Adam Szczepański

Lockoutowy dziennik (37), 91 dzień lockoutu

Wczorajsze spotkanie podsumujmy słowami Davida Sterna:

„Nie jesteśmy blisko porozumienia.”

To tyle odnośnie wczorajszych rozmów. Teraz skupmy się na tym co ma się wydarzyć w nadchodzący weekend. Obie strony ustaliły, że zasiądą do rozmów piątek i mają nadzieję, że będą one kontynuowane w sobotę. Piątkowe spotkanie ma się odbyć w rozszerzonym gronie. Ze strony związku mają stawić się wszyscy zawodnicy zasiadający w jego władzach, ale też Hunterowi bardzo zależy, aby na spotkaniu pojawiły się największe gwiazdy. Zaproszeni zostali między innymi Bryant, James, Wade, Anthony, Durant, Pierce i Stoudemire. Po raz pierwszy od początku lockoutu gwiazdy mają wziąć udział w rozmowach i publicznie poprzeć działania związku. Tymczasem ze strony NBA, poza władzami ligi, swoją obecność zapowiedziało 15 właścicieli.

To będzie bardzo ważne spotkanie. Bardzo ważny weekend. Kto wie, może najważniejszy podczas tego lockoutu.

Stern: „Let’s get the two committees in and see if they can either have a season or not have a season. That’s what’s at risk this weekend.”

Stern stawia sprawę jasno, albo się dogadają i będzie sezon, albo znowu nie będzie postępów i sezon będzie poważnie zagrożony. Po raz pierwszy od dłuższego czasu, Stern tak zdecydowanie mówi o negocjacjach. W ostatnim czasie słyszeliśmy z jego strony tylko, że kalendarze nie jest ich sprzymierzeńcem albo, że nie jest w stanie odpowiedzieć na pytanie czy sezon ruszy o czasie. Teraz w pewnym sensie postawił ultimatum, albo się dogadamy w ten weekend albo sezonu nie będzie. Jednak według wielu źródeł, związek nie traktuje tych słów jako groźbę, a raczej jako stanowisko w negocjacjach. Chociaż według doniesień ESPN, w piątek Stern ma zagrozić zawodnikom skasowaniem całego sezonu jeśli w ten weekend nie będzie postępu w negocjacjach (NBA szybko zaprzeczyła tym informacjom).

Wiadomo, że jesteśmy już w punkcie, w którym jest naprawdę bardzo mało czasu i obie strony muszą zacząć się dogadywać. Niestety, jak na razie stanowiska obu stron zbliżają się znacznie wolniej niż planowany termin rozpoczęcia sezonu.

Do porozumienia ciągle jest daleko. Co prawda we wtorek właściciele po raz pierwszy zrobili jakiś ruch i zaproponowali coś innego niż system hard cap, to jednak nadal nie jest to bliskie temu, co są skłonni zaakceptować zawodnicy. Według związku, ostatnie propozycje właścicieli, czyli znaczące zwiększenie ‘luxury tax’, ograniczenie Bird exception i zmniejszenie mid-level exception, w rezultacie i tak sprawiłyby, że mielibyśmy system działający prawie jak hard cap, tyle tylko, że pod przykrywką soft cap. Poza tym, właściciele proponują zawodnikom 46-48% (w zależności od pozostałych elementów umowy) udziału w zyskach ligi. Tymczasem jak podaje Sam Amick ze SportsIllustrated, zawodnicy nie zaakceptują niczego poniżej 53%. Czyli tak naprawdę trudno powiedzieć, że negocjacje posunęły się na przód.

Amick pisze także, że Hunter chce w piątek mieć wokół siebie jak najwięcej zawodników, w tym jak najwięcej gwiazd, aby pokazać jedność graczy. Zawodnicy mają pokazać, że są zjednoczeni i że są gotowi poświęcić nawet cały sezon, jeśli właściciele nie pójdą na ustępstwa.

