W tegorocznej pierwszej rundzie rozegrano 44 mecze, dlatego zapraszam na podsumowanie tej fazy playoffs w 44 punktach:

1] Dwie serie 4-0, dwie 4-1, dwie 4-2 i dwie 4-3, to się nazywa równomierne zróżnicowanie. Każdy możliwy wynik serii w dwóch przykładach. Odkąd w 2003 wprowadzono w pierwszej rundzie system best-of-seven, jeszcze nigdy nie było takiej sytuacji.

2] Sixers-Bulls 4:2
Sixers – ostatni raz serię playoffs wygrał dla nich jeszcze Allein Iverson. Teraz wracają do drugiej rundy po 9 latach, choć trzeba przyznać, że mieli sporo szczęścia w wywalczeniu tego awansu. Kontuzja Rose’a, Noaha i to podanie Watsona do Asika na finiszu meczu numer 6. Dostali pomoc od ‘niebios’ i ją wykorzystali.

Bulls – kontuzja Derricka Rose’a, Joakima Noah, grający z urazem Luol Deng… efekt? Koniec marzeń o mistrzostwie i szybkie wakacje. Szkoda, że tak to się skończyło, bo zapowiadała się niezwykle ciekawa rywalizacja w finale wschodu z Heat.

3] Heat-Knicks 4:1
Heat – LeBron zagrał jak MVP i inaczej to się nie mogło zakończyć dla jego drużyny… ok, mogło być 4-0.

Knicks – ustanowili rekord NBA największej liczby porażek z rzędu w playoffs. Przegrali 13 kolejnych meczów, ale udało im się uratować honor i jedno zwycięstwo wyrwali Heat. Nie udało im się jednak zakończyć innej serii. Już w 40 meczach z rzędu w playoffs nie osiągnęli granicy 100 punktów (rekord NBA). W serii z Heat najwięcej mieli 94 (dwukrotnie), a ostatni raz zdobyli 100 punktów w piątym meczu finałów wschodu w 1999. To nadal jeszcze nie jest czas wielkiej koszykówki w Nowym Jorku.

4] Pacers-Magic 4:1
Pacers – mieli ułatwione zadanie pod nieobecność Dwighta Howarda i chyba poczuli się zbyt pewnie, przez co dali się zaskoczyć w pierwszym meczu. Później jednak było już wszystko zgodnie z planem. W kolejnych 4 meczach pozwolili Magic zdobywać średnio tylko 84.5 punktów i po raz pierwszy od 7 lat grają w drugiej rundzie.

Magic – pierwszy mecz wygrali, a w kolejnych trzech zawalili trzecie kwarty. Gdyby nie te trzecie kwarty… seria mogłaby potrwać dłużej. W sumie, te 3 trzecie kwarty przegrali różnicą aż 42 punktów, podczas gdy w pozostałych 9 kwartach łącznie byli 2 punkty na plusie. Jeśli to koniec przygody SVG z Orlando, to  pożegnał się w dobrym stylu, więcej z Magic-bez-Howarda nie można było wycisnąć.

5] Celtics-Hawks 4:2
Celtics – KG został jakimś cudownym sposobem odmłodzony i gdyby jeszcze w taki sam cudowny sposób zostały wyleczone urazy Allena i Pierce’a, Celtics mogliby poważnie myśleć o finale.

Hawks – to był ich 5 z rzędu występ w playoffs, ale po tym jak w 3 poprzednich latach za każdym razem awansowali  do drugiej rundy, teraz znowu zostali zatrzymani przez Celtics, podobnie jak w 2008. Nic w Atlancie nie posuwa się na przód. 5 lat minęło, a oni są właściwie ciągle w tym samym miejscu – bardzo dobra drużyna w sezonie zasadniczym, która i tak nic nie osiągnie w playoffs.

6] Spurs-Jazz 4:0
Spurs – licząc razem z końcówką sezonu zasadniczego, Spurs wygrali 14 meczów z rzędu i pokonywali swoich rywali średnio różnicą ponad 17 punktów. Jazz nie byli dla nich wymagającym rywalem i ostatecznie nikt w Spurs w pierwszej rundzie nie grał średnio dłużej niż 33 minuty. Żadna inna drużyna nie mogła sobie pozwolić, aby tak oszczędzać wszystkich swoich podstawowych graczy.

Jazz – dostali lekcję playoffowej koszykówki od Spurs. Teraz muszą wyciągnąć z niej wnioski i w przyszłym roku może pójdzie im lepiej. Są młodzi, muszą nabierać doświadczenia i to na pewno im się przyda. To były ich pierwsze playoffs bez Jerry’ego Sloana i pierwsza porażka do zera w pierwszej rundzie od 1989 roku (pierwsze playoffs Sloana).

