Skarb Kibica 11/12 – Knicks

Sezon 2010/11: 42-40

trener: Mike D’Antoni

najważniejsi nowi zawodnicy:
Tyson Chandler (Mavs)
Baron Davis (Cavs)
Mike Bibby (Heat)
Steve Novak (Spurs)
Iman Shumpert (draft, nr 17)
Josh Harrellson (draft, nr 45)

odeszli:
Chauncey Billups (amnestia, Clippers)
Ronny Turiaf (Wizards)
Shawne Williams (Nets)

Rok temu rozpoczął się nowy etap w historii Knicks. Najpierw podpisali kontrakt z Amare Stoudemire’m, a później w trakcie sezonu pozyskali Carmelo Anthony’ego. Mają w swoim składzie dwie gwiazdy, wokół których chcą stworzyć mistrzowski zespół.

W zeszłym sezonie Knicks zrobili pierwszy krok. Po raz pierwszy od 10 lat zakończyli rozgrywki z dodatnim bilansem i po 6 latach przerwy znowu zagrali w playoffs. Jednak duet gwiazd nie pokazały wtedy jeszcze pełni swoich możliwości. Od momentu dołączenia Melo do drużyny, Knicks zanotowali kiepski bilans 14-13, a później w pierwszej rundzie playoffs odpadli już po 4 meczach (chociaż tu od razu trzeba przypomnieć, że Stoudemire i Bullups byli kontuzjowani). Melo i Amare potrzebują czasu, aby nauczyć się skutecznie ze sobą współpracować, dlatego dopiero w tym sezonie Knicks mają stać się jedną z najlepszych drużyn w lidze.

W offseason Knicks nie planowali żadnych znaczących ruchów kadrowych, ponieważ ich celem było pozyskanie Chrisa Paula w przyszłoroczne wakacje. Sytuacja się jednak zmieniła. Knicks nie mieli szans na transfer z Hornets, dlatego też stracili szanse na Paula. Wtedy zdecydowali się zaproponować kontrakt Tysonowi Chandlerowi, który dopiero co odegrał kluczową rolę zdobyciu mistrzostwa przez Mavs. Chandler długo się nie zastanawiał i wylądował w Nowym Jorku. Tym samym, Knicks dostali świetnego zawodnika, który uzupełni ich gwiazdorski duet. Chandler będzie przede wszystkim bardzo ważnym wzmocnieniem obrony Knicks, która w zeszłym sezonie pozostawiała wiele do życzenia (tracili średnio 105.7 punktów, co było trzecim najgorszym wynikiem w całej lidze). Oczywiście samodzielnie nie sprawi, że nagle będą dobrze broniącą drużyną, ale na pewno ich rywalom będzie znacznie trudniej zdobywać teraz punkty blisko kosza. Poza tym, obecność Chandlera pod koszem powinna pomóc Stoudemire’owi i ułatwić mu życie. Amare będzie mógł teraz grać na czwórce, nie będzie musiał walczyć z centrami i będzie mógł zachować więcej sił i energii na grę w ataku.

Jednak aby zatrudnić Chandlera, Knicks musieli zrobić miejsce w salary cap i zwolnili Chauncey’ego Billupsa w ramach amnestii. W efekcie, zostali bez rozgrywającego. Co prawda zatrudnili Mike’a Bibby’ego, ale po tym co pokazał on w ostatnich playoffs, wiadomo, że nie będzie odgrywał znaczącej roli, a już na pewno nie jest kandydatem do gry w pierwszej piątce. Dlatego w preseason na jedynce musiał grać Toney Douglas, mający może warunki fizyczne na tą pozycję, ale będący bardziej strzelcem niż asystentem. Niestety w obecnej sytuacji trener Mike D’Antoni nie ma wyjścia. W jego drużynach rozgrywający zawsze pełnił kluczową rolę nakręcając szybkie ataki i kreując partnerów, ale tym razem musi poradzić sobie bez klasycznej jedynki. A przynajmniej na razie.

