Skarb Kibica 11/12 – Jazz

Sezon 2010/11: 39-43

trener: Tyrone Crobin

najważniejsi nowi zawodnicy:
Enes Kanter (draft, nr 3)
Alec Burks (draft, nr 12)
Josh Howard (Wizards)
Jamaal Tinsley (D-League)

odeszli:
Andrei Kirilenko
Ronnie Price (Suns)

Jazz są obecnie w fazie przebudowy. W poprzednim sezonie zaskoczyli wszystkich swoimi odważnymi decyzjami. Najpierw zwalniając Jerry’ego Sloana, a chwilę później oddając Derona Williamsa do Nets. To była prawdziwa rewolucja w Salt Lake City. Władze klubu uznały, że Jazz stoją w miejscu, są typowymi średniakami bez perspektyw na rozwój w przyszłości, a do tego wisiało nad nimi widmo kończącego się kontrakt Williamsa. Coś trzeba było zrobić, a skoro nie mieli już czasu, żeby budować wokół D-Willa, zdecydowali się na poważne zmiany. Postawili na przyszłość, chociaż było to dla nich bolesne. Pod wodzą debiutującego w roli trenera Tyrone’a Crobina wygrali ledwie 8 z 28 spotkań i po raz pierwszy od sześciu lat zakończyli sezon na minusie.

Po tych bardzo poważnych zmianach w zeszłym sezonie można było oczekiwać, że w offseason pójdą za ciosem i dokonają jeszcze kilku transferów pozyskując kolejnych młodych zawodników. Tak się jednak nie stało. Jazz nie zdecydowali się na totalną przebudowę. W poprzednim sezonie i w ostatnim drafcie dodali do swojego składu sporo młodych talentów, ale też zatrzymali weteranów i wygląda na to, że celem Jazz jest walka o powrót do playoffs. Jest to może dość zaskakujące, bo wydawało się, że raczej będą celować w draft 2012 niż playoffs. Jednak inaczej nie można tłumaczyć chociażby podpisania kontraktu z Joshem Howardem (który zabierze czas gdy Miles’owi i Haywardowi). Jazz postanowili nieco wzmocnić swój skład, zamiast oddawać drużynę w ręce młodych zawodników i czekać na kolejny wysoki numer w drafcie. Tankowania w Salt Lake City nie będzie. Wygląda na to, że dalszą część zmian mają zamiar przeprowadzić spokojnie i powoli. Dają czas swoim młodym graczom, aby przystosowali się do NBA, nabrali doświadczenia i uczyli się od swoich starszych kolegów. Ale nie zamierzają tego okresu spędzić na dnie tabeli zachodu. Zobaczymy jak im to wyjdzie. Póki co, młodzież będzie pełniła rolę zmienników, a z czasem jak będą już gotowi, aby odgrywać większą rolę, Jazz będą starali się zapewne wytransferować weteranów i zrobić dla nich więcej miejsca.

Największą nadzieją Jazz na przyszłość jest wybrany z numerem trzecim w zeszłorocznym drafcie, a pozyskany w wymianie z Nets, Derrick Favors. Przewiduje się mu wielką karierę, chociaż już kiedy przychodził do NBA było wiadomo, że z miejsca nie stanie się gwiazdą. Pierwszy sezon w NBA miał być dla niego przetarciem i czasem na przystosowanie się do profesjonalnej koszykówki. Nikt nie oczekiwał od niego gry na miarę debiutanta roku i Favors rzeczywiście nie był czołową postacią wśród pierwszoroczniaków, ale grał dobrze i pokazał próbkę swoich możliwości. Zwłaszcza po przeprowadzce do Salt Lake City prezentował się lepiej i potwierdził swój duży potencjał. W tym sezonie może jeszcze nie będzie gwiazdą, ale powinien robić widoczne postępy. Natomiast po tym co pokazał w pierwszym meczu preseason (25 punktów i 12 zbiórek w 29 minut), nadzieje na dobry sezon w jego wykonaniu znacznie wzrosły.