Nie wygląda to obiecująco. Bo dobrze wiemy, że to właściciele mają dominującą pozycję w tych negocjacjach i oni też są skłonni pokazać swoją gotowość poświęcenia sezonu, jeśli zawodnicy nie będą chcieli zaakceptować ich propozycji.

Trudno powiedzieć, czy po tym weekendzie będziemy już wiedzieć coś więcej. Czy rzeczywiście to te rozmowy będą decydujące o dalszych losach sezonu. Nie ma jednak wątpliwości, że będą one bardzo ważne i jeśli skończą się niepowodzeniem, widmo skrócenia sezonu będzie niezwykle realne. A sytuacja wygląda jeszcze mniej optymistycznie jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że panuje coraz większe przekonanie, że jeśli start sezonu się opóźni, będzie to oznaczać, że cały sezon zostanie skasowany.

Z grona gwiazd swoją obecność na piątkowym spotkaniu potwierdził już Wade, wiadomo też, że do Nowym Jorku nie przyjedzie Bryant, który teraz przebywa w Europie w ramach touru Nike.

Kobe nie zaangażuje się w negocjacje, a z jego ostatnich wypowiedzi można by wywnioskować, że szykuje się na długi lockout. Podczas wizyty w Rzymie, Kobe powiedział, że jest bardzo prawdopodobne, że zagra we Włoszech i dodał, że byłoby to spełnieniem jego marzeń. Wiadomo, że jednym z głównych czynników, które wpłyną na ostateczną decyzję Bryanta jest sytuacja NBA. Skoro mówi on, że  jest ‘bardzo prawdopodobne’ że zagra we Włoszech, można uznać, że według niego jest bardzo prawdopodobne, że lockout jeszcze potrwa.

Virtus Bologna bardzo aktywnie działa aby przekonać zawodnika Lakers do występu w ich barwach chociażby w kilku meczach. Na pewno nie dogadają się w sprawie rocznego kontraktu, ponieważ Bryant chciałby $15 milionów, na co włoskiego klubu po prostu nie stać. Dlatego władze Virtusu zaproponowały mu umowę na miesiąc. $2.5 miliona ($1.5mln po odliczeniu podatków) za 10 meczów w ciągu 40 dni. I teraz czekają na odpowiedź ze strony Kobe’go.

Teoretycznie wszystko wygląda jakby rzeczywiście była duża szansa, że Kobe zagra we Włoszech. Jednak w praktyce wydaje mi się to mało prawdopodobne. Virtus składa kolejne propozycje, Kobe mówi, że chciały zagrać, ale nic z tego nie wynika. Słyszymy tylko co chwilę o nowych kwotach jakie Virtus miałby zapłacić i czego oczekuje Kobe. Gdyby te negocjacje były na serio, przedstawiciele obu stron usiedliby w pokoju, zamknęli drzwi i dogadali się bez udziału mediów. Już nawet NBA i NBPA doszli do wniosku, że publiczne omawianie spraw negocjacyjnych nie ma sensu i tylko szkodzi. Dlatego według mnie, to całe kuszenie Bryanta przez klub z Bolonii to tylko medialna szopka, podobna do tej, którą kilka tygodni temu robili przedstawiciele Besiktasu.

Powiedzmy sobie szczerze – na obecnej sytuacji wszyscy korzystają. Virtus promuje się dzięki temu, że rozmawia z Bryantem. W świecie koszykarskim to jest teraz jeden z najgorętszych tematów i wszyscy mówią o drużynie z Bolonii. Lepszej reklamy nie mogli sobie wymyślić (a przecież do tej pory nie wydali nawet dolara na Bryanta). I nawet jeśli Kobe u nich nie zagra, to i tak wszyscy będą pamiętać, że Virtus to ten klub, w którym miał on grać. Dla samego Bryanta to zamieszanie też jest korzystne. Dzięki temu jego obecność w Europie przyciąga jeszcze większe zainteresowanie. Będąc w Rzymie jest tam nie tylko jako gwiazdor NBA, ale i gwiazdor, który chciałby zagrać we Włoszech. To pomaga Kobe’mu wzmacniać swoją markę w Europie. Jest on jednym z największych gwiazdorów NBA i chce grać w Europie. Kibice to docenią (zwłaszcza we Włoszech), nawet jeśli ostatecznie nic z tego nie wyjdzie.

