Praktycznie co roku ten temat wraca jak bumerang. Czy obecny przepis jest dobry? Czy podnieść poprzeczkę o rok lub dwa? A może wrócić do poprzedniego systemu? Pytań jest wiele, odpowiedzi (na razie) brak. Ostatnio temat poruszył Steve Kerr na łamach Grantland.com proponując podniesienie limitu wiekowego do 20 lat. Ja obok tego tekstu przejść obojętnie nie mogę i poniżej postaram się odnieść do każdego z 6 jego podpunktów. Wcześniej kliknijcie i przeczytajcie co tam napisał.
1. Player maturity
Od lat do NBA przychodzili zawodnicy bardziej i mniej dojrzali. Czy wiek odgrywał tu znaczenie? Teoretycznie tak, bo im człowiek straszy, tym mądrzejszy. W praktyce niestety już tak nie jest.
Czy naprawdę te dwa lata na uczelni spowodują, że zawodnik dowie się, że w NBA nie ma przerwy świątecznej, albo jak wygląda format PO? Podane przykłady Kerra są skrajne, przedawnione i śmieszne. Nie wiem jak to jest w USA, ale u nas na studiach nie zdobywa się „wiedzy życiowej”. Jak ktoś był ułożony wcześniej, to podobnie będzie na studiach. Nikt nie staje się nagle z nierozgarniętego dojrzałym tylko dlatego, że spędził rok czy dwa na studiach. Tak samo jest z zawodnikami. Jeśli zawodnik jest niedojrzały i w głowie nie ma jeszcze wszystkiego poukładanego, to dwa lata na studiach nic tu nie zmienią, tym bardziej, że przez cały czas będzie myślami w NBA.
Podany przykład Dwighta jest fajny, ale tak samo do NBA w jego wieku przyszło wielu innych, którzy z podobnymi problemami sobie poradzili. Każdy przypadek jest indywidualny i tak należy to rozpatrywać.
Zresztą drużyny i tak przed Draftem robią wywiady z zawodnikami, by nieco lepiej ich poznać. Tak trudno zadać pytanie o format PO? Czy inne wydawałoby się proste pytania? No, ale zawsze lepiej zwalić na młody wiek gracza.
2. Financial costs
Biedne kluby NBA muszą wydawać miliony na szkolenie zawodników. Serio?
No i niestety mają tylko te 4-5 miesięcy na obserwowanie zawodnika w NCAA, przez co mogą się pomylić…
Już pomijam fakt, że młody wiek zawodnika w Drafcie jest sporym atutem, bo tak pokazuje historia ostatnich wyborów, to czy naprawdę ten jeden dodatkowo sezon w NCAA zmieniłby coś tu znacząco? O ile poprawiłoby skuteczność skautów? 1-2%? 5%?
Poza tym polecam sprawdzić ilu Seniorów z NCAA zostało wybranych w ostatnich latach w pierwszych rundach. Drużyny z NBA są zakochani w słowie potencjał i tu leży cały problem. Zgadują, strzelają, ryzykują. Dwa lata na uczelni nic tu nie zmienią, bo w tej chwili młodość i potencjał jest w cenie, a umiejętności schodzą na dalszy plan.
„Nie potrafi grać?”
„To nic. Jest młody, atletyczny i ma świetne warunki. Nauczymy go.”
W praktyce bywa z tym różnie i tu przechodzimy do najważniejszej kwestii. Nikt ich do wyboru konkretnego zawodnika nie zmusza! Tak samo nikt nie kazał wybierać zawodników prosto po szkole średniej, a mimo to drużyny to robiły. Mogli wybrać tych po NCAA, woleli jednak młdoszych.
Akapit w stylu – trafi później do NBA, pogra krócej, to zarobi mniej – przemilczę.
3. Player development
To prawda, że w NCAA zawodnicy mają więcej czasu w sezonie na rozwijanie swoich umiejętności, ale w przerwie posezonowej już tak kolorowo nie jest. Większość zapewne sobie z tego sprawy nie zdaje, ale przepisy NCAA ograniczają liczbę godzin przeznaczonych na treningi. Nie wspominając o innych restrykcjach zabraniających prowadzanie treningów przez głównych coachów w okresie letnim. Oczywiście nie mówię, że zawodnicy nie trenują w ogóle, bo na prace indywidualną zawsze jest miejsce, ale chce pokazać też drugą stronę medalu.
Poza tym podane przykłady graczy też są trochę śmieszne. Z jednej strony mamy trzech wybitnych i legendarnych zawodników, z drugiej obecne gwiazdy i trochę mniej legendarnych graczy. Nie wspominając już o zupełnie innych czasach.