Pod koszem Favors ma tworzyć super duet z wybranym w tegorocznym drafcie Enesem Kanterem. Za kilka lat to właśnie oni mają stanowić o sile Jazz. Jednak póki co, nie mogą liczyć na dużo minut gry, ponieważ w Salt Lake City nadal są Al Jefferson, Paul Millsap, a także Memo Okur. Weterani zabiorą młodzieży minuty, ale z drugiej strony, Favors i Kanter mają od kogo się uczyć na treningach. Wiadomo jednak, że pod koszem w Utah jest zbyt ciasno i prędzej czy później, Jazz będą musieli pozbyć się co najmniej jednego z dwójki Jefferson-Millsap. Są to bardzo wartościowi zawodnicy i sporo można za nich dostać w wymianie, dlatego też Jazz nie będą się z tym spieszyć i poczekają na jak najlepszą ofertę. A do tego czasu, Jefferson i Millsap postarają się razem z Devinem Harrisem i Joshem Howardem poprowadzić Jazz do (mało realnych dla nich) playoffs.

Jeśli Jazz poważnie chcą włączyć się w walkę o pierwszą ósemkę, kluczowa będzie postawa nie tylko podkoszowych, ale też i Harrisa. Jeszcze dwa lata temu był on gwiazdą Nets i został wybrany nawet do All-Star Game, jednak w ostatnich sezonach znacząco obniżył loty. Trudno jednak uznać, że w wieku 28 lat najlepsze sezony gry ma już za sobą. Teraz powinien wchodzić w najlepszy okres swojej kariery, dlatego można mieć nadzieję, że jeszcze zobaczymy Harrisa grającego na poziomie, który prezentował w sezonie 2008/09. To bardzo wzmocniłoby jego drużynę.

Ale czy Jazz są drużyna mogąca realnie liczyć na miejsce w ósemce? Teoretycznie skład mają całkiem niezły, ale można oczekiwać, że w trakcie sezonu dojdzie do jakiś transferów i zostanie on nieco zmieniony. Poza tym, w Salt Lake City brakuje lidera, a ich słabością jest też niedoświadczony trener, który ciągle uczy się nowej roli. Do tego, nie można oczekiwać wiele od drużyny tak zdominowanej przez młodych zawodników, którzy potrzebują czasu, aby przystosować się do NBA. Dlatego w ostatecznym rozrachunku w playoffs zupełnie ich nie widzę. Ale na samo dno tabeli też nie powinni spaść.

Skład Utah Jazz

Przewidywana pozycja na zachodzie: 11-13

Debiutanci (autor: Kosi)

Enes Kanter (#3), PF/C, 211cm – najbardziej utalentowany ofensywnie podkoszowy tego Draftu. Bardzo dobre warunki plus sporo manewrów podkoszowych powodują, że bez większych problemów ogrywa nawet bardziej doświadczonych rywali. Pokazał to na Eurobaskecie i w NBA powinno być podobnie. Choć na pierwszy rzut oka może nie wygląda, atletyzmu odmówić mu nie można i radzi sobie również w grze pick-and-roll. Pod znakiem zapytania stoi jego rzut, któremu w warunkach meczowych nie mieliśmy okazji się zbytnio przyjrzeć. Istotne jest jednak, że blisko kosza jest bardzo skuteczny, a nawet jeśli nie punktuje to wymusza sporo fauli. W defensywie 1 na 1 radzi sobie niewiele gorzej niż w ataku, choć przy bardziej złożonych akcjach rywali potrafi się gubić i popełniać proste błędy. Momentami zbyt mało aktywny na deskach, szczególnie na bronionej tablicy, ale akurat w Jazz problemem być to nie powinno. Bardzo dobrze ustawia się za to do zbiórek w ataku i stąd sporo łatwych punktów. Talent, którego nie można zmarnować, więc oczekuje że dostanie sporo minut.

Alec Burks (#12), SG, 198cm – rzucający obrońca ze słabszym rzutem, który dużo pewniej czuje się w penetracjach pod kosz. Bardzo dobrze panuje nad piłka, nieźle mija, wymusza sporo fauli, a patrząc na liczbę posiadań popełnia stosunkowo mało błędów. Nie ma problemów z oddaniem piłki do wolnego kolegi i gdy po minięciu pojawiła się taka możliwość, na takie zagrania często się decydował. Nieźle spisuje się na atakowanej tablicy i ogólnie rzecz ujmując zawodnik nastawiony raczej na ofensywę. Swoją szansę z ławki powinien otrzymać.