Knicks długo szukali rozgrywającego, który wypełniłby tą lukę i ostatecznie udało się pozyskać Barona Davisa. Jednak Davis jest obecnie kontuzjowany i szybko nie wróci do gry. Prawdopodobnie Knicks będą musieli radzić sobie bez niego co najmniej przez pierwszy miesiąc rozgrywek, a może i dłużej. Później, zdrowy i zdeterminowany do dobrej gry Davis może im bardzo pomóc. Dobrze wiemy jakiej kasy jest zawodnikiem, jeśli tylko chce mu się pracować na treningach i walczyć na parkiecie. Ale trudno przewidzieć, czy będzie potrafił szybko dojść do formy i czy rzeczywiście pomoże Knicks. Przecież już w tym momencie ma on 8-miesięczną przerwę od gry. Cavs szybko skończyli zeszłoroczny sezon, a później był długi lockout, podczas którego Davis brał udział w meczach charytatywnych, ale przede wszystkim jako widza. Natomiast teraz z powodu kontuzji ominął go obóz treningowy. Trudno wyobrazić sobie, aby po tak długiej przerwie szybko doszedł on do dobrej dyspozycji, zwłaszcza, że nie jest znany z przesiadywania na siłowi i codziennych ciężkich treningów. Dlatego postawa Davisa jest sporą zagadka, a będzie kluczowa dla Knicks, jeśli chcą w tym sezonie osiągnąć naprawdę dobry wynik.

Ale tak na dobrą sprawę Knicks mają problem nie tylko z jedynką, w ogóle ich skład jest bardzo wąski i nie mają wielu wartościowych zmienników. Mają kilku niezłych rezerwowych, ale to nie są zawodnicy, którzy pozwolą gwiazdom spokojnie odpoczywać. W związku z tym, Melo, Amare i Chandler będą musieli dużo grać. Natomiast w tak intensywnym sezonie jak ten, gdzie nie będzie czasu na odpoczynek, może brakować im sił w drugich meczach serii back-to-back. Poza tym, dobrze wiemy, że ani Stoudemire, ani Chandler nie są tytanami zdrowia. Amare już zapowiedział, że prawdopodobnie będzie opuszczał niektóre mecze, aby zachować siły i zdrowie na playoffs. I wtedy krótka ławka będzie dla Knicks dużym problemem.

Mając takich zawodników jak Anthony i Stoudemire, Knicks z miejsca plasują się w gronie najlepszych drużyn wschodu. Teraz do tego duetu dodali jeszcze Chandlera, dlatego powinni być naprawdę groźni. Jednak nie jest to jeszcze drużyna gotowa, by dominować i realnie myśleć o mistrzostwie. Na razie to tylko trzech świetnych zawodników i nic poza tym. Brakuje im wsparcia, brakuje głębi składu, brakuje rozgrywającego. W związku z tym, Knicks w tym roku jeszcze nie podejmą rywalizacji z Bulls i Heat o pierwsze miejsce w tabeli. Powinni umocnić swoją pozycję, awansować bez problemów do playoffs i szykować się do walki o mistrzostwo w niedalekiej przyszłości.

Skład New York Knicks

Przewidywana pozycja na wschodzie: 3-5

Debiutanci (autor: Kosi)

Iman Shumpert (#17), PG/SG, 196cm – rozgrywający, który nieco lepiej odnajduje się w roli scorera. Jest atletyczny, bardzo dobrze panuje nad piłką, nie ma problemów z minięciem rywali i potrafi kończyć akcje w tłoku. Rzut z półdystansu ma średni, a za trzy słaby i dużo lepiej wychodzi mu zdobywanie punktów po penetracjach. Sporo widzi, ale też nie sprawdzał się za bardzo w roli rozgrywającego, a na podania decydował się zbyt rzadko. Miał problemy z podejmowaniem prawidłowych decyzji i stąd nieprzemyślane rzuty. Dzięki warunkom fizycznym połączonym ze skocznością jak na gracza obwodowego wyróżniał się w zbiórkach, szczególnie na bronionej tablicy. Jest dobrym obrońcą, ale nie aż tak, jak w niektórych miejscach można było usłyszeć. Wyróżniał się w przechwytach i pod tym względem zaliczał się do czołowych graczy w NCAA. Patrząc na skład Knicks o minuty może być spokojny, ale chyba nieco częściej w roli SG.

Josh Harrelson (#45), PF, 208cm – zawodnik Kentucky, który wszystkie swoje braki nadrabiał zaangażowaniem i walką do ostatnich sił. Przede wszystkim wyróżniał się w defensywie. Bardzo dobry zbierający oraz blokujący i nie chodzi tu tylko o same statystyki. Jest silny, dobrze się ustawia i nie daje się łatwo ogrywać. W ataku już tak bardzo się nie wyróżniał i zwykle ograniczał się do prostych layupów, czy wsadów. Wirtuozem ataku nie jest i raczej nigdy nie będzie, a jeśli już pojawi się na boisku to w roli walczaka. O minuty będzie mu bardzo ciężko.