Adam Szczepański

Lockoutowy dziennik (36), 90 dzień lockoutu

Wczoraj przedstawiciele NBA i NBPA spotkali się w kilkuosobowym gronie i rozmawiali przez 2 godziny. Niewiele w porównaniu z wcześniejszymi spotkaniami, dlatego od razu pojawiło się podejrzenie, że któraś ze stron mogła opuścić stół negocjacyjny trzaskając za sobą drzwiami. Ale jak wszyscy zgodnie zapewnili, nic takiego nie miało miejsca. Nie było też żadnej nowej propozycji, tak przynajmniej zapewniał Fisher. Z oficjalnych wypowiedzi jak zwykle nic konkretnego się nie dowiedzieliśmy. Stern i Fisher powiedzieli, że podczas tego krótkiego spotkania obie strony wymieniły się różnymi opiniami i koncepcjami, a następnie postanowili, że teraz muszą je omówić w swoim gronie, a już w środę ponownie zasiądą do rozmów. Natomiast Stern pytany o to w jakim kierunku idą negocjacje, powiedział, że będzie to wiadomo po dzisiejszym, środowym spotkaniu. Tak więc wygląda na to, że dzisiejsze rozmowy mogą być naprawdę bardzo ważne. Po tym spotkaniu okaże się czy liga i zawodnicy zbliżają się w negocjacjach czy może nadal nie potrafią posunąć się na przód.

Jak podaje Adrian Wojnarowski z Yahoo Sports, wczoraj po raz pierwszy od samego początku negocjacji nad nową umową CBA, właściciele zmienili swoje twarde stanowisko odnośnie hard cap. Właściciele mieli zaproponować system podobny do obecnego, który pozwoliłby drużynom płacić ‘podatek od luksusu’. Tyle tylko, że po zamianach ten podatek byłby znacznie wyższy. Obecnie za każdego dolara wydanego ponad pułap ‘luxury tax’ właściciele muszą płacić dodatkowego dolara. Teraz miałoby to być 2 dolary za każdego dolara ponad limit. To pomogłoby też zwiększyć pulę pieniędzy, która rozdzielana jest pomiędzy zespołami i przydzielana tym uboższym. Tak więc byłaby to część nowego systemu podziału zysków między drużynami. Poza tym, w odnowionym systemie wprowadzono by również zmiany w dwóch ‘wyjątkach’, czyli w Larry Bird exception (w czasie jednego sezonu drużyna mogłaby skorzystać z tego wyjątku tylko wobec jednego zawodnika) i mid-level exception (byłby zmniejszony i skrócony). Jest to postęp ze strony właścicieli, ponieważ w ich pierwotnej propozycji oba te wyjątki miały zostać całkowicie usunięte.

Wygląda na to, że negocjacje rzeczywiście się rozpoczęły i właściciele już nie tylko czekają aż zawodnicy zaczną tracić swoje czeki, ale też coś proponują. Odejście od hard cap otwiera pole do rozmowy, ponieważ zawodnicy byli bardzo zdeterminowani aby uniknąć wprowadzenia takiego systemu.

Ale poza ustaleniem jaki system salary cap ma obowiązywać, jest jeszcze do uzgodnienia inna kluczowa kwestia – podział zysków. Ken Berger z CBSSports napisał, że ze swoich źródeł dowiedział się, że w środę właściciele mają przedstawić bardziej szczegółowo swoje pomysły i mieliby również zaproponować podział zysków 50-50. Byłoby to więcej niż 46% jakie proponowali zawodnikom poprzednio, ale też jest to mniej niż oczekuje NBPA, którzy chcieliby co najmniej 53%. Jest to jednak jakiś ruch, który zbliża obie strony.

