Dlaczego Anthony Davis zostanie wybrany z #1

Jest początek lata 2008 roku. Nasz bohater mierzy około 188 cm wzrostu, a na boisku występuje w roli rzucającego obrońcy. W świecie koszykówki jest postacią praktycznie anonimową, a kojarzą go jedynie znajomy ze szkoły Perspectives Charter. Anthony Davis nie zapowiadał się wtedy na dobrego gracza, a uczelnie I Dywizji nie wykazywały większego zainteresowania. Los jednak chciał, że pod koniec tego samego lata zawodnik mierzył już 201 cm wzrostu, a gdy po przerwie zobaczył go trener nie mógł w to wszystko uwierzyć. To był początek zmian w życiu Davisa, który w kolejnych miesiącach urósł jeszcze bardziej, a wraz z nim w górę szły jego notowania. W krótkim okresie czasu z gracza anonimowego przerodził się w czołową postać w kraju i szybko zadomowił się na pierwszym miejscu w większości serwisach rekrutacyjnych. Wkraczając w ostatni rok gry w szkole średniej Anthony na biurku miał już oferty stypendiów z czołowych uczelni w kraju, z których ostatecznie wybrał Kentucky.

W tej chwili, a dokładnie zgodnie z pomiarami robionymi przed obecnym sezonem Anthony Davis ma około 208 cm wzrostu, waży 100 kg, a jego zasięg ramion to 224 cm. I czy Wam się to podoba, czy nie, w czerwcu Anthony Davis zostanie wybrany z #1 numerem Draftu. Podobnie jak było w poprzednich latach praktycznie od początku sezonu wiadomo kto dostąpi tego zaszczytu. Oczywiście nie oznacza to, że podkoszowy Kentucky jest obecnie najlepszym graczem w NCAA, czy też z miejsca będzie gotowy na grę w NBA. Pod tym względem czeka go jeszcze bardzo dużo pracy. Już teraz posiada jednak wiele wyjątkowych cech, które czynią z niego tak intrygującego gracza. Jego atuty fizyczne połączone z umiejętnościami i ogromnym potencjałem powodują, że niezależnie od faktu, która drużyna będzie wybierała pierwsza on zostanie wybrany z #1.

Jego średnie to – 30.7min, 13.9pkt (66% z gry, 70% z linii), 10.1zb, 4.8bl, 1as i 1.5prz. Jest najlepiej blokującym w NCAA i jedynym graczem obok Johna Hensona ze statystykami na poziomie 13pkt-10zb-3bl. Już po 19 meczach ustanowił nowy rekord uczelni Kentucky w liczbie bloków w jednym sezonie, a niedawno pobił kolejny rekord konferencji SEC, należący do Shaquille’a O’Neala w liczbie zablokowanych rzutów w debiutanckim sezonie. To jednak suche liczby i nie one czynią z niego tak wyjątkowego gracza.

Zacznijmy od świetnych warunków fizycznych oraz ciekawej przeszłości, dzięki czemu Anthony Davis mimo wzrostu silnego skrzydłowego po boisku porusza się prawie jak rzucający obrońca. Zawodnik Wildcats ma niemal wszystkie cechy, które uwielbią skauci, i które powinien posiadać pierwszy numer Draftu. Wzrost, zasięg ramion, atletyczność, produktywność, etykę pracy, charakter zwycięzcy i ogromny potencjał. W porównaniach do graczy NBA najczęściej wymieniane są tu nazwiska Marcusa Camby’ego i Kevina Garnetta, ale obecnie bliżej mu jednak do tego pierwszego. John Calipari, który prowadzi zespół Kentucky i miał okazje trenować Camby’ego w NCAA wspomina, że na tym etapie kariery Davis jest dużo lepszym blokującym niż był Marcus.

Pod względem defensywy to ścisła czołówka i jednocześnie najlepszy podkoszowy obrońca ligi. Dobrze porusza się w defensywie, świetnie pracuje na nogach, jest skoczny i ma niesamowity zasięg ramion. Dzięki temu z miejsca w NBA będzie robił różnice w defensywie nawet mimo braku kilogramów i siły. Na początku kariery może mieć przez to problemy, między innymi z zastawianiem kosza, czy walką o pozycje, ale do licha Kevin Garnett w pierwszym sezonie NBA ważył podobnie i jakoś dał rade. Skreślanie go więc z powodu stosunkowo niskiej wagi jest sporym błędem. Anthony Davis to obrońca jakiego dawno nie było. Średnio 4.8 bloku i 1.5 przechwytu w każdym meczu przy tylko 2 faulach to liczby podobne do wyczynów Hakeema Olajuwona i dużo lepsze niż mieli w NCAA Alonzo Mourning czy Dikembe Mutombo. Tylko w jednym spotkaniu musiał opuścić szybciej parkiet z powodu liczby przewinień, a w dwóch innych faulował 4 razy.

Mamy do czynienia z naprawdę wyjątkowym graczem, który nawet nie rzucając punktu może w znaczący sposób wpływać na losy meczu. Choćby warto wspomnieć o bloku w meczu z North Carolina, który zapewnił zwycięstwo Kentucky. Przyjrzycie się dokładnie i zastanówcie ilu graczy z NBA w podobnej sytuacji sięgnęłoby piłki. Pozostając nieco w temacie zobaczcie też tą dobitkę. To tylko pojedyncze akcja, ale jednocześnie przykład ogromnych możliwości Davisa. W tej chwili jest on najważniejszą postacią w swoim zespole i nie przypadkowo jedyna porażka z Indiana miała miejsce w meczu, w którym Anthony miał z problemami z faulami.

Wbrew pozorom z jego ofensywą wcale nie jest tak źle jak się niektórym wydaje. To prawda, że większość punktów zdobywa spod kosza po dobrych podaniach, czy zbiórkach po prostu wsadzając piłkę do kosza. Wystarczy jednak obejrzeć kilka jego meczów, by się przekonać że punktować potrafi również w inny sposób. Ma niezły rzut z półdystansu i potrafi zaskoczyć nawet trójką (choć w sezonie ma na razie 0/6). Wciąż musi pracować nad grą tyłem do kosza, ale przypominam że on dopiero uczy się gry jako silny skrzydłowy. Pewnie będziecie mieli racje mówiąc, że powinien grać więcej 1 na 1 tyłem do kosza, ale ciężko oczekiwać takich zagrań jeśli trener John Calipari nie przygotował żadnej zagrywki pod swojego wysokiego. Zresztą patrząc na graczy pokroju Tysona Chandlera, JaVale’a McGee, czy DeAndre’a Jordana umiejętność gry tyłem do kosza wcale nie jest aż tak istotna.

Wracając jeszcze trochę do statystyk. Jego Block Percentage (procent zablokowanych dwupunktowym rzutów przez zawodnika, gdy ten jest na boisku) na poziomie 15% to jeden z najlepszych wyników w ostatnich kilku latach. Istotny tu jest również sposób w jaki Davis blokuje rzuty rywali i jak pokazał Luke Winn z SI.com ponad połowa z nich trafia w ręce jego kolegów z drużyny. Dwight Howard powoli może zacząć się obawiać swojej corocznej nagrody dla najlepszego defensora ligi.