Skarb Kibica 11/12 – Nuggets

Sezon 2010/11: 50-32

trener: George Karl

najważniejsi nowi zawodnicy:
Andre Miller (Blazers)
Rudy Fernandez (Mavs)
Corey Brewer (Mavs)
Kenneth Faried (draft, nr 22)
Jordan Hamilton (draft, nr 26)

odeszli:
Wilson Chandler (Chiny)
JR Smith (Chiny)
Kenyon Martin (Chiny)
Raymond Felton (Blazers)
Gary Forbes (Raptors)

W trackie poprzedniego sezonu w Denver nastąpiła duża zmiana, która była oczywiście związana z transferem Carmelo Anthony’ego. Nuggets zostali zmuszeni do oddania swojego gwiazdora i rozpoczęli nowy rozdział w swojej historii. Początkowo wydawało się, że po odejściu Melo, wypadną z najlepszej ósemki na zachodzie i będzie ich czekała bolesna przebudowa zespołu. Jednak Nuggets wynegocjowali bardzo dobrą wymianę z Knicks i sporo zyskali w zamian za swojego gwiazda. Natomiast George Karl potrafił z tych elementów szybko ułożyć świetnie funkcjonującą drużynę. Nuggets grali bez gwiazdy, ale za to bardzo zespołowo i to przyniosło zaskakujące efekty. Po transferze zanotowali bilans 17-6 i zajęli piąte miejsce w tabeli. Okazało się, że nie potrzebują Melo, żeby utrzymać się w czołówce zachodu.

Celem Nuggets na tegoroczny offseason było zatrzymanie najważniejszych zawodników, aby w kolejnym sezonie ponownie móc grać tak, jak na finiszu poprzednich rozgrywek. Zespołową, ofensywną i co najważniejsze, skuteczną koszykówkę. Mieli wystarczająco dużo wolnych pieniędzy, jednak ich plany trochę się pokomplikowały, ponieważ Wilson Chandler i Kenyon Martin (Nuggets są zainteresowani zatrzymaniem obu, ale priorytetem jest tu oczywiście Chandler), a także JR Smith podczas lockoutu zdecydowali się na grę w Chinach. Tymczasem Nene był rozżalony, że Nuggets zwlekali z zaproponowaniem mu nowego kontraktu i sugerował, że odejdzie do innej drużyny. Dlatego jeszcze nieco ponad tydzień temu wyglądało na to, że Nuggets rozpoczną ten sezon bardzo osłabieni, bez Chandlera, Nene i Martina, a zatrzymają jedynie zastrzeżonego wolnego agenta Arrona Afflalo. Na szczęście, zamieszanie transferowe potoczyło się po ich myśli. Dzięki temu, teraz nie tylko mają już podpisaną umowę z Afflalo, ale też i Nene zdecydował się zostać. Poza tym, dokonali wymiany z Mavs i dostali właściwie za darmo Rudy’ego Fernandeza i Corey’a Brewera. Teraz pozostaje im tylko czekać na powrót Chandlera z China, co nastąpi prawdopodobnie dopiero w marcu.

W efekcie, Nuggets znowu dysponują bardzo szerokim składem, bez lidera, ale z dużą liczbą wartościowych zawodników, którzy potrafią zdobywać mnóstwo punktów. Dlatego też ich największą siłą będzie ofensywa. W poprzednich rozgrywkach zdobywali średnio 107.5 punktów, a ich Offensive Rating wynosił 112.3. W obu tych elementach byli najlepsi w całej lidze. Teraz nie powinno być inaczej. Do tego byli też bardzo skuteczni, z gry trafiali 47.6% swoich rzutów, a zza łuku 38.8%, co w obu przypadkach dawało im 3 miejsce w lidze. Będą przeprowadzać szybkie ataki i zdobywać dużo punktów i trudno będzie ich zatrzymać, bo nie będą mieć jednego zawodnika, kończącego większość akcji. Właściwie każdy gracz będący na parkiecie będzie groził rzutem.