Niestety nie można w tym momencie być zbyt nadmiernym optymistą. Mimo że właściciele mają poprawić swoją propozycję i zwiększyć udział zawodników w zyskach do 50%, związek nie zaakceptuje tej propozycji bez bardzo znaczących ustępstw w zmianach systemowych ze strony właścicieli. Według kilku źródeł, nawet gdyby władze NBPA przystały na to, zawodnicy nie zgodziliby się na taką umowę. Mieliby przyczynić się do tego agenci, którzy bardzo naciskają na związek i grożą działaniami mającymi na celu jego rozwiązaniem. Agenci chcą jak najwięcej pieniędzy dla swoich klientów (i oczywiście dla siebie) i podział 50-50 bez dodatkowych opcji systemowych korzystnych dla zawodników, nie jest dla nich wystarczający.

[UPDATE: Według Chrisa Broussarda z ESPN wczoraj właściciele zaproponowali zawodnikom 48% udziału w zyskach. Właściciele chcą również obniżenia wszystkich obecnych pensji zawodników o 5% już w tym sezonie, o 7.5% w sezonie 2012/13 i o 10% w sezonie 2013/14]

Tak więc nadal jest jeszcze daleko do porozumienia.

Według większości ekspertów, dzisiejsze rozmowy mogą równie dobrze zakończyć się tym, że będzie bliżej porozumienia, jak również tym, że ponownie rozpęta się wojna na słowa.

Jeśli dzisiaj nie zostanie zrobiony widoczny postęp w negocjacjach, jeszcze przed końcem tego tygodnia NBA odwoła resztę preseason.

Pozostaje nam czekać i trzymać kciuki żeby jednak rozmowy posunęły się na przód.

To na tyle o negocjacjach, teraz przejdźmy do tekstu Malcolma Gladwella o Nets i ekonomii w NBA, o którym wczoraj wspomniał już Maciej. Jeśli już go przeczytaliście, to bardzo dobrze zrobiliście i możecie ominąć tą część dziennika. Jeśli jednak nie przeczytaliście tego tekstu, to chociaż w części przybliżę wam, co ciekawego Gladwell napisał.

O innym tekście Gladwella już kiedyś pisałem. To on porównał kupno drużyny do kupna drogiego dzieła sztuki. Gadwell twierdzi, że nie ma tu mowy o normalnych zasadach ekonomii i nie można oczekiwać zysków z takiego zakupu. Kupując działo sztuki albo drużynę, milioner jest w stanie dużo przepłacić, żeby zdobyć to na czym mu zależy. Nie kupuje tego, żeby na tym zarobić, ale żeby to mieć, ponieważ jest to coś bardzo wyjątkowego. W swoim najnowszym tekście na chwilę wraca do tego tematu przywołując wypowiedź Dana Gilberta, z czasów przed lockoutem:

„To me, NBA franchises are like pieces of art. There are only 30 of them. They aren’t always on the market, especially a franchise that would have been such a natural fit. … If you just looked at the Cavaliers in terms of revenues, profits and balance sheets — and you paid this amount for it — people would say ‘You’re insane! You’re nuts.’ But if you look at all the tentacles, the impact on our other venues, it makes tremendous sense. We have now opened a Cleveland office [of Quicken Loans] and that’s tremendously successful. Our employees love it that we’re associated with the Cavs and can come to games — that helps us attract and keep better people. There are a lot of nonprofit things that can be done with pro sports. It brings an unbelievable amount of excitement.”