7] Thunder-Mavs 4:0
Thunder – 72, 70, 61 i 65 – to zdobycze trójki Durant-Westbrook-Harden w kolejnych meczach przeciwko Mavs. Obrońcy tytułu byli bez szans, natomiast Thunder pokazali, że mają duże szanse aby w tym roku zastąpić ich w roli reprezentanta zachodu w finale ligi.

Mavs – nie tylko nie obronili tytułu, ale też zostali dopiero drugą drużyną w historii, która rok po zdobyciu mistrzostwa przegrała do zera w pierwszej rundzie. Wcześniej w ten sposób zakończyły się marzenia Heat o drugim tytule w 2007 roku.

8] Lakers-Nuggts 4:3
Lakers – kiedy było 3-1 wydawało się, że szybko zakończą serię i rozpoczną przygotowania do walki w drugiej rundzie. Okazało się jednak, że wygranie po raz 4 nie jest takie łatwe i trzeba było rozegrać mecz numer 7. Ale już w game 7 niespodzianki nie było, Lakers nie przegrywają takich meczów przed własną publicznością. Poza tym, 7-meczowa seria to dobry znak dla ekipy z LA. Takie serie mieli na swojej drodze do mistrzostwa zarówno w playoffs 2009, jak i 2010.

Nuggets – pokazali co znaczy zespołowa koszykówka i wywalczyli 7 meczów w starciu z gwiazdorskimi Lakers. Chociaż akurat w tym ostatnim spotkaniu zabrakło im gwiazdy, która mogłaby poprowadzić ich do zwycięstwa. W całej serii aż 8 zawodników z Denver zdobywało średnio ponad 8 punktów.

9] Clippers-Grizzlies 4:3
Clippers – najgorsza drużyna w historii NBA wygrała trzecią serię w playoffs w swojej historii. Przez długie lata prześladował ich pech, ale w serii z Grizzlies bardzo skutecznie walczyli z przeciwnościami losu. Już na początek udało im się zanotować niesamowity comeback w meczu otwarcia, a później mimo kontuzji swoich gwiazd wygrali game 7 dzięki rezerwowym. Od tego roku rozpoczynamy pisanie nowej historii Clippers i te playoffs to potwierdzają.

Grizzlies – w Memphis jeszcze długo nie zapomną jak przegrali mecz, w którym prowadzili 24 punktami na 8 minut przed końcem. Zmarnowali okazję do świetnego startu tej serii i to miało wpływ na dalszy przebieg rywalizacji z Clippers. Co prawda potem jeszcze skutecznie walczyli, ale na koniec polegli, mimo że Paul i Griffin nie byli w najlepszej dyspozycji. Ponownie doznali bolesnej porażki przed własną publicznością. FedEx Forum nie była dla nich szczęśliwa w tych playoffs.

10] All-NBA First Round Playoffs Teams
EAST
Rajon Rondo – 16.8 punktów, 5.6 zbiórek, 11.8 asyst, 3.4 przechwytów
Dwyane Wade – 21 punktów, 3.4 zbiórek, 4 asysty, 2.8 przechwytów
Carmelo Anthony – 27.8 punktów, 8.2 zbiórek, 2.2 asyst, 1.2 przechwytów
LeBron James – 27.8 punktów, 6.2 zbiórek, 5.6 asyst, 2.2 przechwytów
Kevin Garnett – 18.7 punktów, 10.5 zbiórek, 2 asysty, 1.8 bloków

WEST
Chris Paul – 20.4 punktów, 5.7 zbiórek, 7.1 asyst, 2.7 przechwytów
Tony Parker – 21 punktów, 3.5 zbiórek, 6.5 asyst, 0.8 przechwytów
Kobe Bryant – 29.1 punktów, 4.6 zbiórek, 5 asyst, 1.1 przechwytów
Kevin Durant – 26.5 punktów, 7.5 zbiórek, 3.8 asyst, 1.8 bloków
Andrew Bynum – 16.7 punktów, 12.3 zbiórek, 1.4 asyst, 4 bloki

11] Największy PiERdoła pierwszej rundy – Gilbert Arenas. Miał najgorszy wskaźnik PER spośród wszystkich zawodników, którzy pojawili się w grze w co najmniej 4 meczach. Co prawda Arenas za każdym razem grał bardzo krótko i w sumie na parkiecie spędził tylko 23 minut w 6 spotkaniach, ale trudno się dziwić, że trener Hollins szybko ściągał go z powrotem na ławkę skoro jego PER wyniósł -7.8.

