Skarb Kibica 11/12 – Phoenix Suns

W poprzednim sezonie: 40-42 (9 miejsce w ortg, 25 w drtg)

Najważniejsze zmiany: odeszli Aaron Brooks (utknął w Chinach), Vince Carter (do Mavs); doszli Shannon Brown, Sebastain Telfair oraz Ronnie Price

Przewidywana pierwsza piątka: Steve Nash, Jared Dudley, Grant Hill, Channing Frye, Marcin Gortat

Trener: Alvin Gentry (289-309 w regular, 12-9 w playoffs)

W porównaniu z poprzednim sezonem w Arizonie nie dokonano zbyt wielu zmian. Przede wszystkim zwolniono Cartera, który zupełnie się nie sprawdzał w swojej podstawowej roli scorera (13,5 ppg, 51,6 TS%). Zwolniono również zawodnika z głębokich rezerw, czyli Zabiana Dowdella (24 mecze, 12,2 mpg), a Brooks podjął ryzyko i podpisał kontrakt w Chinach, w związku z czym nie będzie grał w Suns w tym roku. Na ich miejsce ściągnięto wolnych agentów: Shannona Browna, Sebastiana Telfaira oraz Ronniego Price’a. Ten pierwszy dał się poznać z bardzo dobrej strony jako rezerwowy w Lakers i w Phoenix na pewno dostanie więcej szans na wykazanie się. Natomiast Telfair (poprzednio w Minnesocie) oraz Price (Utah) to rozgrywający ściągnięci jako „ubezpieczenie” na wypadek wszelkich kłopotów zdrowotnych już dość wiekowego Nasha.

Przez pewien czas niejasny był dalszy los Granta Hilla, którego kusiło kilka innych klubów, ale ostatecznie został w Phoenix (podpisał jednoroczny kontrakt za sześć i pół milionów dolarów). Dzięki temu pierwsza piątka Suns została domknięta i będzie ona wyglądała tak, jak pod koniec zeszłego sezonu. Wynika z tego kilka interesujących spraw, ale nas interesują szczególnie dwie.

Po pierwsze, nasz rodak nadal będzie spędzał bardzo dużo czasu na parkiecie. Wszyscy widzieliśmy jak świetnie wyglądała jego współpraca z Nashem. Gortat jest wręcz stworzony do grania pick and rolli i dzięki swojej sprawności oraz przede wszystkim podaniom Steve’a zajął w zeszłym sezonie 10 miejsce w całej lidze pod względem efektywności przy p&r. Marcin w Suns był również w absolutnej czołówce jeśli chodzi o skuteczność spod kosza – akcje w tym rejonie kończył tak samo efektywnie jak Bynum, KG, czy Horford i tylko nieznacznie gorzej niż Dwight. Oczywiście na pewno spora w tym zasługa podań Nasha, jak bowiem zauważył John Hollinger Gortat zajął drugie miejsce jeśli chodzi o ilość celnych rzutów spod kosza (minimum 100 prób) po asystach (pierwszy był Shaq). Jednakże Marcin pokazywał też, że potrafi coś zagrać sam oraz że dysponuje solidnym rzutem z półdystansu. Do tej pory nie grał za dużo w ten sposób, ale w Orlando nie miał na to zwyczajnie pozwolenia, a w Phoenix też dopiero z czasem awansował do pierwszej piątki i zdobył zaufanie trenera. Można więc się spodziewać, że teraz, gdy od pierwszego dnia będzie podstawowym środkowym Suns, Gortat będzie groźniejszy ofensywnie. Jeden z amerykańskich dziennikarzy zajmujących się klubem z Arizony był tak pod wrażeniem Marcina podczas tego bardzo krótkiego okresu przygotowawczego, że powiedział, iż ma on nawet szanse na bycie all starem.

Po drugie, Suns utknęli w dość nieciekawym miejscu. Jako że nie dokonano żadnych wzmocnień, to mają za słaby personel, żeby cokolwiek ugrać w playoffs. a jednocześnie Nash jest ciągle zbyt dobrym zawodnikiem, żeby Phoenix z nim w składzie „walczyło” o jak najlepszą pozycję przed draftową loterią. Dlatego też najbliższy sezon będzie wyglądał podobnie do poprzedniego – Suns będą starać się o awans do playoffs i być może uda im się załapać na ósme miejsce w konferencji. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że znów skończą rozgrywki na sezonie regularnym, mając bilans tuż poniżej 50% wygranych.

Skład Phoenix Suns

Debiutanci (autor: Kosi)

Markieff Morris (#13), PF, 208cm – mniej utalentowany ofensywnie od swojego brata, ale za to znacznie lepszy obrońca. Pod względem walki na tablicach zaliczał się do czołowych graczy w NCAA, więc i w NBA powinien wyróżniać się w zbiórkach i blokach. Arsenał zagrań ofensywnych ma dość ubogi, ale pod koszem odnaleźć się potrafi, a i z dalszej odległości rzucać się nie boi. Zawodnik, który zdaje sobie sprawę ze swoich możliwości i nie stara się robić nic ponad to. Jak prawie każdy wysoki, przy Nashu z odnalezieniem swojej roli w ataku problemów mieć nie powinien, a wychodząc z ławki będzie dawał fajny zastrzyk energii.