Jezus nie może rzucać inaczej

Ray spokojnie czekał. Z jedynką Allen Iverson. Dalej Marcus Camby, Shareef Abdur-Rahim. Ray chciał tylko, by wybrano go w pierwszej szóstce. Szósty pick mieli wtedy Boston Celtics. Jednak Minnesota i Milwaukee dogadały się inaczej – Ray wybrany z piątką przez T’Wolves został wymieniony na wybranego wcześniej z czwórką – Stephona Marbury’ego. Allen wtedy pewnie nie przypuszczał, że kiedyś jednak w Bostonie wyląduje.

Ray już na uczelni rywalizował z Allenem Iversonem. To właśnie na przeciwko niego stanął w swoim pierwszym meczu NBA. Trafił dwie trójki, w tym jedną bardzo ważną, dzięki której Bucks odskoczyli i wygrali 113-103. Licznik zaczął odmierzać.

1…2…

Ray już jako rookie zaczął grać w pierwszym składzie. Kozły z bilansem 33-49 nie dostały się do playoffs, ale Allen ze średnio 13 punktami na mecz znalazł się w NBA All-Rookie Team.

112…113…

W Milwaukee Allen spędził 6 i pół roku. Jego najlepszy sezon to 2000/2001 – wygrana w 3-point shootout podczas All-Star Weekend, wybranie do All-NBA Third Team oraz poprowadzenie Bucks, wraz z Samem Cassellem i Glennem Robinsonem, do Finałów Konferencji, gdzie niestety Bucks przegrali w siedmiu meczach z 76ers prowadzonymi przez… Iversona. Jeszcze w 2000 roku Ray zdobywa złoty medal olimpijski Igrzysk rozgrywanych w Sydney. Co ciekawe Allen brał udział nie tylko w konkursie rzutów z trzy, ale też w konkursie… wsadów! W roku 1997 wystąpił w konkursie tym wraz z Kobe Bryantem (zwyciężył jako rookie), Chrisem Carrem, Michaelem Finleyem, Darvinem Hamem oraz Bobem Surą.

926…927…928

Najlepszy mecz w barwach Bucks: Hornets @ Bucks, 14.04.2002
Allen trafia wtedy rekordowe w karierze 10 rzutów zza łuku, z czego 8 już w pierwszej połowie. Trafia ponad 70% zza łuku, jest bezbłędny na linii rzutów wolnych (7/7), a mecz kończy z dorobkiem 47 punktów – Kozły wygrywają z Charlotte Hornets 98-91.

Allen w połowie sezonu 2002/03 przeszedł do Seattle SuperSonics w wymianie, po której w Bucks wylądował m.in. Gary Payton. W swoim pierwszym pełnym sezonie Allen doznał kontuzji i rozegrał tylko 56 spotkań. W kolejnym sezonie, w którym po świetnej współpracy wraz z Rashardem Lewisem poprowadził Sonics do Półfinałów Konferencji wybrany został do All-NBA 2nd Team.

1275…1276…1277

Po tym właśnie sezonie Ray podpisał z Seattle 5-letni kontrakt na sumę 80 dolarów. To podziałało na niego mobilizująco – Ray trafił aż 269 trójek w sezonie i pobił rekord Dennisa Scotta w ilości trójek trafionych w jednym sezonie. Rekord „pękł” 19 kwietnia w meczu kończącym sezon – z Nuggets Ray trafił 7 trójek, a SuperSonics wygrali spotkanie. Co ciekawe wcześniej także miały miejsce ważne wydarzenia – 12 marca 2006 Ray zdobył swój 15,000 punkt, a 7 kwietnia przesunął się na drugie miejsce w ilości trafionych trójek w historii. 22 stycznia 2006 roku Allen rozegrał niesamowity mecz w Phoenix – trafił 8 arcyważnych trójek (ogółem 42 punkty), w tym buzzer-winnera dającego SuperSonics zwycięstwo 152-149 po dwóch dogrywkach. Co ciekawe tego samego dnia fenomenalny występ zanotował Kobe Byrant (81 punktów) i zepchnął genialną postawę Ray’a na drugi plan.

1544…1545…1546…

Jednak najlepszy sezon w karierze Allena miał dopiero nadejść. Mimo straty 27 spotkań z powodu operacji obu kostek – Allen grał najlepszy sezon. Przez 55 spotkań, w których zagrał notował średnio carrer-high 26.4 punkty, do tego w każdym meczu dostarczał średnio 4.5 zbiórek oraz 4.1 asyst. To również podczas tamtego sezonu Allen zagrał najlepsze spotkanie w swojej karierze. 18 marca Allen rozegrał ostatni mecz dla Seattle SuperSonics – zdobył tylko 12 punktów, we wcześniejszych 7 spotkaniach notując 7 meczy +20 (w tym dwa, w których zdobywał 34 i 36 „oczek”).

Najlepszy mecz w barwach Sonics: Jazz @ Sonics, 12.01.2007
Allen rzuca carrer-high 54 punkty prowadząc Supersonics do zwycięstwa nad mocnymi Utah Jazz. Allen trafia 8 trójek, dokłada 12 punktów (12/12!) z linii rzutów wolnych, a do tego zbiera 10 piłek i notuje 5 asyst. SuperSonics wygrywają po dogrywce 122-114, a Allen rozgrywa najlepsze spotkanie w swojej karierze.