12] Co roku kontuzje mają wpływ na wydarzenia w playoffs, ale tak dużej liczby urazów już dawno nie widzieliśmy. Skrócony sezon, wynikające z niego zmęczenie i brak czasu na regeneracje, to ma widoczny wpływ na zdrowie zawodników.  Już w pierwszego dnia playoffs mieliśmy dwa ‘torn ACL’, chociaż akurat ta kontuzja nie wynika z przemęczenia i według lekarzy nie należy łączyć jej ze skróconym sezonem. Trudno do końca trudno stwierdzić, które urazy są wynikiem intensywnego sezonu, ale na pewno częstotliwość meczów sprawia, że nie ma czasu na wyleczenie nawet drobnych urazów i w efekcie, kontuzje sporo już namieszały. Tak żeby podsumować ten temat, lista zawodników, którzy doznali groźnych lub mniej poważnych kontuzji w pierwszej rundzie (tyle tego było, dlatego nie wykluczam, że mogłem kogoś pominąć):
Derrick Rose (kolano),  Joakim Noah (kostka), Iman Shumpert (kolano), Amare Stoudemire (ręka), Baron Davis (kolano), Kendrick Perkins (biodro), Caron Butler (dłoń), Blake Griffin (kolano), Chris Paul (pachwina), Al Harrington (nos), Josh Smith (kolano), Paul Pirce (kolano), Avery Bradley (bark), Tiago Splitter (nadgarstek).

A do tego można jeszcze dodać zawodników, którzy wcześniej doznali kontuzji, która miała wpływ na ich występ lub ich nieobecność w playoffs: Dwight Howard (plecy), Ray Allen (kostka), Al Horford (klatka piersiowa), Zaza Pachulia (stopa) czy Jeremy Lin (kolano).

13] Al Horford wrócił do gry po prawie 4-miesięcznej przerwie spowodowanej kontuzją i od razu odgrywał kluczową rolę w swojej drużynie. Wystąpił w 3 meczach, w dwóch ostatnich spędzając na boisku w sumie ponad 95 minut i pod względem strzeleckim były to jego najlepsze playoffs w karierze. Zdobywał średnio 15.3 punktów z skutecznością 58.8% z gry. Do tego dołożył też 8.3 zbiórek. Imponujący comeback po kontuzji. W Atlancie na pewno zastanawiają się teraz co by było, gdyby grał on od samego początku tej serii, czy Hawks też byliby już teraz na wakacjach.

14] Andrew Bynum w meczu otwarcia wyrównał rekord NBA w playoffs mając 10 bloków. Tymczasem na wschodzie w równie imponującym stylu pierwszą rundę rozpoczął Roy Hibbert odnotowując 9 bloków. Później już tak niesamowitych popisów nie mieliśmy, ale ostatecznie w pierwszej rundzie aż 4 zawodników miało średnio co najmniej 3 bloki – Bynum 4.0, Hibbrt 3.8, Serge Ibaka 3.3 i JaVale McGe 3.1. Dla porównania, 4 zawodników z takimi średnimi było łącznie w 4 poprzednich playoffs. Warto też dodać, że Bynum może zostać pierwszy zawodnikiem od 10 lat, który w playoffs uzyskał średnią na poziomie 4. Ostatnim był Tim Duncan w 2002.

15] Rok po największym sukcesie w swojej karierze, teraz Dirk Nowitzki doświadczył najkrótszych playoffs w karierze. Dwa razy jego Mavs odpadali po 5 meczach, ale dopiero po raz pierwszy zdarzyło mu się przegrać serię do zera.

16] Mało kto w Chicago może pogodzić się z tym, że ten sezon zakończył się dla Bulls tak pechowo. Byli najlepsi w całej lidze, a potem odpadli już w pierwszej rundzie. Ale jest ktoś, kto jest w pełni usatysfakcjonowany z tego, co Bulls osiągnęli w tym roku. Jest nim Carlos Boozer, który po ostatnim meczu podzielił się swoimi przemyśleniami: „I thought I played well, especially with the kind of season it was. We had the best record again in basketball, won our division again, had the top seed again, that’s all that matters, yo.”  What? Wymienił „all that matters” i nawet nie zająknął się o mistrzostwie? Szkoda słów.

17] Kiedy Lakers prowadzili 3-1, Andrew Bynum przed meczem numer 5 powiedział: „Close-out games are actually kind of easy”. Nie wiem, może przez to chciał zaprezentować jak jest pewny siebie i swojej drużyny, ale na pewno mu to nie wyszło. Mówiąc to pokazał tylko swoją niedojrzałość i głupotę. Natomiast Nuggets wykorzystali to jako dodatkową motywację i pokazali mu jak bardzo się myli. Close-out games are easy? Lakers przegrali dwa kolejne close-out games i dopiero w meczu numer 7 zapewnili sobie awans. Poza tym, jeśli już mówi się takie rzeczy, to przynajmniej na boisku trzeba starać się je potwierdzić, a Bynum tego nie zrobił i rozegrał dwa słabe mecze.

18] Survivors, czyli najlepsze występy indywidualne, które uchroniły drużynę przed wyeliminowaniem i przedłużyły serię:

Carmelo Anthony – game 4 – 41 punktów (15/29 z gry). 23 punkty zdobył w drugiej połowie. Jest to druga najwyższa zdobycz indywidualna w pierwszej rundzie.

