Ostatni nie znaczy najgorszy

Znacie takich zawodników jak Robert Dozier czy Dwayne Collins? Nie? Nic dziwnego. Nie mieli oni jeszcze okazji zaprezentować swoich talentów na parkietach NBA, ale teoretycznie mieli na to szansę, bo zostali wybrani w drafcie. Dokładnie wybrano ich z ostatnim, 60 numerem, odpowiednio w drafcie 2009 i 2010.

Mając tak odległy numer trudno przebić się do składu, wywalczyć sobie kontrakt w NBA, a potem minuty gry. Jednak ten ostatni numer nie jest wcale taki pechowy, jak mogłoby się wydawać. Nie licząc ostatniego draftu, we wcześniejszych 10 naborach, połowa zawodników mających ostatni numer zagrała w NBA. Całkiem nieźle jak na tak odległą pozycję w drafcie. Jednym ze szczęśliwców, którym ostatni numer nie przeszkodził w dostaniu się do NBA był znany z polskich parkietów Corsley Edwards (numer 57 draftu 2002), a także Andreas Glyniadakis (numer 58 draftu 2003), Alex Acker (numer 60 draftu 2005), Will Blalock (numer 60 draftu 2006) i Semith Erden (numer 60 draftu 2008). Jednak żaden z nich kariery w NBA nie zrobił, a tylko Erden nadal jest w lidze, bo też jest on najlepszym graczem z tego grona. W NBA rozegrał już 49 spotkań, zdobył w nich 190 punktów i zebrał 135 piłek. Spośród pozostałych, tylko Acker ma na swoim koncie więcej niż 15 spotkań (konkretnie 30) i też tylko on grał w dwóch sezonach. Natomiast łącznie ta czwórka poza Erdenem zdobyła mniej punktów i zebrała mniej piłek niż sam Turek (odpowiednio 150 i 77). Ogólnie rzecz biorąc ich pojawianie się w NBA było tylko epizodyczne. Tak więc patrząc na te 10 lat widać, że mając ostatni numer w drafcie ma się 50% szans na dostanie do NBA, ale utrzymanie się jest już o wiele trudniejsze i dla większości tych zawodników po prostu niemożliwe.

W zeszłorocznym drafcie z numerem 60 wybierali Kings i postawili na 175-centymetrowego rozgrywającego University of Washington o dobrze znanym w NBA nazwisku – Isaiah Thomas. Od słynnego Isiah Thomasa różni go tylko jedna literka w imieniu, ale poza tym oczywiście nie da się go porównać z tym wielkim gwiazdorem Pistons. Do tej klasy zawodnika dzielą go lata świetlne, ale nie znaczy to, że musi on podzielić losy większości graczy mających ostatni numer w drafcie i szybko wylecieć z NBA.

Po zaledwie miesiącu rozgrywek, 22-letni Thomas już jest wyjątkowym przykładem 60 picku w drafcie. Nie tylko wywalczył sobie miejsce w składzie drużyny z Sacramento, ale też bardzo szybko zyskał uznanie trenera i dostał się do stałej rotacji. Kings rozegrali dotychczas 21 spotkań, a Thomas tylko w jednym z nich nie pojawił się na boisku i jest obecnie ważnym rezerwowym swojej drużyny. Z średnią 7 punktów jest najlepszym strzelcem z ławki Kings (spośród zawodników, którzy ani razu nie grali w wyjściowym składzie), a do tego jest drugim najlepiej podającym drużyny, choć akurat średnia 2.3 asyst nie zachwyca. Natomiast jego PER na poziomie 14.6  jest czwartym najlepszym osiągnięciem w Kings i pod tym względem jest on lepszy od Jimmera Fredette (10.4), który przecież w drafcie 2011 został wybrany 50 numerów wcześniej. Mówiąc o występach Thomasa nie można jednak pominąć faktu, że jego skuteczność rzutów z gry jest na niskim poziomie i wynosi tylko 36.7%. Ale z drugiej strony i tak jest to nawet minimalnie lepszy wynik niż ten, który uzyskuje Fredette (36.4%), będący świetnym strzelcem na uczelni. Tak więc przy tym byłym gwiazdorze ligi akademickiej, Thomas wypada bardzo dobrze, zwłaszcza biorąc pod uwagę jak dużo numerów dzieliło ich w drafcie.

Poza tym, Thomas w ostatnim czasie poprawił celność i w ostatnich 3 meczach za każdym razem trafił co najmniej połowę swoich rzutów, a oddawał ich przynajmniej 6. We wczorajszym przegranym potkaniu z Warriors, miał 11 punktów i 4 asysty. Był to już jego 4 mecz z rzędu, w którym zdobył ponad 10 punktów. W tym momencie jest on 13 najlepszym strzelcem spośród tegorocznych debiutantów, a na parkiecie spędza średnio tylko 16.7 minut. Są to bardzo dobre osiągnięcia jak na zawodnika uważanego w dniu draftu za teoretycznie najsłabszego z 60-tki.

Jego dotychczasowym najlepszym występem był mecz w Toronto, kiedy zdobył 20 punktów z ławki i pomógł Kings wygrać. Tymczasem rekord asyst ustanowił w spotkaniu z Blazers, kiedy miał ich 8 (i tylko jedną stratę).

Thomas nie jest wybitnym zawodnikiem i gwiazdą NBA nigdy nie zostanie. Może gwiazdorem będzie kiedyś Fredette. Ale teraz, pół roku po tym jak w drafcie dzieliło ich 50 numerów, obaj grają na bardzo podobnym poziomie. Dlatego nie ma wątpliwości, że Thomas jest wyjątkowym zawodnikiem. Jak pokazują przykłady z ostatnich lat, bardzo rzadko z ostatnim numerem w drafcie trafia do NBA gracz, który potem okazuje się być przydanym. Oczywiście to dopiero 20 meczów, a Thomas jest jak na razie tylko dobrym rezerwowym w jednej z najsłabszych drużyn ligi, ale wszystko wskazuje na to, że w lidze się utrzyma. Ma bardzo duże szanse, żeby nie być tylko krótkim epizodem w historii NBA, a żywym przykładem, że nawet z 60 numerem można coś osiągnąć w tej lidze.