Jeden z najważniejszych dni w życiu Allena to 28 czerwiec 2007. To właśnie wtedy realne stają się marzenia o pierwszym tytule. Allen, mimo 32 lat, nadal uważany jest za czołowego gracza NBA. Danny Ainge w ciągu kilku dni robi dwa trade’y i sprowadza do Bostonu Ray’a oraz Kevina Garnetta. Ray wraz z Glenem Davisem zostali wymienieni za Delonte Westa, Wally Szczerbiaka oraz Jeffa Greena.

4 listopada Allen zdobywa 17,000 punkt w karierze, a Celtowie po dogrywce wygrywają z Toronto Raptors 98-95. Oczywiście najważniejsze rzuty trafia Allen (7 trójek), jego autorstwa jest także trójka game-winner.

1715…1718…1719…

Celtics i Big Three osiągają najlepszy w NBA bilans, w playoffach nie dają szans kolejno Hawks, Cavs, Pistons, a w Finals – Lakers. Ray świetnie gra w Finałach, to dzięki niemu Celtowie notują największy „powrót” w historii Finals – przewaga Lakersów po pierwszej kwarcie wynosiła 20 punktów, a w pewnym momencie drugiej nawet 24. Allen eksploduje w ostatnim meczu – trafia 7 trójek (dzięki czemu bije rekord Dana Majerle i Dereka Harpera, którzy w serii finałowej rzucali 17 trójek – Allen zdobył ich 22), a Celtowie gromią Lakersów 131-92. W trakcie sezonu Allen gra w swoim 8 All-Star Game – zdobywa 28 punktów, z czego 14 w przeciągu 2 minut i 30 sekund co pozwala wygrać ekipie Wschodu, ale MVP zostaje LeBron James.

1888…1889…1890…

Kolejny sezon to nieudana próba obrony tytułu – Celtics bez Garnetta nie dają rady Orlando Magic, jednak 7-meczowa seria z Chicago Bulls przechodzi do historii jako jedna z najlepszych. A jej głównym bohaterem oczywiście Ray Allen. Pierwszy mecz tego nie zapowiadał – Allen trafił tylko jeden rzut na 11 prób, a Celtics przegrali dwoma punktami. W Game2 Allen trafia trójkę game-winnera, a w całym meczu notuje 30 punktów. Jednak najlepsze spotkanie to mecz numer 6 – o tym niżej. W drugiej rundzie Allen spotyka byłego kolegę z Seattle, jednak Celtowie osłabieni brakiem KG przegrywają 3-4. W trakcie sezonu Ray zostaje po raz 9 wybrany do ASG, a 22 lutego bije rekord Larry’ego Birda – 72 – najwięcej wolnych trafionych z rzędu.

W następnym sezonie Koniczynki znów docierają do Finals, ale tym razem muszą uznać wyższość Lakers. Do historii przechodzi wyczyn Ray’a w Game2 – Allen trafia 8 trójek – bije wspólny rekord Scottie Pippena i Kenny’ego Smitha, 7 do przerwy – bije rekord Michaela Jordana.

Niestety w kolejnym meczu Allen nie trafia żadnego z 13 oddanych rzutów, w tym 8 zza łuku. Celtics przegrywają w Finałach 3-4. 10 grudnia 2009 roku Ray zdobywa 20,000 punkt w NBA. Genialne podania Rajona Rondo otwierają drogę do kolejnych trójek. Wszyscy już wiedzą, że to będzie ten sezon – nie wiedzą tylko kiedy. I wtedy przychodzi ten dzień. Ten mecz. 10 luty 2011. Boston, TD Garden. Celtics grają z Los Angeles Lakers. Najpierw pierwsza trójka. Potem szybka kontra. Podanie Rondo…

2560…

2561…

Trafił. Cała hala oszalała. Tego się nie da opisać. Pierwsze gratulacje – koledzy z drużyny, Reggie Miller, rodzina. Przepiękne, wzruszające, niezapomniane chwile.

Najlepszy w mecz w barwach Celtics: Celtics @ Bulls, 30.04.2009
Niesamowite i genialne spotkanie numer 6 tej niesamowitej i genialnej serii. Po trzech dogrywkach wygrywają Bulls, ale Ray Allen robił co mógł by do tego nie dopuścić. 9 trójek, 51 punktów, po prostu clutch – Ray rozgrywa najlepszy mecz jak Celt.

Allen to niedościgniony wzór profesjonalizmu. Jego rzut już dziś jest legendą. Tamten dzień, mimo porażki Celtów z Lakers, był jednym z najpiękniejszych momentów w życiu nie tylko Allena, ale także wielu kibiców. Bicie rekordów takich jak ten nie zdarza się codziennie. SugarRay w Hall-of-Fame miejsce ma już pewne. Pomimo wieku nadal potrafi być efektowny, nadal potrafi zapakować piłkę do kosza, nadal zachwyca wszystkich swoim idealnym rzutem. „He Got Game”, w którym zagrał jako Jesus Shuttlesworth,  to dziś już klasyka gatunku. Podobnie jest z Allenem. Przecież Jesus nie mógł rzucać inaczej.