Ander Miller – game 5 – 24 punkty (8/11 z gry) i 8 asyst. 17 punktów i 5 asyst przez ostatnie 16 minut spotkania

JaVale McGe – game 5 – 21 punktów (9/12 z gry), 14 zbiórek i 2 bloki. Strzelecki rekord kariery w playoffs

Luol Deng – game 5 – 24 punkty (10/19 z gry, w tym 4/5 za trzy) i 8 zbiórek. Zdobył więcej punktów w tym meczu niż łącznie w 3 wcześniejszych spotkaniach (23) i miał tyle samo celnych rzutów za trzy co w sumie w pierwszych 4 spotkaniach serii.

Al Horford – game 5 – 19 punktów (8/15 z gry), 11 zbiórek, 3 asysty, 3 bloki i 3 przechwyty. To był dopiero jego drugi występ po 4-miesięcznej przerwie, grał przez 41 minut i odegrał kluczową rolę na finiszu. W czwartej kwarcie zdobył 8 punktów, a w ostatnich sekundach zatrzymał Rajona Rondo.

Zach Randolph & Marc Gasol – games 5+6 – w tych dwóch meczach razem notowali średnio 41.5 punktów, 53.4% z gry, 21 zbiórek i 2.5 bloków. W pozostałych 5 meczach osiągnięcia tego duetu wynosiły – 23.8 punktów, 42.4% z gry, 14.8 zbiórek i 2.4 bloków.

Ty Lawson – game 6 – 32 punkty (13/18 z gry, w tym 5/6 za trzy), 6 asyst i 5 zbiórek. Strzelecki rekord kariery w playoffs

19] Closers, czyli najlepsze występy indywidualne w meczach, które zakończyły serię i zapewniły drużynie awans:

James Harden – game 4 -  29 punktów (11/16 z gry, w tym 3/4 za trzy), 5 zbiórek, 5 asyst i 3 przechwyty. Strzelecki rekord kariery w playoffs, z czego 15 punktów zdobył w czwartej kwarcie. Miał więcej trafień z gry niż  w sumie przez pierwsze 3 mecze (9).

Kevin Garnett – game 6 – 28 punktów (10/19 z gry), 14 zbiórek, 5 bloków i 3 przechwyty. Więcej o tym występie starego KG w kolejnym punkcie.

Andre Iguodala – game 6 – 20 punktów (7/12 z gry) i 7 asyst + 2 wolne które przesądziły o zwycięstwie. Zanotował w tym spotkaniu najwięcej punktów i asyst w serii przeciwko Bulls, był to również jedyny mecz, w który trafił co najmniej połowę swoich rzutów z gry.

Pau Gasol – game 7 – 23 punkty (9/19 z gry), 17 zbiórek (11 w ataku), 6 asyst i 4 bloki. Jego najlepszy występ w pierwszej rundzie, po tym jak we wcześniejszych dwóch meczach miał łącznie tylko 12 punktów i 5/21 z gry.

Rezerwowi Clippers – game 7 – 41 punktów (15/30 z gry) i 23 zbiórki. W czwartej kwarcie zdobyli 25 punktów i popisali się też w obronie zatrzymując Grizzlies na 22% z gry.

20] Kevin Garnett za kilka dni skończy 36 lat, ale nie czuje się staro. Serię z Hawks zakończył imponującym występem i jest pierwszym zawodnikiem od 2006 roku, który zapewnił swojej drużynie awans do kolejnej rundy odnotowując co najmniej 28 punktów, 14 zbiórek i 5 bloków (wtedy takimi osiągnięciami popisał się Shaquille O’Neal w ostatnim meczu finałów wschodu). A Garnett dołożył do tego jeszcze 3 przechwyty i tym samym jest najstarszym zawodnikiem, który w playoffs zanotował statystyki na poziomie 20-10-5-3. Poprzednim najstarszym graczem był David Robinson będąc o 3 lata młodszy od KG.

21] Jason Kidd zakończył playoffs z średnimi 11.5 punktów, 6 zbiórek, 6 asyst i 3 przechwyty. Poza nim, w całej historii jeszcze tylko Magic Johnson i Baron Davis zanotowali statystyki na poziomie co najmniej 10-6-6-3, rozgrywając minimum 4 mecze w playoffs. Warto dodać, że Magic miał wtedy 21 lat, Davis 23, a Kidd dokonał tego w wieku 39 lat.

22] Tracy McGrady wrócił do playoffs po 4 latach przerwy. Ostatni raz w tej fazie rozgrywek oglądaliśmy go w barwach Rockets, kiedy w meczu numer 6 przeciwko Jazz zdobył 40 punktów i zebrał 10 piłek. Od tamtego czasu w karierze T-Maca wiele się zmieniło i nie jest on już tym gwiazdorem co kiedyś. Teraz jako zawodnik rezerwowy w pierwszym meczu playoffs zdobył tylko 4 punkty. W game 3 miał przebłysk, kiedy zanotował 12 punktów i 9 zbiórek, ale to było wszystko na co było go stać. Jedzie na wakacje z średnią 4.2 punktów w serii z Celtics, po tym jak w swoich 6 poprzednich występach w playoffs za każdym razem zdobywał co najmniej 25 punktów na mecz. A warto jeszcze przypomnieć, że po raz kolejny nie udało mu się dostać do drugiej rundy, w której jeszcze nigdy nie grał.