Ja widać, nawet sam właściciel Cavs zgadza się Gladewllem, że drużyna jest jak działo sztuki i zasady ekonomii nie mają tu znaczenia. Tyle tylko, że teraz Gilbert tego już nie powtórzy i będzie upierał się, że chce zacząć zarabiać i ma dość tracenia pieniędzy. Najwidoczniej to dzieło sztuki jakim byli dla niego Cavs, przestało mu się podobać po odejściu LeBrona.

Ale przejdźmy do meritum sprawy, czyli sytuacji Nets. Ich przykład jest podawany przez Sterna jako potwierdzenie, że niektóre drużyny NBA mają problemy i właściciele muszę je sprzedawać ze względów finansowych, tracąc przy tym miliony dolarów. Jednak prawda nie wygląda do końca tak, jak jest to przedstawiane przez Sterna.

W skrócie. Deweloper Bruce Ratner znalazł na Brooklynie świetnie miejsce pod nową inwestycję, ale potrzebował zaangażowania ze strony władz miasta, ponieważ na terenie, na którym chciał wybudować apartamentowce mieściły się już kamienice i magazyny. Dlatego Ranter musiał nakłonić miasto, aby wysiedlić stamtąd dotychczasowych najemców dla ‘dobra publicznego’. I znalazł idealne rozwiązanie, aby dać władzom miasta dobry powód na przekazanie mu tego terenu – budowa hali sportowej. Kupił New Jersey Nets i rozpoczął planowanie przenosin klubu na Brooklyn. Znalazł sprzymierzeńców, takich jak Jay-Z, którzy pomogli mu wypromować tą ideę. Nowa hala Nets miała zostać wybudowana na terenie Atlantic Yards, jak nazwany jest teren, który upatrzył sobie wcześniej Ranter. Oczywiście hala miała być tylko częścią kompleksu budynków i tak na prawdę, tylko pretekstem do całej inwestycji. Ranterowi wcale nie zależało na tej hali, na przenosinach Nets na Brooklyn, on nawet nie jest wielkim kfanem koszykówki. Po prostu potrzebował Nets do zrobienia świętego biznesu, jakim jest wybudowanie apartamentowców na terenie Atlantic Yards. Jednak wszystkie procedury szły wolniej niż oczekiwał, w międzyczasie przyszedł kryzys i Ranter nie był w stanie dokończyć swojej inwestycji. Dlatego musiał sprzedać drużynę rosyjskiemu miliarderowi. Prokhorov spłacił też część długów Rantera, otrzymał część udziałów w hali Barclays Center i 20% w całym projekcie Atlantic Yards. Ranter został bez Nets (na których mu nie zależało), ale projekt  Atlantic Yards powoli się realizuje i były właściciel Nets nadal ma w nim udziały. Dlatego już niedługo będzie zarabiał nie tylko na hali Nets, ale i na przylegających do niej budynkach. Może liczyć na duże zyski. Tak więc w ostatecznym rozrachunku posiadanie i wykorzystanie Nets mu się opłaciło. Wcale na tym nie stracił, choć patrząc tylko na samą drużynę, może to wyglądać na nietrafioną inwestycję.

Zachęcam do przeczytania całego tekstu, bo to jest tylko bardzo duży skrót.

Wspomnę o jeszcze jednym tekście, autorstwa Tima Donahue’a z bloga 8 points, 9 seconds. Donahue pisze, że zmiany, które chcą obecnie wprowadzić właściciele, w tym między innymi hard cap, mają na celu wyrównanie szans wszystkich drużyn. Celem NBA jest wprowadzenie systemu, który da wszystkim równe szanse na stworzenie silnego zespołu i walkę o mistrzostwo (teraz mają na to szansę tylko najbogatsi). Trzeba jednak pamiętać, że nie chodzi tu o stworzenie sytuacji, w której wszystkie drużyny będą równie silne. Tego nikt nie chce. Przecież liga, w której każda drużyna miałaby bilans 41-41, nie byłaby interesująca. Zawsze muszą być jakieś drużyny, które dominują w danych rozgrywkach i te, które okupują dno tabeli. Chodzi tylko o to, żeby wszyscy mieli w miarę wyrównane szanse, a to jak je wykorzystają, to już jest zupełnie inna sprawa. Pozostaje jednak pytanie, jak bardzo liga powinna być wyrównana i jak bardzo powinna do tego wyrównania dążyć? Czy NBA powinno zależeć, aby zniwelować możliwość powstawiania mistrzowskich dynastii? Przecież kibice je kochają.

