Skarb Kibica 11/12 – Celtics

Sezon 2010/11: 56-26

trener: Doc Rivers

najważniejsi nowi zawodnicy:
Brandon Bass (Magic)
Keyon Dooling (Bucks)
Marquis Daniels (Kings)
Chris Wilcox (Pistons)
Sasha Pavlovic (Mavs)
JaJuan Johnson (draft, nr 27)
E’Twaun Moore (draft, nr 55)

odeszli:
Shaquille O’Neal (koniec kariery)
Glen Davis (Magic)
Von Wafer (Magic)
Delonte West (Mavs)
Nenad Krstic (CSKA Moskwa)
Troy Murphy (Lakers)

W zeszłym sezonie Celtics stracili pozycję najlepszej drużyny na wschodzie. W fazie zasadniczej bardzo długo utrzymywali się na pierwszej pozycji, ale na finiszu wyprzedzili ich Bulls i Heat. Natomiast w playoffs nie byli w stanie prowadzić wyrównanej walki z Heat i przegrali już po 5 meczach w drugiej rundzie. To było duże rozczarowanie dla drużyny mającej tylko jeden cel – mistrzostwo. Gwiazdy Celtics są już coraz bliżej nieuniknionego końca kariery i każdy przegrany sezon jest dla nich bardzo bolesny, ponieważ szans na mistrzostwo wiele już mieć nie będą. Kto wiem, może to była ich ostatnia. Ray Allen ma już 36 lat, Kevin Garnett 35, a Paul Pierce 34. Czasu nie da się oszukać i w tym momencie swojej kariery nie będą oni już lepsi i zdrowsi niż kilka lat temu. Wiek robi swoje.

Celtics potrzebują młodych zawodników, którzy mogliby znacząco wesprzeć Wielką Trójkę. Niestety, przed tym sezonem nie udało im się pozyskać żadnych wartościowych wzmocnień. Chcieli ściągnąć Davida Westa i byli tego bliscy, ale on ostatecznie wybrał Indianę. Nie udało im się również przekonać Hornets do wymiany i oddania im Chrisa Paula, mimo że proponowali w zamian Rajona Rondo. Tymczasem Jeff Green, którego zamierzali zatrzymać w Bostonie i porozumieli się już z nim w sprawie rocznego kontraktu, straci cały sezon z powodu koniecznej operacji serca. W ten sposób, jednym ważnym zawodnikiem Celtics będącym poniżej trzydziestki jest Rondo. W efekcie, Celtics nie mają wyjścia i chcąc osiągnąć dobry wynik, ponownie będą potrzebowali dużego zaangażowania ze strony swoich starzejących się gwiazd. W tej sytuacji trudno będzie ograniczyć ich czas gry, aby mogli zachować siły na późniejszą fazę rozgrywek. Wygląda więc na to, że znowu zostaną wyeksploatowani przed playoffs i w tym najważniejszym momencie sezonu zabraknie im sił, zdrowia i energii, tak jak ostatnio. Ale sam wiek gwiazd to nie jedynym problem Celtics.

W tym sezonie Celtics będą mieli duży problem z pozycją środkowego, ponieważ obecnie ich jednym centrem jest Jermaine O’Neal. A przecież JO nie tylko ma już 33 lata, ale też nie jest okazem zdrowia, co było świetnie widać w zeszłym sezonie, kiedy opuścił aż 58 meczów. Natomiast kiedy już grał, spisywał się słabo. Tak więc już podstawowy środkowy nie jest zbyt pewny, a do tego nie ma on zmiennika. Na ławce Celtics jest tylko Brandon Bass, Chris Wilcox i młody JaJuan Johnson. Z konieczności mogą grać na piątce, ale są skrzydłowymi.

Kolejnym problemem będą ograniczone możliwości ofensywne Cetlics. Już w zeszłym sezonie widzieliśmy, zwłaszcza podczas serii z Heat, ich problemy w ataku, a teraz mogą być one jeszcze poważniejsze. Poza Wielką Trójką, w Bostonie nie ma zawodnika mogącego zdobywać wiele punktów. Miał nim być Green, dlatego tak bardzo będzie go brakowało. Rondo niesamowicie kreuje swoich partnerów, ale ze swoim rzutem nie jest w stanie znacząco wesprzeć ich w kończeniu akcji. Natomiast O’Neal ma już dawno za sobą czasy, kiedy był istotnym elementem ofensywy. A na ławce jednym zawodnikiem, który może przydać się w ataku i zdobywać ponad 10 punktów jest Bass. Wychodzi więc na to, że atak będzie opierał się właściwie wyłącznie na Wielkiej Trójce. Kiedy gwiazdy będą zdrowe i będą sporo grać, będzie to jeszcze jakoś funkcjonowało, ale w momencie gdy któryś z nich opuści kilka meczów, Celtics będą przechodzić prawdziwe męczarnie w ataku.

Odkąd w Bostonie stworzono Wielką Trójkę, przed sezonem nie mieli oni jeszcze tak małych szans na mistrzostwo jak obecnie. Nie da się ukryć, że są słabszą drużyną niż w poprzednich rozgrywkach, a przecież już wtedy nie prezentowali gry, jakiej po nich można by oczekiwać. Celtics to nadal jedna z lepszych drużyn na wschodzie, ale już nie najlepsza. Podczas gdy Heat i Bulls z każdym sezonem się wzmacniają, Celtics z każdym rokiem są coraz słabsi. Nadal trzeba się z nimi liczyć, w końcu mają cztery wielkie gwiazdy i fantastyczną obronę, ale nie są już w grupie głównych faworytów do tytułu. Chociaż właśnie ze względu na te gwiazdy, nie można ich zupełnie wykluczyć z wyścigu po mistrzostwo. Jeśli jakimś cudem trójka gwiazd byłaby zdrowa w playoffs i miałaby jeszcze siły, a Rondo grałby tak fantastycznie jak w playoffs 2009 albo 2010, nadal Celtics byliby niezwykle groźni. Problem tylko w tym, że szanse są bardzo małe na to, że KG, Allen i Pierce do playoffs przystąpią w 100% zdrowi, zwłaszcza po tak intensywnym sezonie.

Skład Boston Celtics

Przewidywana pozycja na wschodzie: 4-5

Debiutanci (autor: Kosi)

JaJuan Johnson (#27), PF, 208cm – ciekawy silny skrzydłowy, który ma szanse wielu  zaskoczyć. W ofensywie potrafi bardzo dużo, nie ma problemów z grą przodem i tyłem do kosza, a do tego ma niezły rzut, choć jego technika pozostawia wiele do życzenia. Trochę brakuje mu kilogram i widać to zarówno w ataku, jak i w obronie. Nie dawał rady silniejszym rywalom przez co czasami uciekał za bardzo od kosza. Jest zwinny, skoczny, ma długi ręce i dzięki temu jest bardzo dobrym zbierającym oraz blokującym. Popełnia mało błędów i strat, więc ma szanse odnaleźć się również w NBA. O minuty na początku może być mu bardzo ciężko, ale powinien powalczyć o miejsce w rotacji.

E’Twaun Moore (#55), SG, 193cm – niezły obrońca, który jednak dużo lepiej czuje się w ataku. Dobrze panuje nad piłką, potrafi minąć rywala, ma niezły rzut z półdystansu i całkiem dobry z dalszej odległości. Na boisku sporo widzi, umie dobrze dograć i nie ma problemów z dzieleniem się piłki. Dobrze wspomaga deskę, jest doświadczony, więc popełnia niewiele błędów. Z początku może otrzymać więcej minut niż Johnson.