23] Rok temu w playoffs Glen Davis był jednym z zawodników, którzy najbardziej rozczarowali. Był wtedy po swoim najlepszym w karierze sezonie zasadniczym i Celtics, mający problemy ze zdrowiem swoich centrów, bardzo liczyli, że Davis wchodząc z ławki będzie dużym wsparciem. Niestety grał fatalnie. Notował tylko 4.9 punktów (39.1% z gry), 3.6 zbiórek i nie miał ani jednego bloku. Po zakończeniu playoffs Davis zapowiedział, że w wakacje będzie spotykał się z psychologiem, który ma go przygotować do ważnych meczów, aby taka sytuacja się już nie powtórzyła. I chyba pomoc specjalisty rzeczywiście pomogła, bo w tych playoffs oglądaliśmy zupełnie innego Big Baby. Świetnie zastępował Dwighta Howarda pod koszem i bardzo dobrze radził sobie z wyższym Roy’m Hibbertem. W całej serii z Pacers był najlepszym zawodnikiem Magic odnotowując średnio 19 punktów (43.8%), 9.2 zbiórek (z czego aż 4.6 w ataku) i 1.2 bloków.

24] Podczas gdy Big Baby był jednym z największych zaskoczeń, MIP obecnego sezonu bardzo rozczarował. W playoffs w wykonaniu Ryana Andersona zamiast postępu był widoczny regres. Pod nieobecność Howarda miał być pierwszoplanową postacią Magic, ale zupełnie się nie sprawdził. Jego średnia spadła z 16.1 punktów w sezonie do 9.6 w playoffs, skuteczność z gry z 43.9% do 34.1%, a zbiórek z 7.7 do 4.6. Jedyne co mu wychodziło to rzuty za trzy, czyli jego specjalność. Trafił 12 trójek ze skutecznością 40%, ale już za dwa miał skuteczność na poziomie 21.4%. Poza tym, jedyne w czym się wyróżniał to faule, zanotował ich 22, czyli 4.4 na mecz co było najgorszym wynikiem w pierwszej rundzie. Chyba czas zgłosić się do Davisa i poprosić go o numer telefonu do jego psychologa. Może Andersonowi też pomoże.

25] Nie każdy potrafi utrzymać równą intensywność gry przez całą serię playoffs. Ta część sezonu jest bardzo wymagająca i nie każdy umie sobie z tym poradzić. W tym roku w pierwszej rundzie warto wyróżnić dwóch zawodników, którzy dobrze rozpoczęli playoffs, ale potem spisywali się już znacznie gorzej. Przede wszystkim OJ Mayo. W pierwszych dwóch meczach zdobył 37 punktów. Nie imponował wtedy skutecznością trafiając 39.3% rzutów z gry, ale był przydatnym wsparciem z ławki. Natomiast w kolejnych 5 spotkaniach uzbierał łącznie tylko 25 punktów, a jego skuteczność wynosiła ledwie 17.6%. Uwieńczeniem tej fatalnej gry Mayo był game 7, jego 1/11 z gry i -24 Grizzlies, kiedy był na parkiecie. Drugim przykładem jest Jeff Teague, chociaż od razu trzeba dodać, że on aż tak słabo nie grał jak rezerwowy z Memphis. Teague w pierwszych 3 meczach zdobył 56 punktów trafiając 45% rzutów z gry, a w kolejnych 3 miał ich połowę mniej, tylko 28 i skuteczność na poziomie 34%.

26] Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja z Alem Harringtonem. On przez całą serię spisywał się bardzo słabo, a najlepszy występ miał w decydującym game 7. W pierwszych 6 spotkaniach Harrington zdobywał punkty ze skutecznością 26.3% z gry. Natomiast w meczu numer 7 zanotował 24 punkty trafiając połowę swoich rzutów. Miał wtedy więcej punktów niż łącznie w 4 wcześniejszych spotkaniach (23).

27] Rzucam ile się da, w końcu musi wpaść – to motto życiowe JR Smitha. W serii z Heat oddał w sumie 76 rzutów, czyli średnio 15.2 na mecz. I może nie byłoby w tym nic złego, gdyby trafiał. JR jednak miał problem z celnością, chociaż to nie zniechęciło go do podejmowania kolejnych prób. I tak ostatecznie zanotował skuteczność na poziomie 31.6%. Jest to najgorsza skuteczność spośród wszystkich, którzy w pierwszej rundzie oddawali średnio co najmniej 15 rzutów. A było ich w sumie 22 i nikt poza Smithem nie zszedł poniżej 37%. W ostatnim meczu Smith tak zaangażował się w rzucanie, że poza rzutami i punktami w swoich statystykach miał jedynie straty.