Czy Kerr naprawdę uważa, że Bird, Magic i Jordan zaliczyli tak udane debiutanckie sezony łącznie z grą w PO, bo spędzili te kilka lat na uczelni? To byli naprawdę wyjątkowi gracze. Wiem, że czas spędzone w NCAA zawodnikom na pewno by nie zaszkodził, ale z drugiej strony nie uważam, że w ich przypadku odegrał aż takie znaczenie.
4. Marketing
Serio w dzisiejszych czasach kiedy zawodników jeszcze w szkole średniej określa się następcami Jordana czy Kobego do NBA trafiają zawodnicy nierozpoznawalni?
Po raz kolejny Kerr podaje przedawnione przykłady porównując do starych czasów. Ma racje, że kiedyś w NBA nie mogli doczekać się gwiazd, którzy w NCAA spędzali po kilka lat, ale dziś tych gwiazd już nikt wybierać nie chce. Bo są za starszy, bo brakuje kilku centymetrów itd.
5. A sense of team
No tak, zawodnicy już w szkołach średnich, a później w NCAA zmieniają coraz częściej drużyny. Jest to problem, ale czy przypadkiem w NBA nie jest podobnie? Czy gracze nie wymuszają transferów do innych drużyn, bo w obecnym miejscu im się nie podoba?
Poza tym trzeba sobie uświadomić, że nie wszyscy zawodnicy chcą i są stworzeni do studiowania. Przykład? Fab Melo z Syracuse. W czasie ostatniego sezonu dwukrotnie został zawieszony, w tym na najważniejszą część rozgrywek właśnie ze względu na niezadowalające wyniki w nauce. W rezultacie zgłosił się do Draftu i choć nie jest gotowy ani mentalnie, ani sportowo, to i tak zostanie wybrany pewnie w pierwszej rundzie. Dlaczego? Bo w NBA liczy się potencjał, bo ma świetne warunki, a tego się nie nauczy itd. A wiecie co jest najlepsze? W NCAA spędził te dwa sezony, o których wspomina Kerr.
Do czego zmierzam? Każdy przypadek jest indywidualny i nie można założyć, że przepisy uzdrowią wszystko.
6. Mentoring
Ilu jest takich prawdziwych mentorów-trenerów obecnie w NCAA? Naprawdę niewielu i procent zawodników, którzy by z tym styczność byłby niewielki. Argument dla mnie słaby.
Żeby jednak nie było, że potrafię tylko krytykować, to pozwolę sobie napisać, że ogólne przesłanie tego tekstu jest dobre. Argumenty jednak nie do końca trafione. Plus trzeba wziąć pod uwagę, że Kerr pisze to z perspektywy NBA, gdzie liczy się tylko kasa. Patrzy tylko na dobro swojej ligi, a reszta go nie obchodzi. Zresztą tak właśnie działa ta liga i dlatego też wprowadziła limit 19 lat. Skoro kluby NBA same nie potrafią podejmować dobre decyzje, trzeba choć trochę zmniejszyć ryzyko. Obecny system nie zdał jednak egzaminu, trzeba ponownie podnieść poprzeczkę.
NBA działa na swoją korzyść, NCAA może się tylko przyglądać, ale powoli podejmuje też swojej kroki. Niektóre są nietrafione, jak choćby ograniczenie czasu na podjęcie decyzji o zgłoszeniu się do Draftu i w rezultacie wyeliminowanie okresu „testing waters”. Ale są też plusy, jak zwiększenie wymagań naukowych, dzięki czemu wyeliminuje się tych zawodników, dla których NCAA będzie tylko przymusowym przystankiem.
Powiecie, że nikt nikogo nie zmusza, bo do NCAA iść nie muszą, a mają D-League i zagranice. Ale i tak prawie cała uwaga NBA skupia się właśnie na rozgrywkach uniwersyteckich. Pozostaje D-League, ale to jest liga przygotowując przyszłych zadaniowców i zawodników z ławki, a nie gwiazdy NBA. Zresztą skoro według Kerra zawodnik po szkole średniej nie jest dojrzały na grę w NBA, to tak samo nie będzie na grę w NBDL czy Europie.
Przykład NFL też tu nie jest trafiony, bo ta liga dogadała się z NCAA, to była wspólna decyzja. Tutaj obie strony działają oddzielnie i od zmiany tego trzeba zacząć.
![NBA Every Day - NBA, NCAA, koszykówka](http://2.bp.blogspot.com/-oFNC_7YFtbc/TcUZ5D6AzgI/AAAAAAAAAGc/v960hMeUJAw/s1600/nasz+button.png")