Poza tym, jak pisze Donahue, nie tylko kwestie finansowe decydują o tym jak bardzo wyrównane szanse mają wszystkie drużyny. Wprowadzenie hard cap nie sprawi, że szanse się automatycznie wyrównają, ponieważ są jeszcze inne czynniki. Jak na przykład kalendarz spotkań. Pod tym względem liga ma tylko trzy elementy wprowadzające równy podział sił: wszystkie drużyny rozgrywają tyle samo meczów, tyle samo na własnym parkiecie i jest jeszcze zapis, że nie mogą rozegrać więcej niż 2 meczów pod rząd. I tyle. Nie ma już mowy o liczbie back-to-backs czy liczbie ’4 mecze w 5 dni’ w trackie sezonu. Nie ma też mowy o długości serii wyjazdowych czy trudności kalendarza. A dobrze wiemy, że to ma znaczący wpływ na ostateczną liczbę zwycięstw. To wszystko jest ustalane przez ligę i przez to liga też ma wpływ na rozłożenie sił. Sama liga sprawia, że szanse są nierówne, po części po to, by np. pomóc Lakers, bo silni Lakers to duże zainteresowanie kibiców i równocześnie duże zyski z reklam. W ostatnim sezonie niektóre drużyny rozegrał tylko 15 back-to-backs, a inne aż 23. Jest to duża różnica. Można się domyślać, że ustalenie jednej liczby back-to-backs dla wszystkich jest niemożliwe, ale na pewno da się zrobić tak, aby ta rozbieżność nie była aż tak duża. To potwierdza, że nie tylko pieniądze odgrywają istotną rolę w tym jak bardzo wyrównane szanse mają poszczególne drużyny.

Na koniec, o tym jak radzą sobie w obecnej sytuacji zawodnicy wybrani w tegorocznym drafcie. Oni nawet jeszcze nie podpisali swoich pierwszych kontraktów w NBA i większość z nich ciągle żyje tak jak przed draftem. Ci wybrani w pierwszej rundzie mają jeszcze ten komfort, że po zakończeniu lockoutu, kontrakt mają gwarantowany. Natomiast zawodnicy z drugiej rundy nie mieli okazji przekonać managerów w trackie Summer League i ciągle nie wiedzą czy zagrają w NBA ,czy powinni sobie szukać pracy gdzieś inaczej.

Isaiah Thomas (Kings, nr 60) nadal mieszka w mieszkaniu, w którym mieszkał podczas studiów.

Iman Shumpert (Knicks, nr 17) w ostatnim czasie mieszkał w Atlancie w domu Jarretta Jacka. Teraz jego agent wysłał go do IMG Academy na Florydzie, gdzie ma zapewniony pokój, jedzenie i miejsce do treningów. Natomiast finansowo ciągle wspierają go rodzice.

Rodzice pomagają też Jordanowi Williamsowi (Nets, nr 36), ale nie wszyscy mogą liczyć na takie wsparcie. Dlatego niektórzy musieli wziąć kredyt, aby mieć na życie w najbliższym czasie. Tak zrobił między innymi Travis Leslie (Clippers, nr 47).

Tymczasem Josh Selby (Grizzlies, nr 49) dostaje niewielkie pieniądze za występy w rożnych meczach i turniejach i z tego obecnie żyje.

Nie jest łatwo przejść na zawodowstwo, w momencie kiedy liga zostaje zamknięta na czas nieokreślony.