Tym samym jest pierwszym zawodnikiem w historii playoffs (dane od 1986 roku), który w jednym meczu spędził na boisku ponad 30 minut, oddał co najmniej 10 rzutów, trafił nie więcej niż 30% z nich, a w rubrykach zbiórki, asysty, bloki i przechwyty miał 0. Brawo!

28] Steve Novak w fazie zasadniczej zdobywał średnio 8.8 punktów i trafiał 2.5 rzutów za trzy ze skutecznością 47.2%. Pod względem skuteczności zza łuku był najlepszy w NBA, ale jak każdy rasowy shooter, również Novak na mecze playoffs dodatkowo się zmobilizował i trafiał jeszcze lepiej. W serii z Heat poprawił swoją skuteczność za trzy do 57.1%. Problem tylko w tym, że oddał ledwie 7 takich rzutów, co dało mu 4 trafienia. 4/7, taki bilans miał w przedostatnim meczu sezonu zasadniczego z Clippers, a teraz aż 5 spotkań zajęło mu żeby to uzbierać. W efekcie, przez 95 minut zdobył tylko 12 punktów, w sumie oddając 9 rzutów z gry. Z zawodników, którzy rozegrali co najmniej 90 minut w pierwszej rundzie, on oddał najmniej rzutów. Natomiast tylko Mikael Pietrus miał mniej punktów niż Novak (8), ale trafił ledwie 27% z gry (2/13 za trzy).

29] Gordon Hayward zadebiutował w playoffs i dostał twardą lekcję od Spurs. Zupełnie nie potrafił znaleźć sposobu na przebicie się przez ich obronę i miał bardzo duży problem z wstrzeleniem się. W 4 meczach oddał 33 rzuty i trafił ledwie 6 z nich, z czego w dwóch ostatnich meczach było to 1/17 z gry. W rezultacie daje mu to fatalną skuteczność 18.2%. Nikt kto oddał co najmniej 10 rzutów w pierwszej rundzie nie miał tak słabej celności. Natomiast w całej historii playoffs, ostatnim zawodnikiem, który oddał co najmniej 30 rzutów i miał gorszą skuteczność był Billy Cunningham w 1966 (5/31z gry, 16.1%). Dla Cunningaham również były to jego pierwsze playoffs, a rok później był już mistrzem NBA z Sixers. Tak więc Hayward nie ma powodów do zmartwień. Poza tym, jego honor uratowały rzuty wolne. 16 razy stawał na linii i ani razu się nie pomylił. W historii playoffs nie było jeszcze zawodnika, który miał 100% z wolnych (przy co najmniej 15 rzutach) i mniej niż 35% z gry (przy co najmniej 15 rzutach).

30] Pamiętacie jak w playoffs 2010 w meczu numer 3 serii Suns-Spurs, Goran Dragic wszedł z ławki i w czwartej kwarcie zdobył 23 punkty? W całym meczu miał wtedy 26 punktów, a grał tylko 17 minut. To był popis efektywnego wykorzystania swojego czasu gry. Teraz podobnego wyczynu dokonał Paul Pierce. W meczu numer 4 zakończonym blowoutem, Pierce spędził na boisku tylko 16 minut i 37 sekund, ale to nie przeszkodziło mu w zdobyciu 24 punktów. Jest pierwszym zawodnikiem w historii (odkąd wprowadzono zegar), który w playoffs zdobył co najmniej 24 punkty w mniej niż 17 minut.

31] Rajon Rondo w meczu numer 3 zanotował 17 punktów, 14 zbiórek i 12 asysty. Było to jego 7 triple-double w karierze w playoffs. Odkąd Rondo po raz pierwszy zagrał w playoffs w 2008 roku,  poza nim w całej lidze w fazie posezonowej mieliśmy 9 triple-doubles. (Po game 1 drugiej rudny wygląda to jeszcze bardziej imponująco – Rajon 8, reszta ligi 9)

32] Darren Collison w serii z Magic zanotował 23 asysty i popełnił tylko jedną stratę (dopiero w meczu numer 5). Ostatnim zawodnikiem, który w serii playoffs miał co najmniej 23 asysty i tylko jedną stratę był John Paxon w 1990 roku.

33] Metta World Peace wystąpił tylko w jednym meczu w pierwszej rundzie i odegrał w nim kluczową rolę, pomagając Lakers wywalczyć awans. Zdobył 15 punktów trafiając między innymi 4 razy za trzy, ale przede wszystkim fantastycznie zagrał w obronie. Zatrzymał Danilo Gallinari’ego i Andre Millera na 6 punktach i 2/19 z gry.

