Skarb Kibica 11/12 – LA Clippers

W poprzednim sezonie: 32-50 (22 miejsce w ortg, 18 w drtg)

Najważniejsze zmiany: odeszli Eric Gordon (do NOH), Al-Farouq Aminu (do NOH) oraz Chris Kaman (do NOH); doszli Chris Paul, Chauncey Billups oraz Caron Butler

Przewidywana pierwsza piątka: Chris Paul, Chauncey Billups, Caron Butler, Blake Grffin, DeAndre Jordan

Trener: Vinny Del Negro (114-132 w regular, 4-8 w playoffs)

Wiele było emocji związanych z pozyskaniem Paula, niektórzy nawet uważają, iż Clippers zbyt dużo za niego oddali. Trzeba sobie jednak powiedzieć jasno – jeśli można pozyskać najlepszego zawodnika na swojej pozycji (tak, CP jest lepszym rozgrywającym niż Rose) bez oddawania w zamian takiego, to cena nigdy nie jest za wysoka. Szczególne że Clippers mimo stracenia kilku ważnych graczy nadal mają dość ciekawą rotację. Udało im się bowiem pozyskać zarówno Billupsa jak i Butlera dzięki czemu ich obwód wygląda znakomicie. Może nawet aż za dobrze, ponieważ na pozycji PG panuje tam przesyt – CP, Billups, Mo Williams oraz młody Bledsoe. Ten ostatni będzie naturalnym zmiennikiem Paula, a Chauncey zapewne będzie grał obok CP jako rzucający obrońca. W ataku jego umiejętności idealnie nadają się do takiej roli, a i w obronie dzięki swoim rozmiarom powinien nie być zbyt wielką dziurą. Nie wiadomo jednak co zrobić z Mo, który jest obecnie zbyteczny, gdyż Clippers wśród gardów mają jeszcze Foye, który lepiej się nadaje do bycia drugim SG drużyny.

Najlepiej byłoby go wymienić za jakiegoś podkoszowego, ponieważ wśród wysokich panuje tu zupełnie odwrotna sytuacja niż na obwodzie. Jedynymi wartościowymi zawodnikami są właściwie tylko Griffin oraz Jordan, trudno bowiem oczekiwać od wybranego w drugiej rundzie Thompkinsa by miał jakiś znaczny wpływ na grę już w swoim debiutanckim sezonie. Poza tym po pozyskaniu CP bardzo wzrosły oczekiwania w „tym drugim” klubie z LA, a większych sukcesów nie można mieć bez mocnych, dobrych w defensywie podkoszowych. Blake nie jest ani za dobrym defensorem, ani nawet nie można go tu eksploatować, bo o wiele ważniejszy jest w ataku. DeAndre natomiast, o ile w obronie radzi sobie co najmniej dobrze, to ciągle ma bardzo wiele wad, np. bardzo łatwo łapie faule (w poprzednim sezonie 3,2 w niespełna 26 minut na mecz). Tak więc przy tak obsadzonej strefie podkoszowej trudno zbudować solidną defensywę i dlatego też należy oczekiwać dalszych ruchów ze strony kierownictwa LAC.

Nawet jednak bez jakichkolwiek dalszych zmian Clippers bez problemu awansują do playoffs (oczywiście o ile ominą ich kontuzje). Nie należy bowiem zapomnieć, że CP nawet słabych Hornets wprowadził do rozgrywek posezonowych, więc tym bardziej powinien tego dokonać z silniejszymi LAC. Nie podzielam jednak optymizmu tych, którzy już widzą w tej drużynie siłę zdolną zdetronizować Lakers, czy inne czołowe drużyny Zachodu (przede wszystkim ze względu na wspominane braki wśród wysokich). Piąte, może nawet czwarte miejsce w konferencji na koniec regular – tyle mogą osiągnąć. Ale czy w playoffs przejdą choćby pierwszą rundę, gdy trafią na Mavs, Lakers, Thunder czy Spurs? W sumie skoro Niedźwiadki dały radę San Antonio, to tym bardziej powinno się to udać Clippers. Przynajmniej teoretycznie. Niestety dla fanów Lob City, Grizzlies mają znacznie lepszego trenera. Dlatego ten sezon trzeba będzie raczej potraktować jako zgrywanie się, masę zabawy, a za rok dopiero kolejne wzmocnienia i zmiana trenera, po czym powinny przyjść realne sukcesy w playoffs.

Skład Los Angeles Clippers

Debiutanci (autor: Kosi)

Trey Thompkins (#37), PF, 208cm – utalentowany silny skrzydłowy ze sporymi umiejętnościami ofensywnymi. Pod koszem odnajduje się bardzo dobrze, ale ma tendencje do oddawania zbyt wielu rzutów z półdystansu, przez co z jego efektywnością bywało różnie. Warto jednak dodać, że oprócz ataku dobrze wypada również w defensywie, gdzie wyróżniały go szczególnie zbiórki i bloki. Patrząc na podkoszowy skład Clippers wydaje się, że Thompkins powinien w rotacji się znaleźć.

Travis Leslie (#47), SG, 193cm – atletyczny obrońca, który chyba jednak za bardzo wierzy w swoje umiejętności. Bardzo dobrze panuje nad piłką, nieźle mija, potrafi kończyć w tłoku, ale im dalej od kosza tym jego skuteczność spada. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że przydatny jest tylko po jednej stronie parkietu, gdzie nawet wyróżnia się w walce na tablicach. W obronie takiego zaangażowania już brakowało i właśnie w głowie ukryty jest jego największy minus. Jeśli się przełamie i zacznie wykorzystywać w pełni swoje umiejętności ma szanse wyrosnąć na wartościowego gracza z ławki. W przeciwnym wypadku wkrótce wyląduje w D-League, a w następnej kolejności poza NBA.