Skarb Kibica 11/12 – Spurs

Sezon 2010/11: 61-21

trener: Gregg Popovich

najważniejsi nowi zawodnicy:
Kawhi Leonard (draft, nr 15)
Cory Joseph (draft, nr 29)
TJ Ford (Pacers)

odeszli:
George Hill (Pacers)

Poprzedni sezon przez większość czasu był dla Spurs rewelacyjny. Byli najlepszą drużyną ligi… ale tylko do czasu. Już końcówkę fazy zasadniczej mieli słabszą, a w playoffs wszystko się posypało. Manu Ginobili miał problemy zdrowotne, a Tim Duncan nie był w stanie przeciwstawić się duetowi podkoszowemu Grizzlies. Spurs mieli walczyć o mistrzostwo, a zakończyli rozgrywki ogromny rozczarowaniem, odpadając już w pierwszej rundzie.

Ta klęska (bo inaczej nie można nazwać porażki z ósmą drużyną zachodu) pokazała, że czas wielkich Spurs dobiegł końca. W fazie zasadniczej jeszcze potrafili dominować, ale już w playoffs stracili swój blask. Nie ma co ukrywać, są starą drużyną i ich gwiazdy nie mają już sił na wyczerpującą walkę w playoffs po długim sezonie. Opierając się na trójce Duncan-Ginobili-Parker nie mają już szans na mistrzostwo. Ten tercet nadal gwarantuje wiele zwycięstw, ale nie w playoffs. Duncan ma 35 lat i jak na swój wiek spisuje się bardzo dobrze, ale nie jest to ten sam poziom, który prezentował jeszcze kilka lat temu. Rok młodszy Ginobili nadal gra niesamowicie, ale nie wytrzymuje trudów sezonu i coraz częściej dopadają go problemy zdrowotne. W 2009 z powodu kontuzji opuścił playoffs, a ostatnio w serii z Grizzlies grał z urazem łokcia. Natomiast 29-letni Parker nie jest taką gwiazdą jak w sezonie 2008/09, albo podczas finałów 2007. Wtedy wydawało się, że przejmuje on pałeczkę lidera w San Antonio. Jako najmłodszy z tej trójki, powinien wziąć na siebie ciężar prowadzenia drużyny, ale ostatnie sezony pokazują, że chyba nie jest w stanie tego zrobić.

W San Antonio potrzebne są zmiany i odmłodzenie składu. Jednak w offseason nie podjęto żadnych zdecydowanych ruchów i Spurs przystępują do tego sezonu w niemal identycznym składzie, w jaki kończyli poprzedni. Jedyną istotną zamianą jest pozyskanie debiutanta Kawhi Leonarda, którego dostali z Pacers w zamian za George’a Hilla. Leonard powinien idealnie pasować do koncepcji gry Gregga Popovicha, ale będzie będzie potrzebował trochę czasu, aby przystosować się do NBA i swojej nowej drużyny. Poza tym, ściągnięto jeszcze TJ Forda, który zajmie miejsce Hilla i na tym się skończyło. Mówiło się, że Spurs mają zwolnią Richarda Jeffersona w ramach amnestii, ale tego nie zrobili. Byłby to rozsądny ruch, bo wiadomo, że RJ jest mocno przepłacony (ma kontrakt na jeszcze 3 lata za ponad $30 milionów). Nie sprawdziły się przewidywania, że to tylko kwestia czasu, aby lepiej wkomponował się do zespołu i zaczął w nim odgrywać znaczącą rolę. Tak tłumaczono podpisanie z nim wieloletniego kontraktu rok temu, po słabym pierwszym sezonie w Spurs. Jednak poprzednie rozgrywki nie był wcale lepsze w jego wykonaniu. W takim razie dlaczego go nie zwolniono? Ponieważ Spurs nie udało się znaleźć lepszego zawodnika, który by go zastąpił. Rozmawiali z Caronem Butlerm, Joshem Howardem i Grantem Hillem, ale żadne z nich nie zdecydował się na przeprowadzkę do San Antonio. W rezultacie, nie chcą osłabiać drużyny, zdecydowali się zostawić Jeffersona.

Nie udało się także pozyskać wzmocnienia pod koszem, chociaż spekuluje się, że Spurs mogą dogadać się jeszcze z Hornets w sprawie Chrisa Kamana. Ale to tylko plotki. Póki co, Duncan do pomocy pod koszem ma spisującego się bardzo dobrze w ostaniem sezonie, ale będącego undersized DeJuana Blaira, 37-letniego Antonio McDyessa i Tiago Splittera. Nadzieją dla Spurs może być ten ostatni. Po roku spędzonym w NBA, teraz będzie się oczekiwać, że Splitter zacznie odgrywać znacznie większą rolę niż jako debiutant.