34] Kiedy JaVale McGee i Nick Young grali w Waszyngtonie, co chwilę pojawiły się jakieś highlighty z ich idiotycznymi zagraniami, lub doniesienia o ich niedojrzałym zachowaniu. JaVale biegał do obrony kiedy jego drużyna ponawiała akcje w ataku, a Nick rzucał jak tylko dostawał piłkę i nawet nie myślał o podaniu do kolegów. Mieli wizerunek bardzo utalentowanych zawodników, którzy jednak nie potrafią wykorzystać swojego potencjału przez brak dojrzałości, a przez swoje zachowanie tylko psują atmosferę w zespole. Przy okazji trade deadline zostali wytransferowani, McGee trafił do Denver, Young do LA i dzięki temu po raz pierwszy mieli okazję zagrać w playoffs. I ci dwaj gracze, którzy podobno wpływali tak destrukcyjnie na słabych Wizards, teraz odegrali kluczowe role w fazie posezonowej i bardzo pomogli swoim drużynom.

McGee zanotował dwa double-doubles w serii z Lakers i oba te mecze Nuggets wygrali. W meczu numer 7 zebrał 14 piłek i był bliski kolejnego double-double. Niestety miał bardzo duże problemy w ataku i spudłował aż 6 ze swoich 7 rzutów, zdobywając tylko 6 punktów.. Kto wie, może gdyby nieco skuteczniej kończył swoje akcje jego seria zwycięskich double-doubles trwałaby nadal…

Tymczasem Young najlepiej zagrał w dwóch kluczowych meczach serii z Grizzlies, w meczu otwarcia i w game 7. W pierwszym spotkaniu zdobył 19 punktów, a przede wszystkim na finiszu trafił trzy trójki z rzędu w ciągu minuty i miał swój znaczący udział w comebacku Clippers. Natomiast w ostatnim meczu zdobył 13 punktów, z czego 9 w decydującej czwartej kwarcie.

35] Kenyon Martin w decydującym game 7 rozegrał swój najlepszy mecz tych playoffs i miał bardzo duży udział w zwycięstwie Clippers. Zdobył 11 punktów (5/7 z gry), zebrał 10 piłek i zaliczył 2 bloki. W pierwszych 5 meczach zdobył w sumie tylko 12 punktów, a 21 w dwóch ostatnich spotkaniach tej serii. Natomiast  jeśli chodzi o zbiórki, w pierwszych 6 meczach łącznie zaliczył ich tylko 14. Martin to doświadczony zawodnik i dobrze wiedział kiedy należy wycelować z tą zwyżką formy. To double-double w game 7 było jego czwartym w playoffs odkąd opuścił New Jersey w 2004. Ale dopiero po raz pierwszy w swojej karierze miał dobule-double w fazie pozasezonowej w meczu, w którym grał krócej niż 30 minut. W spotkaniu numer 7 spędził na boisku 25 minut.

36] Reggie Evans był najefektywniejszym zbierającym pierwszej rundy. Zbierał średnio 14.1 piłek w przeliczeniu na 36 minut gry (najlepszy spośród zawodników, którzy rozegrali co najmniej 100 minut). Średnio na boisku przebywał 22.3 minut i notował 8.7 zbiórek. Idealny role player.

37] Kenneth Faried w serii z Lakers notował 10.4 punktów i 10 zbiórek. Poprzednim rookie z double-double w playoffs był Al Horford w 2008, jego Hawks wtedy również przegrali 7-meczową serię w pierwszej rundzie.

38] Spencer Haws był bardzo pozytywnym zaskoczeniem pierwszej rundy i miał swój znaczący udział w awansie Sixers. Przede wszystkim popisał się umiejętnościami ofensywnymi. Hawesa zdobywającego tyle punktów co w starciu z Bulls ostatni raz oglądaliśmy, kiedy grał jeszcze w barwach Kings dwa lata temu. Dwa razy z rzędu był najlepszym strzelcem swojej drużyny zdobywając kolejno 21 i 22 punktów. Były to jego pierwsze mecze w karierze z 20 punktami w koszulce Sixers. Wybrał dobry czas na tak dobrą grę, ale trzeba pamiętać, że w końcu walczy on o nowy kontrakt. Tak więc popisał się w ataku, a w ostatnich dwóch meczach skutecznie walczył pod koszami i zebrał w sumie 24 piłki. Ostatecznie zanotował średnie 11.5 punktów, 51.9% z gry i 8 zbiórek. Teraz jeszcze dobry występ przeciwko Celtics i o duże pieniądze w nowym kontrakcie będzie mógł być spokojny.

