzymują seed w granicach #11-#13.

Gdy każda z drużyn ma już przydzielone swój seed, drabinka Turnieju dzielona jest na cztery regiony, a pary spotkań tworzone są według schematu: #1-#16, #2-#15, #3-#14 … #8-#9. Tutaj ponownie w grę wchodzi bardzo wiele czynników, między innymi każda z trzech czołowych drużyn poszczególnych konferencji powinna znajdować się w innym regionie, w jednym regionie nie powinny także znajdować się więcej niż 2 drużyny z jednej konferencji (nie dotyczy sytuacji, gdy z jeden konferencji jest powyżej 9 drużyn), a drabinka powinna być tak zbudowana, by zespoły z jeden konferencji nie spotkały się wcześniej niż finałach regionu. Jeśli to możliwe w początkowych rundach unika się także dopuszczenia do rewanżu spotkań sezonu zasadniczego, czy poprzedniego Turnieju. Biorąc pod uwagę wszystkie czynniki może dojść do sytuacji, że przy okazji tworzenia bracketu drużynie zostanie zmieniony seed, by nie doszło do jednego wyżej wymienionych przypadków. Przydzielając drużyny dąży się do tego aby każdy region prezentował zbliżony poziom. Większej roli nie odgrywają natomiast kwestie geograficzne, a jedynie istotny jest fakt, by drużyny grające w poszczególnych regionach nie miały przewagi parkietu. W ten sposób cały proces można uznać za zakończony, a jego wyniki są prezentowane w stacji CBS podczas tzw. „Selection Show”.

Pierwszym etapem NCAA Tournament jest „First Four”, gdzie udział bierze 8 ekip. Następnie w drugiej rundzie swoje mecze rozgrywa 64 drużyn, a w trzeciej 32. A dalej rozgrywane są spotkania w ramach Sweet 16, Elite Eight i Final Four, gdzie trafiają zwycięzcy poszczególnych regionów.

Terminarz

11 marca – Selection Sunday
12 marca – National Bracket Day
13-14 marca – First Four
15-16 marca – Second Round
17=18 marca – Third Round
22-23 marca – Sweet 16
24-25 marca – Elite 8
31 marca – Final Four
2 kwietnia – National Championship

Wszystkie 67 meczów NCAA Tournament za darmo na żywo i z odtwarzania będzie można zobaczyć na stronie March Madness Live.

Oprócz opisanego NCAA Tournament po sezonie rozgrywanych jest także kilka podrzędnych turniejów – NIT, CBI i CIT. Także i tutaj to specjalne komisje wytypowane przez organizatorów wybierają uczestników, jednak sam proces jest znacznie łatwiejszy. Naturalnie jedna drużyna może wystąpić tylko w jednym posezonowym turnieju.

Podczas pisania wykorzystałem informacje z archiwum CollegeHoops.pl.

Follow @Kosi55