Ten sezon będzie szczególnie ważny dla dwóch zawodników, Ty’a Lawsona i Danilo Gallinari’ego. Dla Lawsona będzie to pierwszy pełen sezon w roli pierwszego rozgrywającego. W poprzednim do pierwszej piątki wskoczył po transferze Billupsa i pod jego wodzą atak Nuggets był rzeczywiście imponujący. Lawson jest bardzo szybki i jak mało kto potrafi w niezwykle krótkim czasie przeprowadzić piłkę z jednej strony boiska na drugą. Dlatego jest idealnym rozgrywającym do ofensywnej koncepcji gry Karla. Grając w Europie nie potrafił się odnaleźć, ale w Denver powinien znowu błyszczeć i odgrywać coraz ważniejszą rolę w zespole.

Również bardzo dobrego sezonu oczekuje się po Gallinari’m. W zeszłym sezonie po przeprowadzce do Denver jego statystyki nieco spadły, ale musiał przystosować się do gry w nowej drużyny. Poza tym, nie można zapominać, że jest on bardzo młody i ma dopiero 23 lata. Nadal uczy się gry na najwyższym poziomie i ciągle pracuje nad swoimi umiejętnościami. Ale powoli przychodzi czas, aby pokazał na co go stać. To będzie jego czwarty sezon w NBA i oczekiwania wobec niego są bardzo duże. Obecnie, w sytuacji gdy nadal nie ma Chandlera, to właśnie Gallinari powinien być najlepszym strzelcem Nuggets. Powinien stać się pierwszoplanową postacią drużyny i potwierdzić tym samym swoją wartość. Tym bardziej, że za rok będzie zastrzeżonym wolnym agentem i na pewno będzie liczył na duży kontrakt.

Nie ma wątpliwości, że Nuggets w tym sezonie będzie się przyjemnie oglądało. Szybka gra, dużo efektownych akcji i mnóstwo punktów. Pozostaje pytanie, dokąd zaprowadzi ich ten szalony atak. W sezonie zasadniczym dysponując szerokim składem mogą osiągnąć całkiem dobry wynik. Mają spore szanse, aby po raz kolejny awansować do playoffs, chociaż nie można powiedzieć, że miejsce w ósemce mają gwarantowane. Jednak sam awans do playoffs to na razie maksimum ich możliwości. Bez lidera mogą wygrywać mecze w fazie zasadniczej, ale w playoffs potrzebny jest zawodnik, który pociągnie za sobą zespół i dopóki taki się w Denver nie znajdzie, o większych sukcesach mogą zapomnieć.

Skład Denver Nuggets

Przewidywana pozycja na zachodzie: 8-9

Debiutanci (autor: Kosi)

Kenneth Faried (#22), PF, 203cm – najlepszy zbierający NCAA poprzedniego sezonu i nie chodzi tu tylko o czyste statystyki. Choć brakuje mu nieco centymetrów jest bardzo atletyczny, silny, dobrze się ustawia, a jak pokazują przykłady z przeszłości jeśli wyróżniasz się w zbiórkach w NCAA, w NBA zwykle jest podobnie. Dodatkowo Faried jest jednym z czołowych defensorów na swojej pozycji i oprócz zbiórek do zaoferowania ma też bloki czy przechwyty. Prawdziwy wulkan energii, który na boisku nigdy się nie oszczędza. Zawodnik, który bardzo dobrze zdaje sobie sprawę ze swoich słabości i w ataku ogranicza się tylko do punktów z najbliższej odległości. Jak na swoje warunki ma całkiem niezły kozioł i nieco lepiej wychodzi mu gra przodem do kosza, po 2-3 kozłach. Zawodnik od obrony, który przy dobrym rozgrywającym może być równie przydatny w ataku. W Nuggets miejsce w rotacji będzie miał pewne.

Jordan Hamilton (#26), SG/SF, 201cm – urodzony scorer. Ma całkiem spory arsenał zagrań ofensywny, ale najlepiej radzi sobie w grze 1 na 1. Dobrze panuje nad piłką, ma niezły rzut z półdystansu i dystansu, a przy tym popełnia mało błędów. Wprawdzie zdarzały mu się momenty, że za bardzo wierzył w swoje umiejętności i oddawał nieprzemyślane rzuty, ale z drugiej strony potrafił też seryjnie punktować. Nieźle broni i bardzo dobrze wspomaga bronioną tablice, więc nie można powiedzieć że jest widoczny tylko po jednej stronie parkietu. O minuty w pierwszym sezonie będzie mu raczej ciężko.