39] Mike Miller w zeszłym roku (poza  dobrym występem w game 4 przeciwko Bulls) nie za bardzo przydawał się Heat w ich drodze do finałów, jak również i w samej rywalizacji z Mavs. Natomiast teraz już w pierwszej rundzie zrobił prawie tyle samo co przez całe poprzednie playoffs. W serii z Knicks Miller trafił 11 trójek, tyle samo co w 18 meczach rok temu i co ważne, potrzebował do tego 11 prób mniej. Poza tym, w tych 5 meczach zdobył 37 punktów, tylko o 11 mniej niż w całych zeszłorocznych playoffs.

40] Po występach Mike’a Bibby’ego w zeszłorocznych playoffs, teraz chyba nikt nie oczekiwał, że może on odegrać jakąkolwiek rolę w serii z Heat. A już przede wszystkim nie oczekiwali tego w Miami, świetnie pamiętając jak był on ich najgorszym zawodnikiem w playoffs. Ale Mike zaskoczył swoich byłych kolegów. W 5 meczach zeszłorocznych finałów, w których wychodził w pierwszej piątce zdobył łącznie 19 punktów trafiając 35%  rzutów z gry, w tym zanotował 5 celnych trójek ze skutecznością 29% i miał 5 asyst. Tymczasem teraz w starciu ze swoją byłą drużyną zaliczył 27 punktów, 39.1% z gry, 7 trójek ze skutecznością 41.2% i 13 asyst. Komentarz pozostawiam Wade’owi: „We know Mike has made more shots in this series than he made all last year [with the Heat].”

41] CJ Watson spisywał się bardzo dobrze w sezonie zasadniczym zastępując Rose’a w pierwszej piątce. Grając w wyjściowym składzie notował średnio 11.3 punktów i 4.6 asyst. Dlatego, kiedy Rose doznał kontuzji w meczu otwarcia, bardzo liczono, że teraz też Watson będzie potrafił grać na porównywalnym poziomie. Ale playoffs to zupełni inna bajka i CJ prezentował się znacznie słabiej – 7.3 punktów, 24.1% z gry, 5.5 asyst. A co gorsza, na finiszu meczu numer 6 oddał piłkę Asikowi, zamiast trzymać ją przy sobie i czekać na faul. Miał w tym meczu 10 asyst i to powinno mu w zupełności wystarczyć. Natomiast Bulls wystarczyłoby, żeby Watson wykorzystał wolne. Ale nie miał okazji, bo na linii stanął Asik. Tak więc tych playoffs nie zaliczy do udanych. Z drugiej jednak strony nie można od niego wymagać, że zastąpi Rose’a. To nie jest gracz tego kalibru. Robił co mógł i jak na swoje możliwości nie było źle. Tyle tylko, że w playoffs potrzeba znacznie więcej, dlatego Bulls odpadli już w pierwszej rundzie.

42] Omer Asik jak większość centrów ma problem z wolnymi. W sezonie na linii miał skuteczność na poziomie 46%, natomiast w pierwszych 5 meczach serii z Sixers trafił tylko 2 z 10 rzutów wolnych. Jednak w meczu numer 6, w którym Bulls walczyli o przetrwanie, spisywał się zaskakująco dobrze na linii i z pierwszych 5 wolnych wykorzystał aż 4. Bardzo się starał, aby pomóc Bulls wygrać to spotkanie, ale pech chciał, że na 7 sekund przed końcem ponownie rywale wysłali go na linię. Bulls prowadzili tylko jednym punktem i te wolne były decydujące. Niestety, w tym momencie Asik przypomniał sobie o swoich problemach na linii, nie wytrzymał presji, dwukrotnie spudłował, a Bulls zostali wyeliminowani. I tak zakończył się dla niego mecz, w którym trafił 4 wolne, co jest jego drugim najlepszym osiągnięciem w całym tym sezonie.

43] Będąc w temacie wolnych, najwięcej rzutów z linii w pierwszej rundzie spudłował Blake Griffin. Stawał na linii 51 razy, a trafił tylko 30 wolnych (58.8%). Ale w końcu rzucając wolne stoi się poza polem pomalowanym, tymczasem Griffin w serii z Grizzlis właściwie wszystkie swoje punkty zdobywał z trumny. W sumie trafił 48 rzutów z gry, z czego 45 były to rzuty z pomalowanego, z czego 38 spod samego kosza z ‘restricted area’.

44] Eddy Curry w NBA jest od 2001 roku, ale jaszcze nigdy nie grał w meczu playoffs. Kiedy w 2005 Bulls wywalczyli awans, on był poza grą, ponieważ miał problemy z sercem. Teraz ponownie jego drużyna znalazła się w fazie posezonowej, ale jak na razie Curry nie dostał okazji do debiutu w playoffs. A szkoda, fajnie byłoby zobaczyć jego pojedynek z Chandlerem. W końcu ponad 10 lat temu razem rozpoczynali karierę w Chicago i mieli stworzyć wielki duet… Chociaż z drugiej strony, teraz taki pojedynek nie byłby zbytnio ciekawy. Chandler zjadłyby Eddy’ego tak samo jak Eddy zjada wielkiego hamburgera – w sekundę.