Spurs w zeszłym sezonie wygrali 61 meczów, co jest ich najlepszym wynikiem od 2006 roku. Do tego, zdobywali średnio aż 103.7 punktów, co dawało im 6 najlepszy atak w lidze. Natomiast pod względem Offensive Rating (111.8) byli nawet drudzy, tylko za grającymi bardzo ofensywnie Nuggets. Takie otwarcie na atak to duża zmiana dla Spurs, którzy przez lata byli znani z twardej obrony i nudnej gry w ataku. Tyle punktów nie zdobywali odkąd Duncan przyszedł do San Antonio, ale też nigdy w jego erze nie mieli tak słabej obrony. Tracili średnio 98 punktów, a wskaźnik Defensive Rating mieli na poziomie 105.6. W obu tych elementach byli dopiero na 14 pozycji w lidze. Ich obrona, która była ich znakiem firmowym, straciła swoją siłę. I świetnie widać tu dobrze znaną zasadę, że mecze wygrywa się atakiem, ale mistrzostwo obroną. Skuteczny atak pomógł Spurs osiągnąć rewaluacyjny wynik w sezonie zasadniczym, jednak w playoffs zabrakło tej niesamowitej obrony. Teraz pozostaje bardzo ważne pytanie, czy są w stanie w tym składzie jeszcze wrócić do swojej firmowej defensywy? Niestety, wydaje się, że odpowiedź jest negatywna.

Rok temu nikt nie przewidywał, że Spurs będą mieli tak dobry sezon. Natomiast już w trakcie sezonu, nikt nie przewidywał, że będą mieli tak fatalny finisz. Trudno przewidzieć, na co będzie ich stać. W tym momencie też nie można zaliczyć ich do grona drużyn mających realne szanse na tytuł, ale trzeba pamiętać, że to ciągle są Spurs z Popovichem na ławce i Duncanem na parkiecie. Nie można lekceważyć serca mistrzów i dlatego nie można ich przekreślić. Na pewno nadal będą czołową drużyną zachodu, jeśli tylko zdrowie im nie przeszkodzi. Chociaż wiadomo, że w tym skróconym sezonie, kiedy intensywność meczów jest większa niż normalnie, zawodnicy bardziej będą narażeni na kontuzje, a chwilowa nieobecność któregoś z zawodników będzie bardziej bolesna dla zespołu. To na pewno nie są sprzyjające warunki dla starzejącej się drużyny. W związku z tym, trudno sobie wyobrazić, aby udało im się przetrwać ten ciężki sezon i zachować siły na playoff, skoro nie udało im się to w poprzednich rozgrywkach.

Skład San Antonio Spurs

Przewidywana pozycja na zachodzie: 5-6

Debiutanci (Kosi)

Kawhi Leonard  (#15), SF, 201cm – defensywny niski skrzydłowy, który w niektórych sytuacjach może bronić także zawodników z pozycji 2 i 4. Jest atletyczny, ma spory zasięg ramion, a do tego wielkie dłonie, o których już chyba każdy słyszał. W San Diego State był najlepszym zbierającym w zespole i pod tym względem wyróżniał się w całej lidze. Śmiało więc można powiedzieć, że walka na tablicach po obu stronach parkietu zalicza się do jego zalet. Z minusów na pierwszym miejscu wymienić trzeba rzut, który jeszcze rok temu był słaby, a większość punktów Leonard zdobywał blisko kosza po wjazdach, wykorzystując błędy rywali lub po zbiórkach w ataku. W offseason nad tym elementem podobno pracował, ale jakie będą tego efekty przekonamy się dopiero za jakiś czas. Jak na NBA Kawhi to zawodnik od czarnej roboty, jednak znający swoje miejsce w zespole, i dlatego z wpasowaniem się do Spurs problemów mieć nie powinien. Ma szanse być ważnym punktem w rotacji, choć jego zaangażowanie nie zawsze będzie widoczne w statystykach.

Cory Joseph (#29),  PG, 190cm – kolejny zawodnik, którego w dużym stopniu wyróżnia defensywa.  Joseph bardzo dobrze pracuje na nogach, ma szybkie ręce i po prostu sprawdza się w obronie 1 na 1. Zalicza się do zawodników, którzy raczej dwa razy pomyślą zanim zdecydują się na ryzykowane podanie, stąd mała liczba błędów i dobry wskaźnik asyst do strat. Brakuje mu pewnego rzutu i to z każdego miejsca na boisku, ale też nie jest w tym elemencie na tyle słaby, by zostawiać mu wolną przestrzeń. W pierwszym sezonie o minuty może mu być bardzo ciężko, ale jako inwestycja długofalowa Spurs ten ruch powinien się opłacić.